Αντικαπιταλιστικη Πολιτικη Ομαδα

Μνήμη

Στην Ελλάδα ζούμε «ημέρες Δεξιάς» και ήδη ο Μητσοτάκης φροντίζει να θυμίσει τα «οικόσημα» και τους «θυρεούς» της παράταξης, ενισχύοντας πρώτα απ’ όλα το δόγμα «τάξη και ασφάλεια». Επιλογή που περιλαμβάνει ασφαλώς τον ζήλο των «οργάνων», που θυμίζουν συχνά με τη συμπεριφορά τους ένστολα «τάγματα εφόδου».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι δύο ήττες της Αριστεράς και η επανιδρυτική πρόκληση

Α. Οι δύο ήττες

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα των ευ­ρω­ε­κλο­γών ανέ­δει­ξαν θριαμ­βευ­τι­κά νι­κη­τή τη ΝΔ και προ­κά­λε­σαν την άμεση προ­σφυ­γή από τον Τσί­πρα στις εθνι­κές κάλ­πες σ’ ένα μήνα. Η δεύ­τε­ρη Κυ­ρια­κή των δη­μο­τι­κών/ πε­ρι­φε­ρεια­κών εκλο­γών ολο­κλή­ρω­σε την ει­κό­να της συ­ντρι­πτι­κής επι­κρά­τη­σης της Δε­ξιάς που «έβαψε» τον χάρτη μπλε. Πα­ρό­τι οι ψήφοι που κέρ­δι­σε η ΝΔ είναι πολύ λι­γό­τε­ρες απ’ αυτές που έχασε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (με όποια ανα­φο­ρά κι αν επι­λέ­ξου­με από τις ευ­ρω­ε­κλο­γές του­’14 ως τις βου­λευ­τι­κές Γε­νά­ρη­’15 και Σε­πτέμ­βρη ‘15) η συ­νο­λι­κή ει­κό­να δεί­χνει μια εκλο­γι­κή τάση προς τα δεξιά/  ακρο­δε­ξιά. Από τις απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν ωφε­λή­θη­κε η αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση (ΚΚΕ στά­σι­μο, ΛΑΕ κα­τάρ­ρευ­ση και ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ σε χα­μη­λά επί­πε­δα) πλην του νε­ο­πα­γούς (και με­τα­μο­ντέρ­νου) κε­ντρο­α­ρι­στε­ρού ΜΕΡΑ 25 του Γ. Βα­ρου­φά­κη (πα­ρό­τι και πάλι το άθροι­σμα υστε­ρεί των κυ­βερ­νη­τι­κών απω­λειών). Βέ­βαια με δο­σμέ­νη τη μέ­γι­στη συ­σπεί­ρω­ση της Δε­ξιάς/ ακρο­δε­ξιάς είναι εύ­κο­λο να συ­νά­γει κα­νείς ότι η τε­ρά­στια αποχή (42%) απο­τε­λεί­ται κυ­ρί­ως από αρι­στε­ρό­στρο­φο κόσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συμπεράσματα από τη «ναυμαχία» στον βούρκο των Πρεσπών!

Αυτές τις μέρες παρακολουθήσαμε την έντονη κλιμάκωση της αντιπαράθεσης στο κεντρικό πολιτικό πεδίο που κορυφώθηκε στη συζήτηση και την ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών.

Κόμ­μα­τα δια­λύ­ο­νται, βου­λευ­τές με­τα­κι­νού­νται και συ­σχε­τι­σμοί αλ­λά­ζουν. Το παλιό πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό μοιά­ζει να βυ­θί­ζε­ται στον «βούρ­κο του βυθού της λί­μνης» μέσα από τον οποίο ανα­δύ­ε­ται το και­νούρ­γιο πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό. Η συμ­φω­νία των Πρε­σπών λει­τούρ­γη­σε σαν κα­τα­λύ­της δεν είναι όμως η πραγ­μα­τι­κή αιτία της όξυν­σης και των με­τα­βο­λών. Αν εξαι­ρέ­σει κα­νείς την φα­σι­στο­συμ­μο­ρία  που ζει στιγ­μές «ανά­τα­σης» συ­να­ντώ­ντας όσο σπά­νια τις εθνι­κι­στι­κές της ονει­ρώ­ξεις σε (σχε­τι­κά) μα­ζι­κό κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο, όλοι οι άλλοι πο­λι­τι­κοί χώροι, από λίγο ως πολύ, κά­νουν δια­χεί­ρι­ση των από­ψε­ών τους έως λένε ανοι­χτά ψέ­μα­τα. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δια του πρω­θυ­πουρ­γού και άλλων επι­δί­δε­ται με ιδιό­τυ­πο κυ­νι­σμό στην εναλ­λα­γή από­ψε­ων και κρι­τη­ρί­ων προ­πα­γαν­δί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να το «άσπρο» και το «μαύρο», δο­κι­μά­ζο­ντας την κοινή λο­γι­κή του ακρο­α­τη­ρί­ου. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό στιγ­μιό­τυ­πο από τη σχε­τι­κή συ­ζή­τη­ση στην Βουλή, η κρι­τι­κή στο ΚΚΕ ότι εγκα­τα­λεί­πει την αρχή της αυ­το­διά­θε­σης φέρ­νο­ντας μά­λι­στα πα­ρά­δειγ­μα την κομ­μου­νί­στρια Μα­κε­δό­νισ­σα Μίρκα Γκί­νο­βα που εκτε­λέ­στη­κε στον εμ­φύ­λιο και απο­δε­χό­με­νος ταυ­τό­χρο­να χωρίς πρό­βλη­μα το αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό, αντι­να­τοϊ­κό επι­χεί­ρη­μα εις βάρος του, ενώ την ίδια ώρα «απο­κά­λυ­πτε» την ταύ­τι­ση την πραγ­μα­τι­κής θέσης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με τις θέ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ση­μειώ­νο­ντας με έμ­φα­ση την επι­τυ­χία της συμ­φω­νί­ας να «εξα­φα­νί­σει» ορι­στι­κά την σλα­βο­μα­κε­δο­νι­κή μειο­νό­τη­τα στην Ελ­λά­δα!  Η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ εμ­φα­νί­ζο­νται ως «μα­κε­δο­νο­μά­χοι» ενώ υπο­στή­ρι­ξαν επί σειρά ετών τη «λύση» που εντέ­λει υλο­ποί­η­σε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς ικα­νο­ποί­η­ση της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης. Τέλος το ΚΚΕ έχει αλ­λά­ξει ιστο­ρι­κά όλες τις πι­θα­νές θέ­σεις ένα­ντι του γει­το­νι­κού λαού με απο­κο­ρύ­φω­μα το ση­με­ρι­νό «αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό» ΟΧΙ  διαν­θι­σμέ­νο εντού­τοις με «τους κιν­δύ­νους που γεννά ο αλυ­τρω­τι­σμός των γει­τό­νων». Το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα μ’ αυτή την πο­λι­τι­κή «συ­μπε­ρι­φο­ρά» τόσο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που απο­δο­μεί κάθε ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή αφή­γη­ση (όχι όμως και συ­στη­μι­κή πράξη), της ΝΔ που προ­σκυ­νά την ακρο­δε­ξιά, όμως δυ­στυ­χώς και της αμή­χα­νης πλην ρέ­που­σας προς τον εθνι­κι­σμό Αρι­στε­ράς, είναι η ενί­σχυ­ση της σύγ­χυ­σης των ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κών ταυ­το­τή­των και εν τέλει σε ένα ορι­σμέ­νο κοι­νω­νι­κό ακρο­α­τή­ριο η επι­βε­βαί­ω­ση του «αλή­τες- προ­δό­τες –πο­λι­τι­κοί», δη­λα­δή του φα­σι­στι­κού κιν­δύ­νου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ζητείται αριστερή διέξοδος!* (τα καθήκοντα της ΛΑΕ)

1. Αριστερά εναντίον Δεξιάς;

Είναι κοινή πε­ποί­θη­ση πλέον ότι βρι­σκό­μα­στε εντός προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου, η οποία διε­ξά­γε­ται σε κλίμα πό­λω­σης που ανα­μέ­νε­ται να οξυν­θεί πε­ραι­τέ­ρω.

Οι μο­νο­μά­χοι για την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ΝΔ συμ­φω­νούν, ο κα­θέ­νας απ’ την σκο­πιά του, στη δια­κύ­βευ­ση: «Αρι­στε­ρά ενα­ντί­ον Δε­ξιάς». Μάλ­λον είναι πιο κα­τάλ­λη­λος ο προσ­διο­ρι­σμός «κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά ενα­ντί­ον κε­ντρο­δε­ξιάς» καθώς συ­ναι­νούν στρα­τη­γι­κά – πέρα από επι­μέ­ρους δια­φο­ρές στη συ­στη­μι­κή δια-κυ­βέρ­νη­ση – τόσο στην οι­κο­νο­μία, καθώς απο­δέ­χο­νται το πλαί­σιο των ευ­ρω­παϊ­κών σχε­δια­σμών (ΟΝΕ) όσο και στις γε­ω­πο­λι­τι­κές επι­λο­γές (ΝΑΤΟ). Υπό όρους, οι «αντα­γω­νι­στι­κοί» πο­λι­τι­κοί πόλοι, ενί­ο­τε συ­γκυ­βερ­νούν όπως συμ­βαί­νει π.χ. στη Γερ­μα­νία. Ας μην ξε­χνά­με πως και στην Ελ­λά­δα, τον Αύ­γου­στο 2015, μπρο­στά στον «πο­λι­τι­κό κίν­δυ­νο», κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά και κε­ντρο­δε­ξιά ενο­ποι­ή­θη­καν, έστω στιγ­μιαία, παρά την τε­ρά­στια πό­λω­ση, υπο­γρά­φο­ντας το 3ο μνη­μό­νιο την ώρα που ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ διε­σπά­το ακρι­βώς επ’ αυτού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Tέλειωσαν τα μνημόνια; Τώρα τα θέλουμε όλα!

Η φάση της χρήσης των μνημονίων τείνει να παρέλθει ως το μέσο που εγκαινίασε μια νέα πραγματικότητα. Αποκαλύπτοντας σε όλη την έκταση, τις βαθιές αλλαγές και αναδιαρθρώσεις που υπέστη, μέσω αυτής της διαδικασίας (μνημόνια), ο ελληνικός καπιταλισμός.

Αλ­λα­γές βα­θιές που τρο­πο­ποιούν τον τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό μέσα στη χώρα σε βάρος των «από κάτω», του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, της νε­ο­λαί­ας, των γυ­ναι­κών, των κα­τώ­τε­ρων λαϊ­κών στρω­μά­των, των κοι­νω­νι­κά απο­κλει­σμέ­νων, ανα­τρέ­πο­ντας κε­κτη­μέ­να του κι­νή­μα­τος 10ε­τιων και υπέρ των «από πάνω», του εγ­χώ­ριου με­γά­λου κε­φα­λαί­ου, το οποίο «εξυ­γιαί­νε­ται», ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας από τα αδύ­να­μα τμή­μα­τά του και ει­σέρ­χε­ται (με πολλά προ­βλή­μα­τα ακόμη) σε δια­δι­κα­σία ανά­καμ­ψης και ισχυ­ρο­ποί­η­σης.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δημοκρατία της Μακεδονίας…

Το σύντομο σήριαλ της αναθέρμανσης του «μακεδονικού» και της συμφωνίας Τσίπρα – Ζάεφ φαίνεται πως παράγει ήδη περαιτέρω πολιτικές εξελίξεις στο πεδίο της αστικής πολιτικής, τόσο στον ευρύτερο χώρο της δεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς.

Επι­πλέ­ον, ελ­λεί­ψει ενιαί­ας και κρου­στι­κής απά­ντη­σης από τ’ αρι­στε­ρά, ίσως απο­τε­λεί ένα ακόμη δώρο στον Τσί­πρα που ενώ κάνει πράξη τα πιο επι­θε­τι­κά εθνι­κι­στι­κά όνει­ρα της άρ­χου­σας τάξης, πα­ρου­σιά­ζε­ται, για ακόμα μια φορά, ως ο αντί­πα­λος του εγ­χώ­ριου εθνι­κι­σμού. Το νέο όνομα του κρά­τους αυτού που είχε ανα­γνω­ρι­στεί από 140 χώρες με το συ­νταγ­μα­τι­κό του όνομα, δη­λα­δή ως Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας, αλλά με την αντίρ­ρη­ση και το βέτο της Ελ­λά­δας στους διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς, θα είναι πλέον Δη­μο­κρα­τία της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απαιτείται άμεση στροφή προς τ’ αριστερά

Bασισμένο στην τοποθέτηση στο Πολιτικό Συμβούλιο της ΛΑΕ (2/12/2018)

Το κε­ντρι­κό ζή­τη­μα αφορά στην αντί­φα­ση που εμ­φα­νί­ζει η ΛΑΕ με­τα­ξύ των απο­φά­σε­ων που κα­τα­γρά­φο­νται στα κεί­με­να και της δη­μό­σιας εκ­φώ­νη­σης. Υπάρ­χουν το­πο­θε­τή­σεις που το­νί­ζουν πως αυτή η δια­φο­ρά δεν υφί­στα­ται ή εν πάση πε­ρι­πτώ­σει είναι μέσα στα όρια του συμ­βι­βα­σμού των ορ­γα­νώ­σε­ων που συ­γκρο­τούν τη ΛΑΕ π.χ. στην ανά­λυ­ση και την κα­τεύ­θυν­ση που πε­ρι­γρά­φει το ει­ση­γη­τι­κό κεί­με­νο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΛΑΕ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ: μια σύγκλιση που πρέπει να πετύχει!

Πριν λίγες μέρες είδε το φως της δημοσιότητας η απαντητική επιστολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ(1) στην δημόσια πρόταση της ΛΑΕ(2) για συμπόρευση, κοινή δράση και πολιτική συνεργασία. Η απάντηση τονίζει την ανάγκη και τη δυνατότητα της κοινής δράσης απορρίπτοντας ωστόσο την πολιτική και εκλογική συνεργασία.

Η αλή­θεια είναι ότι η τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία που κα­θο­ρί­ζε­ται από τα λε­γό­με­να «εθνι­κά ζη­τή­μα­τα» έχει πε­ρι­πλέ­ξει τις ήδη υφι­στά­με­νες δυ­σκο­λί­ες για τη συ­γκρό­τη­ση μα­ζι­κής αρι­στε­ρής εναλ­λα­κτι­κής στην κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ όσο και στη δεξιά αντι­πο­λί­τευ­ση. Την κυ­βέρ­νη­ση που ανέ­λα­βε, βα­σι­σμέ­νη στην μα­ζι­κή κοι­νω­νι­κή απο­γο­ή­τευ­ση για την εξέ­λι­ξη που ακο­λού­θη­σε το θαρ­ρα­λέο, τα­ξι­κό απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, επι­χει­ρώ­ντας εδώ και τρία χρό­νια να «στο­λί­ζει» με αρι­στε­ρή ρη­το­ρεία την, ίσως πιο πε­τυ­χη­μέ­νη εκ­πλή­ρω­ση απ’ όλες τις προη­γού­με­νες μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις, των στό­χων του εγ­χώ­ριου αστι­σμού, υλο­ποιώ­ντας το 3ο μνη­μό­νιο με τους δα­νει­στές και τη στενή σύ­μπλευ­ση με τους σχε­δια­σμούς και τα συμ­φέ­ρο­ντα των ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέ­ντρων των ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ / ΕΕ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πόλεμος: η Λυδία λίθος της Αριστεράς

Σα να μην έφτανε η οικονομική κρίση στο όνομα της οποίας επιβλήθηκαν τα μνημόνια και η σκληρή ταξική λιτότητα που έχει καταβυθίσει το βιοτικό επίπεδο της κοινωνικής πλειοψηφίας, ανατρέποντας κατακτήσεις του μαζικού κινήματος δεκαετιών…

Σα να μην έφτα­νε η βαθιά απο­γο­ή­τευ­ση, αν όχι η μα­ζι­κή κα­τά­θλι­ψη, του αρι­στε­ρού και ευ­ρύ­τε­ρα δη­μο­κρα­τι­κού κό­σμου από την εξέ­λι­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ο οποί­ος από επί­δο­ξος ανα­τρο­πέ­ας της λι­τό­τη­τας και της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης, μνη­μο­νια­κής στρα­τη­γι­κής με­τα­τρά­πη­κε σε δια­χει­ρι­στή τους και από ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά συ­γκρό­τη­σε κυ­βέρ­νη­ση 3ου μνη­μο­νί­ου με τους ακρο­δε­ξιούς ΑΝΕΛ…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μετά το συλλαλητήριο

Λίγες μέρες μετά το συλλαλητήριο και στο επίκεντρο της δημοσιότητας βρίσκονται αφενός ο «καυγάς» για το μέγεθός του και αφετέρου ο … Μ. Θεοδωράκης!

Για τον σπου­δαίο καλ­λι­τέ­χνη και ταυ­τό­χρο­να του­λά­χι­στον αντι­φα­τι­κό και αλ­λο­πρό­σαλ­λο ως προς τις πο­λι­τι­κές επι­λο­γές του δια­χρο­νι­κά, δεν προ­κύ­πτει κάτι ιδιαί­τε­ρο. Η κα­τά­πτω­ση του Μ. Θε­ο­δω­ρά­κη σε … «ιστο­ρι­κό χα­μη­λό» δεν δη­μιουρ­γεί σκιά στα έργα του. Η μόνη σκιά που δη­μιουρ­γεί είναι στις προ­σω­πο­λα­τρι­κές προ­σεγ­γί­σεις και μά­λι­στα εντός της αρι­στε­ράς (από­το­κο του στα­λι­νι­σμού και της ση­μα­ντι­κής ιδε­ο­λο­γι­κής ήττας από τις κυ­ρί­αρ­χες αστι­κές ιδέες), τμή­μα­τα της οποί­ας και στε­λέ­χη έψα­χναν μέχρι χτες (;) «Μί­κη­δες» για να προ­κα­λέ­σουν την κοι­νω­νι­κή προ­σο­χή. Και βέ­βαια πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο στις ελά­χι­στες εκεί­νες φωνές που προ­ερ­χό­με­νες από τ’ αρι­στε­ρά έφτα­σαν να στη­ρί­ξουν και να κα­λέ­σουν στο πα­νη­γύ­ρι του αί­σχους οδη­γού­με­νες πλέον σε μια «πλεύ­ση» προς την από­λυ­τη ανυ­πο­λη­ψία και την πο­λι­τι­κή εξα­φά­νι­ση…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στο πανηγύρι του εθνικισμού δεν έχει «αριστερό» τραπέζι

Η συζήτηση στην αριστερά σχετικά με τα ζητήματα του «έθνους» είναι από τις πλέον παλαιές και κρίσιμες στρατηγικά και τακτικά.

Εν αρχή υπήρ­ξε ο προ­λε­τα­ρια­κός διε­θνι­σμός τον οποίο διέρ­ρη­ξε η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία στον Α Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο και εν συ­νε­χεία ο στα­λι­νι­σμός δια της συλ­λή­ψε­ως του «σο­σια­λι­σμού σε μια μόνο χώρα» (η οποία συ­νέ­χι­σε βε­βαί­ως να ονο­μά­ζε­ται ΕΣΣΔ, όπως ιδρύ­θη­κε με την Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση και όχι Ρω­σι­κή…) . Οι πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες αυτών των εξε­λί­ξε­ων στο πέ­ρα­σμα του χρό­νου και των γε­γο­νό­των που γέν­νη­σε η τα­ξι­κή πάλη, οδή­γη­σαν τε­λι­κά στην ισχυ­ρο­ποί­η­ση, εντός του ευ­ρύ­τε­ρου κι­νή­μα­τος της αρι­στε­ράς (σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία και εκ­δο­χές ΚΚ), της πα­τριω­τι­κής αιχ­μής ένα­ντι της διε­θνι­στι­κής. Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, στην Ελ­λά­δα, όπου μά­λι­στα η συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση του μα­κε­δο­νι­κού ζη­τή­μα­τος στην ιστο­ρι­κή της δια­δρο­μή είναι απο­λύ­τως εν­δει­κτι­κή στη «στρο­φή» της γραμ­μής.  Στις μέρες μας, με την απου­σία εδώ και χρό­νια της «σο­σια­λι­στι­κής πα­τρί­δας», στην εποχή της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης και του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου μο­νό­δρο­μου, με την ενι­σχυ­μέ­νη πα­ρου­σία του αστι­κού κο­σμο­πο­λι­τι­σμού και τις δυ­σκο­λί­ες στό­χευ­σης του αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμού καθώς δεν είναι προ­φα­νώς «ένας ο εχθρός», οι μα­ζι­κές, αρι­στε­ρές, πο­λι­τι­κές απα­ντή­σεις δεν έρ­χο­νται έτοι­μες από το πα­ρελ­θόν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τέχνη και επανάσταση – η ρώσικη εμπειρία του 1917

Το θέμα «Τέχνη και Επανάσταση» αφορά στη «συνάντηση» της τέχνης με την Επανάσταση, με αποκορύφωμα την Ρώσικη Επανάσταση και την πολιτιστική έκρηξη της περίφημης «Ρώσικης Πρωτοπορίας». Αφορά ταυτόχρονα στη «συνάντηση» του μαρξισμού, ως  θεωρία της επανάστασης, με την τέχνη.

Με το βήμα το πλατύ, βαδίζουν πέρα…
Πίσω, ο πεινασμένος σκύλος…
Μπρος, μ’ αιμάτινη παντιέρα
άφαντος πίσω απ’ το χιόνι…
κι ούτε σφαίρα τον λαβώνει,
πάνω από την καταιγίδα
μ’ ένα βήμα πουπουλένιο
σ’ ένα σπίθισμα νιφάδων μαργαριταρένιο,
με στεφάνι από άσπρα ρόδα…
σιωπηλός…
πάει μπροστά
ο Ιησούς Χριστός!

Αλεξάντερ Μπλοκ, «Οι Δώδεκα»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απόφαση Eurogroup: μια γραμμή για τους «από πάνω» – μια διαρκής κόλαση για τους «από κάτω»

Αναμφισβήτητα το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της απόφασης του πρόσφατου Eurogroup είναι το πρωτοφανές βάθος χρόνου της συμφωνίας: ως το 2060! Και το περιεχόμενο αυτής; Λιτότητα!

Εάν δίπλα σ’ αυτό προ­σθέ­σου­με και την ευ­ρω­παϊ­κή στή­ρι­ξη για έξοδο στις αγο­ρές (η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της οποί­ας μένει βέ­βαια να απο­δει­χθεί) έχου­με την ερ­μη­νεία για την αντί­δρα­ση της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης, του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου και όχι μόνο: χαρές και πα­νη­γύ­ρια! (Θ. Φέσ­σας – πρό­ε­δρος του Συν­δέ­σμου Ελ­λη­νι­κών Βιο­μη­χα­νιών (ΣΕΒ): «Εξαι­ρε­τι­κά θε­τι­κή εξέ­λι­ξη .. μας απο­μα­κρύ­νει από την αβε­βαιό­τη­τα για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και μας επι­τρέ­πει να σχε­διά­σου­με, με σχε­τι­κή ασφά­λεια, το μέλ­λον» και Κ. Μί­χα­λος – πρό­ε­δρος του Εμπο­ρι­κού και Βιο­μη­χα­νι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου της Αθή­νας (ΕΒΕΑ): «η συμ­φω­νία … εξο­βε­λί­ζει κάθε κίν­δυ­νο νέας ανα­τα­ρα­χής και δη­μιουρ­γεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις προ­κει­μέ­νου η χώρα να απο­τά­ξει τα δεινά που επι­φέ­ρουν τα μνη­μό­νια και, σχε­διά­ζο­ντας και υλο­ποιώ­ντας ένα εθνι­κό σχέ­διο ανά­πτυ­ξης, να κάνει το άλμα προς τα εμπρός…»).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επιμονή στην «ανοιχτή» περίοδο και τις δυνατότητες της Αριστεράς και του κινήματος

Ψηφίστηκε από τους κυβερνητικούς βουλευτές ακόμη ένα μνημονιακό πακέτο το οποίο περιλαμβάνει νέα μέτρα ταξικής λιτότητας με επίκεντρο τις περαιτέρω μειώσεις των συντάξεων και του αφορολόγητου καθώς και την επιπλέον αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κυ­βέρ­νη­ση προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο να συ­γκα­λύ­ψουν ή έστω να σχε­τι­κο­ποι­ή­σουν την τα­ξι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής. Χρη­σι­μο­ποιούν συχνά απρο­κά­λυ­πτα ψέ­μα­τα («ούτε ένα ευρώ λι­τό­τη­τα»), ομι­χλώ­δεις υπο­σχέ­σεις (αντί­με­τρα) και μπό­λι­κο επι­κοι­νω­νια­κό πε­ρι­τύ­λιγ­μα (από την κη­δεία του Κά­στρο μέχρι το σπίτι του Μπε­λο­γιάν­νη). Κυ­ρί­ως όμως επα­νέρ­χο­νται στο «ιδρυ­τι­κό» επι­χεί­ρη­μα αυτής της κυ­βέρ­νη­σης ότι δεν συμ­φω­νούν με την επι­βαλ­λό­με­νη από την επι­τρο­πεία πο­λι­τι­κή και πως με­θο­δεύ­ουν την λύση στην υπό­θε­ση του χρέ­ους. Ο Α. Τσί­πρας δη­λώ­νει πως δεν θα υλο­ποι­ή­σει τους νό­μους που έφερε και ψή­φι­σε εάν δεν συ­νο­δεύ­ο­νται από την ελά­φρυν­ση του χρέ­ους. Πλην όμως καμιά τέ­τοια ρήτρα δεν υπάρ­χει στην συμ­φω­νία ούτε και «λευ­κός κα­πνός» προ­κύ­πτει από τις σχε­τι­κές συ­ζη­τή­σεις με­τα­ξύ ΟΝΕ/ΕΕ – ΔΝΤ. Ακόμη κι αν αυτό (μπο­ρού­σε να) συμ­βεί, μαζί με την επι­στρο­φή στην «ανά­πτυ­ξη» και στις αγο­ρές, δεν θα άλ­λα­ζε ούτε στο ελά­χι­στο τον πυ­ρή­να της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής, που στην Ελ­λά­δα εφαρ­μό­ζε­ται δια μνη­μο­νί­ων και αφορά στην υπο­τί­μη­ση της ερ­γα­σί­ας ένα­ντι του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου – πρω­τί­στως του εγ­χώ­ριου – καθώς μι­λά­με για την ανά­τα­ξη της κερ­δο­φο­ρί­ας στον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Η πρό­κλη­ση για την Αρι­στε­ρά αφορά στην ανα­τρο­πή του τα­ξι­κού συ­σχε­τι­σμού στην χώρα, τον οποίο τα μνη­μό­νια έχουν δια­μορ­φώ­σει λε­ό­ντια υπέρ του κε­φα­λαί­ου, συ­ντρί­βο­ντας μαζί με το βιω­τι­κό επί­πε­δο εκα­τομ­μυ­ρί­ων, τις κοι­νω­νι­κές κα­τα­κτή­σεις του κι­νή­μα­τος πολ­λών δε­κα­ε­τιών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ούτε – ούτε»: «Τί μπρόκολα, τί λάχανα» ή «Ni Patrie, Ni Lepen, Ni Patron, Ni Macron» ;

Οι γαλλικές εκλογές αναζωπύρωσαν, όπως ήταν αναμενόμενο, την πολιτική συζήτηση. Πολύ περισσότερο που τα αποτελέσματά τους τροφοδοτούν όλες τις σύγχρονες πολιτικές αντιφάσεις μέσα στην δίνη της ευρωπαϊκής κρίσης, αναμορφώνοντας το γαλλικό πολιτικό σκηνικό.

Από την σκο­πιά της Αρι­στε­ράς η επί­δο­ση του Με­λαν­σόν ξα­να­νοί­γει την συ­ζή­τη­ση για τις δυ­να­τό­τη­τες μα­ζι­κής αρι­στε­ρής ρι­ζο­σπα­στι­κής πο­λι­τι­κής μέσα στην πε­ρί­ο­δο, καθώς συ­γκέ­ντρω­σε σχε­δόν 20%, δι­πλα­σιά­ζο­ντας την επί­δο­σή του το 2012, σε μια γραμ­μή, αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη και ρι­ζο­σπα­στι­κή με ανοι­χτή την προ­ο­πτι­κή της ρήξης με την ευ­ρω­ζώ­νη χωρίς ωστό­σο να ξε­κι­νά από την προ­ϋ­πό­θε­ση της εξό­δου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο σεχταρισμός και η ηττοπάθεια!

Η διεθνής εικόνα επιβεβαιώνει με πλήθος παραδειγμάτων πως διανύουμε μια περίοδο μεγάλης συστημικής αστάθειας και απρόβλεπτων εξελίξεων καθώς η Ιστορία επιταχύνει τον βηματισμό της κυρίως μέσα από την ένταση των συστημικών αδιεξόδων.

«Στιγ­μιό­τυ­πα» ρευ­στό­τη­τας εμ­φα­νί­ζο­νται με με­γά­λη συ­χνό­τη­τα. Ο Τραμπ αρ­νεί­ται να δώσει χει­ρα­ψία στην Μέρ­κελ, στην επί­ση­μη συ­νά­ντη­σή τους ενώ ταυ­τό­χρο­να ητ­τά­ται δια­δο­χι­κά στο εσω­τε­ρι­κό καθώς δεν κα­τα­φέρ­νει να πε­ρά­σει την αντι­με­τα­να­στευ­τι­κή ρύθ­μι­ση που την ακυ­ρώ­νουν δι­κα­στές ούτε όμως και την κα­τάρ­γη­ση του «Ομπά­μα­κερ» αυτή την φορά με την «αυ­το­μό­λη­ση» δε­κά­δων ρε­που­μπλι­κά­νων γε­ρου­σια­στών. Στην Ευ­ρώ­πη οι ηγέ­τες των κρα­τών μελών της ΕΕ μέσω της πρό­σφα­της δια­κή­ρυ­ξης της Ρώμης, ομο­λο­γούν την στρα­τη­γι­κή της υπο­χώ­ρη­ση με την επι­ση­μο­ποί­η­ση του χα­ρα­κτή­ρα των «πολ­λών τα­χυ­τή­των», όσο κι αν αυτό μένει να απο­δει­χτεί τι ση­μαί­νει στ’ αλή­θεια. Το ίδιο κεί­με­νο πε­ρι­λαμ­βά­νει την δια­πί­στω­ση: «Η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση αντι­με­τω­πί­ζει πρω­το­φα­νείς προ­κλή­σεις, τόσο σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο όσο και στο εσω­τε­ρι­κό της: πε­ρι­φε­ρεια­κές συρ­ρά­ξεις, τρο­μο­κρα­τία, αυ­ξα­νό­με­νες με­τα­να­στευ­τι­κές πιέ­σεις, προ­στα­τευ­τι­σμός, κοι­νω­νι­κές και οι­κο­νο­μι­κές ανι­σό­τη­τες» που ση­μαί­νει στο λε­ξι­λό­γιο της μαρ­ξι­στι­κής αρι­στε­ράς πό­λε­μο, εθνι­κι­σμό, ρα­τσι­σμό και έντα­ση των τα­ξι­κών αντι­θέ­σε­ων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επαναστατική στρατηγική και μαζική, αριστερή πολιτική σήμερα

Η απάντηση βρίσκεται στις προτεραιότητες. Αναδιανομή ή ανάπτυξη;

Στο ξε­κί­νη­μα του 2017 ο κό­σμος μοιά­ζει να βυ­θί­ζε­ται ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο σε μια δίνη, κοι­νω­νι­κή, πο­λι­τι­κή, πο­λι­τι­στι­κή, οι­κο­λο­γι­κή που έχει στη βάση της την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και κα­τα­βρο­χθί­ζει πλού­το, ζωές, αξίες, κα­τα­κτή­σεις, δι­καιώ­μα­τα, πο­λι­τι­σμό, ει­ρή­νη…

Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση που ξέ­σπα­σε το 2008 άνοι­ξε μια εποχή πα­ρακ­μής και πτώ­σης της  νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής μετά από δε­κα­ε­τί­ες διε­θνούς κυ­ριαρ­χί­ας της «πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νης» οπτι­κής σε όλο το φάσμα των επι­λο­γών, οι­κο­νο­μι­κών, πο­λι­τι­κών, πο­λι­τι­στι­κών. Στην Ευ­ρώ­πη το «όραμα» της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης μέσα από την δια­δι­κα­σία της ΕΕ/ΟΝΕ κα­θό­ρι­σε τους στό­χους του συ­νό­λου σχε­δόν των ευ­ρω­παϊ­κών κρα­τών. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια της κρί­σης τα ιδε­ο­λο­γή­μα­τα για την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και την προ­ο­πτι­κή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής στην πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νη σύγ­χρο­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα (όπως πχ η «με­γά­λη ιδέα» της ισχυ­ρής «ευ­ρω­παϊ­κής Ελ­λά­δας») έχουν υπο­χω­ρή­σει δρα­μα­τι­κά και έχει απο­μεί­νει μόνο η σκλη­ρή λι­τό­τη­τα, η άνο­δος των πο­λε­μι­κών συ­γκρού­σε­ων, των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων και το «ΤΙΝΑ».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μνημόνιο στο κεφάλαιο: η εναλλακτική, ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική πρόταση

Η παρέμβαση του Γιώργου Σαπουνά, στο Διεθνές Τριήμερο που διοργάνωσε το Rp στην ΑΣΟΕΕ (4-6/11), στη συζήτηση «Η εναλλακτική λύση…».

  1. Η αρι­στε­ρή, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή αντι­πα­ρα­τί­θε­ται στη στρα­τη­γι­κή της τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας μέσα στην κρίση, από την σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας.  Αφορά στο ερώ­τη­μα «ποιος πλη­ρώ­νει την κρίση». Στην Ελ­λά­δα η απά­ντη­ση έχει δοθεί σε βάρος του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και ευ­ρύ­τε­ρα της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας μέσω των μνη­μο­νί­ων με την επι­βο­λή ακραί­ας λι­τό­τη­τας, ευ­ρύ­τα­των ν/φ ανα­διαρ­θρώ­σε­ων  αλλά και εκ­κα­θά­ρι­σης τμη­μά­των του κε­φα­λαί­ου. Η δια­δι­κα­σία αυτή είναι σε πλήρη εξέ­λι­ξη και συ­ναρ­τά­ται με τα αδιέ­ξο­δα της ευ­ρω­παϊ­κής κρί­σης και της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης  στρα­τη­γι­κής συ­νο­λι­κά. Ήδη μέσα στη χώρα ο τα­ξι­κός συ­σχε­τι­σμός έχει δια­μορ­φω­θεί συ­ντρι­πτι­κά υπέρ του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου ανα­τρέ­πο­ντας μέσα σε λίγα χρό­νια κα­τα­κτή­σεις του κι­νή­μα­τος 10ε­τιών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προς τα πού πάνε … Αριστερά;

Το θέατρο του παραλόγου θυμίζει το πολιτικό σκηνικό και η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη το τελευταίο διάστημα.

Στα πρώτα χρό­νια των μνη­μο­νί­ων συ­σπει­ρώ­θη­κε, παρά τις αντι­θέ­σεις του, όλο το συ­στη­μι­κό πο­λι­τι­κό δυ­να­μι­κό, συ­νερ­γά­στη­καν και συ­γκυ­βέρ­νη­σαν η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία με την δεξιά (στην «νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη εποχή», στην Γερ­μα­νία και αλλού συ­γκυ­βερ­νούν χωρίς την κοι­νω­νι­κή πίεση και τις συν­θή­κες μνη­μο­νί­ου) υλο­ποιώ­ντας από κοι­νού την μνη­μο­νια­κή λι­τό­τη­τα και προ­σπα­θώ­ντας να πεί­σουν (με το «κα­ρό­το» και, κυ­ρί­ως με το «μα­στί­γιο») την κοι­νω­νία να απο­δε­χτεί την κα­τά­στα­ση. Από δήθεν θέση «εθνι­κής ευ­θύ­νης» έκα­ναν μέ­τω­πο στον «λαϊ­κι­σμό» πρώτα και κύρια της αρι­στε­ράς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιο είναι το μέτωπο;

Η ΛΑΕ και η Αριστερά σε νέες συνθήκες.

Έξι και πλέον χρό­νια από την έναρ­ξη του μνη­μο­νια­κού «σοκ» και ένα χρόνο δια­χεί­ρι­σής του από την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, τα πρό­σω­πα που εκ­φω­νούν τους κυ­βερ­νη­τι­κούς λό­γους στη Διε­θνή Έκ­θε­ση Θεσ­σα­λο­νί­κης εναλ­λάσ­σο­νται, όχι όμως και το ου­σια­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο των λόγων.

Ο Α. Τσί­πρας, συ­στη­μι­κό­τε­ρος από ποτέ, πα­ρου­σί­α­σε στην ομι­λία και στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου (ακόμη) ένα νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο σχέ­διο «εξό­δου από την κρίση» με «ορί­ζο­ντα διε­τί­ας», επι­λέ­γο­ντας το προ­φίλ του «σο­βα­ρού» εκ­συγ­χρο­νι­στή του ελ­λη­νι­κού αστι­κού συ­στή­μα­τος, που διεκ­δι­κεί να εξυ­πη­ρε­τή­σει κα­λύ­τε­ρα από τους προ­κα­τό­χους του το ίδιο βα­σι­κό, αστι­κό πρό­γραμ­μα για την προ­τε­ραιό­τη­τα της «πα­ρα­γω­γής νέου πλού­του», δη­λα­δή της «ανά­πτυ­ξης» πάνω στη συ­ντρι­βή του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και της νε­ο­λαί­ας. Μά­λι­στα η γνω­στή επω­δός ότι η κυ­βέρ­νη­ση αυτή υλο­ποιεί ένα πρό­γραμ­μα με το οποίο δεν συμ­φω­νεί αξια­κά και ιδε­ο­λο­γι­κά δεν είχε την «τι­μη­τι­κή» της από τον πρω­θυ­πουρ­γό στη ΔΕΘ. Στα­θε­ρά πλέον ο ίδιος πα­ρου­σιά­ζει πτυ­χές αυτού του προ­γράμ­μα­τος και μά­λι­στα τις πλέον κε­ντρι­κές, ως επι­θυ­μη­τές και ανα­γκαί­ες, στις οποί­ες μά­λι­στα επι­τυγ­χά­νει και επι­δό­σεις, όπως είναι οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που «έλ­κουν επεν­δύ­σεις», η αντια­σφα­λι­στι­κή «με­ταρ­ρύθ­μι­ση» που «έλυσε το πρό­βλη­μα της βιω­σι­μό­τη­τας των τα­μεί­ων», οι γε­ω­πο­λι­τι­κοί χει­ρι­σμοί με επί­κε­ντρο την αγορά της ενέρ­γειας…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »