Αντικαπιταλιστικη Πολιτικη Ομαδα

Χαιρετισμός της ΑΠΟ στη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (21 – 22/ 1 /2023)

Συντρόφισσες και σύντροφοι σας ευχαριστούμε για την πρόσκληση την οποία θεωρούμε τιμητική γι αυτό και θα αποφύγουμε μια εθιμοτυπική προσέγγιση χάρη της ουσίας.

Η Συνδιάσκεψη αυτή είναι κατά  την γνώμη μας, η σημαντικότερη στην διαδρομή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εδώ και σχεδόν μιάμιση δεκαετία, έχει καταγραφεί με την στάση της μέσα στους αγώνες και στην πολιτική πάλη, στη συνείδηση του μαζικού κοινωνικού ακροατηρίου ως η «Αντικαπιταλιστική Αριστερά».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όχι στο ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό! Για μια διεθνιστική, εργατική, σοσιαλιστική πολιτική απάντηση

Η διοργάνωση της εκδήλωσης ενάντια στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό από την Αντιπολεμική Πρωτοβουλία των Οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι σημαντική καθώς επιδιώκει την προβολή των ιδεών της εργατικής και λαϊκής αλληλεγγύης και του διεθνισμού κόντρα στις αντιδραστικές ιδέες του εθνικισμού, του μιλιταρισμού και του πολέμου. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο επικίνδυνη που την χαρακτηρίζει η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και η συνεχιζόμενη πολεμική σύγκρουση της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συγκέντρωση της δύναμης της Ριζοσπαστικής και Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη απ’ τα κάτω και απ’ τ’ αριστερά!*

Γιώργος Σαπουνάς
Λίγο πριν φύγει η χρονιά και ταυτόχρονα για τα καλά μέσα στην προεκλογική περίοδο οι πολιτικές διακυβεύσεις για την Αριστερά δείχνουν πως το νέο έτος θάναι.. και πάλι το 2015!
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και τέσσερα χρόνια κυβερνά σαν ο γνήσιος κληρονόμος των μνημονίων και διεκδικεί την συνέχεια ενώ απέναντί του βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα πιο αδύναμος και διστακτικός πολιτικά και από το … «παράλληλο πρόγραμμα» του 2015!

Η πετυχημένη από άποψη συμμετοχής, εκδήλωση των οργανώσεων της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς παρά τις διάφορες και διαφορετικές εκτιμήσεις σε πτυχές της συγκυρίας αλλά και στα συμπεράσματα για την κατάσταση της ταξικής και πολιτικής πάλης και το πως φτάσαμε ως εδώ, έχει εντούτοις ένα ισχυρό κοινό στοιχείο/ συμπέρασμα που βρίσκεται στο υπόβαθρο: την αδήριτη ανάγκη για κοινή δράση τόσο στο κίνημα όσο και στην πολιτική, στις μάχες και στις εκλογές, όπως αναγράφεται και στην αφίσα της εκδήλωσης.
Ωστόσο από το σημείο αυτό, το οποίο αποτελεί ασφαλώς κατάκτηση, σημαντικό αυτοκριτικό συμπέρασμα και αφετηρία κινηματικών και πολιτικών πρωτοβουλιών κοινής δράσης, είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε δημιουργικά αυτή την απαιτητική συζήτηση. Με επιμονή στα ζητήματα της κοινής πολιτικής δράσης (καθώς η κοινή δράση στο κίνημα είναι σε μεγάλο βαθμό κατακτημένη) και ιδιαίτερα, λόγω προεκλογικής περιόδου, στα ζητήματα των εκλογών.
Ασφαλώς ισχύει διαχρονικά πως «εάν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες». Ωστόσο καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγεται η πάλη και οπωσδήποτε σε μη επαναστατικές συνθήκες αποτελούν την κορύφωση της πολιτικής διεργασίας με μαζικούς όρους.
Χρειάζεται να αποσαφηνίσουμε εάν σχεδιάζουμε κάποια μορφή διαδικασίας για μετωπική πολιτική συγκρότηση ή εάν μιλάμε μόνο για εκλογική συνεργασία. Βέβαια ακόμη και η εκλογική συνεργασία αποτελεί μορφή μετωπικής πολιτικής συγκρότησης πλην μάλλον είναι η χαμηλότερη βαθμίδα.
Έπειτα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε εάν περιγράφουμε συνεργασία και κοινή δράση οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής, αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής Αριστεράς ή εάν αυτή η κίνηση αφορά και οργανώσεις του ριζοσπαστικού ρεφορμισμού ή όπως λέμε τα τελευταία χρόνια της «αντιμνημονιακής Αριστεράς».
Εάν αφορά μόνο στον χώρο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς γεννιέται το ερώτημα τί συμβαίνει με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εάν πάλι μιλάμε για ευρύτερη συσπείρωση θα πρέπει να τεθούν κριτήρια που θα περιγράφουν τα όρια και την ευρύτητα.
Εξάλλου είναι αναγκαίο να τεθεί ένα σαφές πλαίσιο κριτηρίων που να αφορά τόσο στις ανάγκες και τα αιτήματα των «από κάτω» όσο όμως και στο εκλογικό/ πολιτικό υποκείμενο καθαυτό. Κάθε πολιτικός οργανισμός εξάλλου, πολύ περισσότερο μετωπικός, αποτελεί ταυτόχρονα και πεδίο πάλης απόψεων που όσο πιο καθορισμένο είναι τόσο καλύτερα για την αποτελεσματικότητά του.
Ως προς την ουσία της πολιτικής και ιδίως της εκλογικής τακτικής από την αντικαπιταλιστική σκοπιά, θέτουμε στην συζήτηση ορισμένες παρατηρήσεις.
Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης την πολιτική, οργανωτική, εκλογική έκφραση της πλειοψηφίας του αριστερού κόσμου κατάφερε να την κατακτήσει η Σοσιαλδημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα για πολλά χρόνια να δημιουργηθεί μια ορισμένη συνθήκη που καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τις τακτικές της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς. Αυτές οι τακτικές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτές που αναγνώριζαν τον ρεφορμιστικό χαρακτήρα της Σοσιαλδημοκρατίας και αναζητούσαν την βέλτιστη έκφραση του ενιαίου μετώπου και στο εκλογικό πεδίο, όπως «αλλαγή δεν γίνεται χωρίς την Αριστερά» ή ακόμη και «ψήφο στο ΠΑΣΟΚ χωρίς αυταπάτες» και αυτές που επέλεγαν την εξομοίωση του ρεφορμιστικού ΠΑΣΟΚ με την Δεξιά σε μια κατεύθυνση σεχταριστική όπως το «πέντε κόμματα δύο πολιτικές». Σε κάθε περίπτωση όμως και παρότι οι διαφορετικές τακτικές είχαν ασφαλώς και διαφορετικά αποτελέσματα δημιουργώντας ταυτόχρονα νέες προκλήσεις, το πλαίσιο ήταν για χρόνια «σταθερό» και «προστατευμένο» καθώς την Δεξιά ανέτρεπε εκλογικά κάθε φορά το ΠΑΣΟΚ εκφράζοντας την αριστερή προσδοκία «των πολλών και από κάτω». Το κατά πόσο δικαίωνε αυτή την προσδοκία και πώς η πολιτική και οργανωτική σχέση με την μαχώμενη κοινωνία μετατράπηκε σε κυρίως πελατειακή σχέση είναι μία άλλη συζήτηση.
Αυτή η διαδικασία, ο δικομματισμός όπως χαρακτηρίστηκε, έλαβε τέλος το 2010 με το μνημόνιο και την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ δημιουργώντας ένα προφανές πολιτικό και εκλογικό κενό. Όμως θάταν λάθος να δει κάποιος αυτή την εξέλιξη μόνο σε εθνικό επίπεδο και να συμπεράνει πώς τα πάντα κρίθηκαν από το χρέος και το μνημόνιο. Η πραγματικότητα είναι πως η διαδικασία μετάλλαξης της Σοσιαλδημοκρατίας είναι πανευρωπαϊκό και διεθνές φαινόμενο 10ετιών. Δεν αφορά ούτε την κρίση χρέους ούτε τα μνημόνια αλλά την συνολική υποταγή του μαζικού πολιτικού ρεφορμισμού στο νεοφιλελεύθερο μονόδρομο χάνοντας την ιστορική του ταυτότητα (Σοσιαλισμός δια του κοινοβουλευτικού δρόμου και των μεταρρυθμίσεων). Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σήμερα, όπου υπάρχουν, αποτελούν κυριολεκτικά «ρεφορμισμό σε αποδρομή».
Ακριβώς εκεί όπου το κενό πολιτικής εκπροσώπησης του αριστερού κόσμου και των «από κάτω» εμφανίζεται πιο εμφατικά, στην Γαλλία και στην Ιταλία όπου ιστορικά, μαζικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν πλέον εκλείψει, διαπιστώνουμε ότι το πρόβλημα βρίσκεται στην «προσφορά» παρά στην «ζήτηση». Στην Γαλλία το σχήμα του Μελανσόν, μια εκλογική συμμαχία της Αριστεράς που έδωσε την πολιτική εντύπωση μιας Αριστεράς ριζοσπαστικής και ανυπάκουης κατάφερε να διεμβολίσει το απεχθές δίδυμο Μακρόν – Λεπέν ενώ στην Ιταλία που κάτι ανάλογο δεν έγινε δυνατό να εμφανιστεί πρώτευσε η φασιστική Δεξιά (προσαρμοσμένη νεοφιλελεύθερα) με αποχή ωστόσο 45%.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκροτήθηκαν στην ίδια ιστορική περίοδο του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος και των «πλατιών κομμάτων», ως απαντήσεις στα αριστερά της νεοφιλελεύθερης Σοσιαλδημοκρατίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να δώσει αντινεοφιλελεύθερη εναλλακτική. Απέτυχε γιατί ηττήθηκε η αριστερή, ριζοσπαστική του πτέρυγα και όχι γιατί ήταν καταδικασμένος να αποτύχει ως διαδικασία μετωπικής πολιτικής συγκρότησης «ρεφορμιστικών και επαναστατικών δυνάμεων» και πλαίσιο «ενότητας και διαπάλης».
Σήμερα δεν εξελίσσεται σε αναβίωση της Σοσιαλδημοκρατίας. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τελευταία φορά το ΠΑΣΟΚ, ήδη βυθισμένο στην αναξιοπιστία απέναντι στα αριστερά του κοινωνικά ακροατήρια και ξεκάθαρα πόλος διαχείρισης της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, κέρδισε εύκολα τις εκλογές με το αριστερότατο σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», ανασύροντας στην ουσία τις μνήμες του παρελθόντος. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την «κωλοτούμπα» του 2015 και το δικό του μνημόνιο δεν μπορεί να υποσχεθεί πια σχεδόν τίποτα στους «από κάτω». Μαζί με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ προσπαθεί να συγκροτήσει στην Ελλάδα τη στρατηγική του Μακρόν («ακραίο κέντρο», όχι ρεφορμισμός), μάλλον σε έκδοση καρικατούρας. Τα αδιέξοδά του είναι τεράστια και θα κλιμακωθούν έντονα αν χάσει τις εκλογές.
Από αυτή την σκοπιά το κενό πολιτικής εκπροσώπησης (αλλά και οργάνωσης) των «αριστερών και από κάτω» παραμένει.
Εντούτοις και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέτυχε επίσης παρότι υπήρξε διαδικασία μετωπικής συγκρότησης «αμιγώς αντικαπιταλιστικών / επαναστατικών οργανώσεων». Μάλιστα τώρα βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμα, υπαρξιακά ερωτηματικά που πρέπει να απαντήσει.
Το ΚΚΕ δεν ήθελε ούτε στην προηγούμενη φάση (2010- 2015) ούτε και τώρα να αναλάβει ηγετικές ευθύνες απέναντι στον μαζικό αριστερό κόσμο και τους «από κάτω». Ως προς τις εκλογές, η τοποθέτηση ότι δεν έχει καμιά σημασία ποια είναι η κυβέρνηση κάθε φορά σημαίνει γενναίο βήμα απομάκρυνσης από τα καθήκοντα της μαζικής πολιτικής.
Τέλος, στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, το ΜΕΡΑ25 αποτελεί ένα νεοπαγή πολιτικό σχηματισμό, γνωστό κυρίως από το πολιτικό προφίλ του ιδρυτή του Γ. Βαρουφάκη. Δεν έχει σταθεροποιήσει την σχέση του με κοινωνικά και εκλογικά ακροατήρια ούτε την ιδεολογικοπολιτική του ταυτότητα. Ο προεκλογικός του λόγος είναι ριζοσπαστικός και ενωτικός, αν και ασαφής, πλην θα φανούν μελλοντικά τόσο οι ουσιαστικές του επιλογές όσο και η «βιωσιμότητά» του.
Ο αριστερός κόσμος σήμερα ζητά να φύγει ο Μητσοτάκης. Το είδαμε και πρόσφατα στη μεγάλη διαδήλωση της Γενικής Απεργίας, στις 9/11 όπου τα συνθήματα αναδείκνυαν, αντικειμενικά και αυθόρμητα, τον πολιτικό της χαρακτήρα χωρίς αντίστοιχη έκφραση στο κεντρικό πολιτικό πεδίο.
Μπροστά στις εκλογές οποιοδήποτε ψηφοδέλτιο θέλει να εκφράσει με όρους μαζικής πολιτικής την Ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να διεκδικήσει τον δικό του ρόλο και την απάντηση στο αίτημα «να φύγει η κυβέρνηση της Δεξιάς και ο Μητσοτάκης». Προτείνοντας κατεύθυνση σύγκρουσης και ανατροπής της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής και ταυτόχρονα απόρριψης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων και βέβαια του ίδιου του ΝΑΤΟ. Προτείνοντας πρόγραμμα ταξικής μεροληψίας με έμφαση στην αναδιανομή παρά σε εναλλακτικές καπιταλιστικής ανάπτυξης π.χ. με εθνικό νόμισμα και με όρους αμεσότητας παρά και μόνο γενικής προπαγάνδας της σοσιαλιστικής στρατηγικής.
Απ’ αυτή την σκοπιά και συμπερασματικά σήμερα, απέναντι σε ένα εκτεταμένο και «ορφανό» ιδεολογικοπολιτικά, κοινωνικό ακροατήριο που «διψά» για αριστερές απαντήσεις και εναλλακτικές στο νεοφιλελεύθερο ζόφο, μπορεί να σταθεί με διεκδικητική φιλοδοξία μια αντίστοιχα εκτεταμένη, ενιομετωπική συγκέντρωση της πολιτικής δύναμης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που θα είναι διαθέσιμη να αναλάβει τα «ρεφορμιστικά» καθήκοντα που σήμερα χηρεύουν, σε μη επαναστατικές συνθήκες όμως από θέσεις μεταβατικές, αντινεοφιλελεύθερες και αντιιμπεριαλιστικές και στρατηγική αντικαπιταλιστική, σοσιαλιστική.
*Βασισμένο στην παρέμβαση της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας στην εκδήλωση της 19/12, στο Studio.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ  ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Μπερίτσης Βασίλης, Γραμματέας Συλλόγου ΑμεΑ Ιλίου 

Χρησιμοποιώ την έκφραση η κρυφή ζωή των ανθρώπων με αναπηρία και με χρόνιες παθήσεις γιατί αυτοί και οι οικογένειες τους παρόλο που αποτελούν το 10% του πληθυσμού είναι αόρατοι στα μάτια της υπόλοιπης κοινωνίας. Αυτό συμβαίνει γιατί απλά δεν τους βλέπουμε. Δεν τους βλέπουμε γιατί δεν μπορούμε να τους συναντήσουμε στο δρόμο, στη δουλειά, στις κοινωνικές υπηρεσίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.  Και αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει η υλική υποδομή (πρόσβαση) να βγει στο δρόμο ένας άνθρωπος με καρότσι. Να περπατήσει με ασφάλεια ένας άνθρωπος με πρόβλημα όρασης, ακόμη και ένας ηλικιωμένος, ή μια έγκυος γυναίκα. Δεν τους  βλέπουμε στην εργασία γιατί απλά δεν υπάρχουν ειδικά προγράμματα χρηματοδότησης για την απασχόληση αυτών των ανθρώπων που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην παραγωγική διαδικασία. Δεν τους βλέπουμε στα social media γιατί δεν παρέχεται ο κατάλληλος εξοπλισμός για να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία. Ακόμη κρυφή ζωή έχουν τα πιο φωτεινά πρόσωπα του κόσμου, τα παιδιά. Γιατί δεν τα βλέπει κανείς στις παιδικές χαρές που παίζουν τα άλλα παιδάκια, καθώς μόνο ένας Δήμος στην Αττική διαθέτει τα κατάλληλα παιχνίδια για να παίζουν τα παιδιά με ασφάλεια (Δ. Παλ. Φαλήρου). Δεν τους βλέπει κανείς σε κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις (θέατρα π.χ) γιατί εκτός των προβλημάτων προσβασιμότητας αυτοί και οι οικογένειες τους αδυνατούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά λόγω του αυξημένου κόστους ζωής.    

     

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για την Αριστερά των σύγχρονων αναγκών

Εισηγητικό κείμενο για την συζήτηση της ΑΠΟ

Εισαγωγή

Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη επί τρία χρόνια επιχειρεί συστηματικά να αλλάξει ριζικά τον πολιτικοϊδεολογικό συσχετισμό στην χώρα αντιγράφοντας όχι μόνο όλες τις κεντρικές πολιτικές και γεωπολιτικές επιλογές των ΕΕ – ΝΑΤΟ αλλά ταυτόχρονα τις χειρότερες πλευρές του «νεοφιλελεύθερου κράτους» όπως αυτές έχουν εκδηλωθεί τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε χώρες της ΕΕ. Δίπλα στις πολιτικές που βαθαίνουν βίαια την μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους επιχειρώντας ταυτόχρονα την πλήρη καταστροφή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και δυνατοτήτων των εργαζόμενων, βρίσκεται η σκληρή αστυνομική καταστολή, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός. Περιτυλιγμένα υποκριτικά σε ένα πλαίσιο «πολιτικής ορθότητας» με δήθεν ευαισθησίες φύλου, περιβάλλοντος κ.λ.π. Χοντροκομμένες επιλογές, ακροδεξιές  δηλώσεις, γκάφες και σκάνδαλα περιλαμβάνονται στην διακυβέρνηση του Μητσοτάκη. Ο απώτερος στόχος είναι να παγιωθεί μια  κοινωνική πλειοψηφία που θα συνηθίσει και θα αποδεχτεί ότι έτσι λειτουργούν τα πράγματα, αποκλειστικά στην βάση των ατομικών επιλογών και της τύχης. Υπάρχει ένα ρίσκο σ΄αυτή την επιλογή καθώς επιδιώκει και προκαλεί την ταξική και πολιτική σύγκρουση και αντίδραση. Εντούτοις, αν και όσο αυτή δεν προκύπτει, υπάρχει ο κίνδυνος η κοινωνία να στρέφεται ολοένα και πιο δεξιά και η μοίρα και ο φόβος να παίρνουν την θέση της βούλησης και της δράσης όπως και η ατομικότητα την θέση του συλλογικού αγώνα για τους/τις περισσότερους/ες.  

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ομιλία Γιώργου Σαπουνά (μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αμαρουσίου, Παρεμβάσεις), στο συνέδριοτης ΔΟΕ (Ιούνης 2022)

Το πανό που βρίσκεται εδώ πίσω μου λέει 100 χρόνια ΔΟΕ. 100 χρόνια διαδρομή του Συνδικάτου με αγώνες, ενίοτε πολύ σκληρούς και δυναμικούς αγώνες, κομμάτι του ελληνικού εργατικού κινήματος, που όμως σήμερα βρίσκεται σε διακινδύνευση ότι μπορεί να φτάνει και στο τέλος της διαδρομής. Να μας μείνουν τα 100 χρόνια να σκεφτόμαστε το παρελθόν σε συνθήκες που μπορεί να μην υπάρχει μέλλον.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το μετέωρο βήμα της ΔΟΕ

Γιώργος Σαπουνάς
Αναπληρωτής ΠΕ08, ΔΣ ΣΕΠΕ Αμαρουσίου (Διέξοδος)

Κάνοντας τον απολογισμό των τριών τελευταίων χρόνων στα σχολεία, χρόνων γεμάτα ταλαιπωρία για εκπαιδευτικούς και μαθητές/τριες, διαπιστώνει κανείς πως η πανδημία αυτή καθαυτή υπήρξε το σχετικά μικρότερο πρόβλημα. Η κυβερνητική διαχείριση της υγειονομικής κρίσης υπήρξε στοχοπροσηλωμένη στη στήριξη της λειτουργίας της αγοράς και των μεγαλοεπιχειρηματιών και τα αλλοπρόσαλλα μέτρα για την δημόσια Υγεία ήταν το αποτέλεσμα μιας ορισμένης εκτίμησης του «πολιτικού κινδύνου», δηλαδή της ανοχής και των πολιτικών τάσεων της κοινής γνώμης ώστε αυτή να μην στραφεί σύσσωμη κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη. 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μαζική αντικαπιταλιστική πολιτική

Η περίοδος χαρακτηρίζεται από την κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου ιδεολογικού πλαισίου, καθώς η πανδημία και ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξαν όλες τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του σύγχρονου καπιταλισμού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η τοποθέτηση της ΑΠΟ στην συζήτηση «Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά στην εποχή της κρίσης και του πολέμου» που διοργάνωσε το ΝΑΡ στα πλαίσια του φεστιβάλ «Αναιρέσεις»

  1. Ο νεοφιλελεύθερος κύκλος

Η πανδημία και ο πόλεμος έχουν υπονομεύσει καίρια τόσο το νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό πλαίσιο όσο και την ίδια την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης.

Ο κίνδυνος της επέκτασης του πολέμου σε διεθνή κλίμακα παραμένει ενεργός και το τέλος του άγνωστο. Ταυτόχρονα η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι δυτικές κυρώσεις προς την Ρωσία έχουν διακόψει σημαντικές ροές χρήματος και εμπορευμάτων. Δημιουργούνται συνθήκες επαπειλούμενης ενεργειακής και επισιτιστικής κρίσης. Το πλήγμα στην παγκοσμιοποιητική διαδικασία είναι προφανές και σημαντικό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Υπογραφές αγωνιστών-στριών στην κοινή αντιπολεμική δήλωση

Η κοινή αντιπολεμική δήλωση οργανώσεων της Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΠΟ, ΔΕΑ, ΕΚΚΕ, «Κόκκινο Νήμα», ΝΑΡ, Ξεκίνημα, ΟΚΔΕ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος) που παρουσιάστηκε με εκδήλωση στο ΙΛΙΟΝ Plus στις 19 Απρίλη, συγκεντρώνει υπογραφές στήριξης αγωνιστών και αγωνιστριών του κινήματος και της Αριστεράς. Παρουσιάζουμε το κείμενο με τις πρώτες 129 υπογραφές (η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιατί δεν συμμεριζόμαστε την πολιτική θέση της «Αριστερής Πρωτοβουλίας Διαλόγου και Κοινής Δράσης» σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία

Η εισβολή της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία, υπήρξε ένα «μεγάλο γεγονός», που θα έχει σημαντικές οικονομικές, πολιτικές, γεωπολιτικές συνέπειες. Ο κόσμος μετά τις 24 Φλεβάρη γίνεται ένας διαφορετικός, ένας πολύ πιο επικίνδυνος τόπος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ανακοίνωση Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας (ΑΠΟ) για τον πόλεμο στην Ουκρανία

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΣΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ. ΜΟΝΟ ΜΙΑ, Η ΧΑΩΔΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΗ, ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ, ΜΑΖΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΟΥ ΕΝΔΟΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συγκλονίζει και τρομάζει τους λαούς όλου του κόσμου. Πολύ περισσότερο που η αντιπαράθεση Ρωσίας και ΝΑΤΟ επαναφέρει στο παγκόσμιο ακροατήριο τον τρόμο του πυρηνικού ολέθρου. Απ’ αυτή την σκοπιά δεν υπάρχουν «αποστάσεις», ίσες ή άνισες, για την Αριστερά και το εργατικό, μαζικό κίνημα, παρά μόνο μία: η απόσταση από το σφαγείο της ενδοϊμπεριαλιστικής πολεμικής αντιπαράθεσης που διακινδυνεύει να ανοίξει, κυριολεκτικά το «κουτί της Πανδώρας».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η πανδημία κατέγραψε εγκληματικές επιλογές αλλά και απρόβλεπτες προκλήσεις

Νίκος Ποταμίτης, πρόεδρος ένωσης νοσοκομειακών γιατρών Ζακύνθου

Στόχος τους η συρρίκνωση του ΕΣΥ και η ενίσχυση της ιδιωτικής υγείας

Είναι γε­γο­νός ότι η κυ­βέρ­νη­ση απέ­τυ­χε πα­τα­γω­δώς να πε­ριο­ρί­σει δρα­στι­κά τον αριθ­μό των θα­νά­των από την παν­δη­μία (έχου­με πάνω από 1.600 νε­κρούς ανά εκα­τομ­μύ­ριο πλη­θυ­σμού τον τε­λευ­ταίο χρόνο, πο­σο­στό που είναι το υψη­λό­τε­ρο στο δυ­τι­κό κόσμο), αλλά και να πεί­σει το 35% της κοι­νω­νί­ας που πα­ρα­μέ­νει ακόμα ανεμ­βο­λί­α­στο. Το χει­ρό­τε­ρο όμως είναι ότι με τους αντι­φα­τι­κούς και υπο­ταγ­μέ­νους μόνο στα επι­χει­ρη­μα­τι­κά-του­ρι­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα χει­ρι­σμούς, που υπο­τί­θε­ται ότι προ­έρ­χο­νταν από εξει­δι­κευ­μέ­νους επι­στή­μο­νες σε  συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες, η κοι­νω­νία ει­σέ­πρα­ξε μια τε­ρά­στια αμ­φι­σβή­τη­ση όχι μόνο για τα μέτρα αλλά και για την ίδια την επι­στη­μο­νι­κή και ορ­θο­λο­γι­κή θε­ώ­ρη­ση των πραγ­μά­των. Για πε­ρί­που δύο χρό­νια, οι άν­θρω­ποι ανη­συ­χού­σαν πε­ρισ­σό­τε­ρο για τα μέτρα ανά­σχε­σης της παν­δη­μί­ας παρά για τον  κίν­δυ­νο νό­ση­σης ή θα­νά­του από τον ιό, ενώ θύ­μω­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρο για την οι­κο­νο­μι­κή δυ­σπρα­γία παρά για την αδυ­να­μία και απο­δό­μη­ση του ΕΣΥ που εκτυ­λισ­σό­ταν μπρο­στά στα μάτια τους. Είναι ίσως η πρώτη φορά στον σύγ­χρο­νο κόσμο και όχι μόνο στη χώρα μας που η επι­στη­μο­νι­κή γνώση και η αλή­θεια δέ­χο­νται  -χω­ρίς αυτό να τους αξί­ζει- τέ­τοιο πλήγ­μα αξιο­πι­στί­ας, με ανυ­πο­λό­γι­στες συ­νέ­πειες σε κοι­νω­νι­κό, ηθικό, πο­λι­τι­κό έως και ιδε­ο­λο­γι­κό επί­πε­δο.   

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κείμενο συμβολής από την Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα (ΑΠΟ)

Προς το  προσωρινό συντονιστικό της Πρωτοβουλίας

Αθήνα 19/9/2021

Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι

Σας αποστέλλουμε το παρόν κείμενο ως συμβολή στη συζήτηση από την πλευρά  της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας (ΑΠΟ). Πιστεύουμε ότι, παρά τις μεγάλες δυσκολίες του κινήματος και της Αριστεράς να αντιμετωπίσει την κεντρο- ακρο- δεξιά, νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη η Πρωτοβουλία μπορεί, υπό όρους και προϋποθέσεις, να παίξει ένα σημαντικό ρόλο. Διεκδικώντας να καλύψει το μεγάλο πολιτικό κενό που εμφανίζεται στην πολιτική εκπροσώπηση και στην πολιτική οργάνωση των «από κάτω» και των αναγκαίων και ζητούμενων αντιστάσεών τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νεοφιλελεύθερα εγκλήματα «just in time»

Οι πυρκαγιές που ξατακαίνε την χώρα μοιάζουν πρωτοφανείς και με μία έννοια είναι καθώς απλώνονται ταυτόχρονα σε όλο τον πλανήτη εναλλασσόμενες με επίσης πρωτοφανείς πλημμύρες και άλλα καταστροφικά φυσικά φαινόμενα. Για τους κατοίκους της ελληνικής επικράτειας ίσως αυτές οι πυρκαγιές να αποτελούν την πιο ισχυρή μέχρι σήμερα, και πιο μαζική εμπειρία του τί είναι η κλιματική αλλαγή.  Εντούτοις δεν είναι στις προθέσεις αυτού του σημειώματος η παρουσίαση και τεκμηρίωση του φαινομένου αλλά μια συνοπτική έκθεση ορισμένων πολιτικών συμπερασμάτων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα καθήκοντα ανατροπής της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Απέναντι στην αυταρχική και απροσχημάτιστα νεοφιλελεύθερη, ταξική διακυβέρνηση της ΝΔ η ουσιαστική απάντηση απ’ τ’ αριστερά είναι «να πέσει η κυβέρνηση».

Το σύν­θη­μα αυτό απο­τε­λεί (αντι­κει­με­νι­κά) την επι­κε­φα­λής αιχμή πίσω από την οποία είναι δυ­να­τόν να στοι­χη­θούν τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και οι προ­τε­ραιό­τη­τες της αρι­στε­ρής εναλ­λα­κτι­κής, εκ­φρά­ζο­ντας τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας και των υπο­τε­λών τά­ξε­ων αλλά επί­σης τον κόσμο της Αρι­στε­ράς και τον ευ­ρύ­τε­ρα δη­μο­κρα­τι­κό, απέ­να­ντι στο πο­λω­τι­κό πλαί­σιο που ούτως ή άλλως επι­λέ­γει ο Μη­τσο­τά­κης.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λοκντάουν στη νεοφιλελεύθερη πανδημία!

Η κλιμακούμενη πανδημία δημιουργεί, με πολλούς τρόπους, φόβο και ανασφάλεια στους πολίτες. Φόβο για την υγεία αλλά επίσης για την οικονομική κατάσταση, συχνά για την ίδια την επιβίωση.

 Το νέο, δεύ­τε­ρο λο­κντά­ουν της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ο τρό­πος που γί­νε­ται, ανε­παρ­κές υγειο­νο­μι­κά ελέω οι­κο­νο­μί­ας και ταυ­τό­χρο­να σκλη­ρά τα­ξι­κό, «απο­γειώ­νει» τις αντι­φά­σεις και την κοι­νω­νι­κή οργή και υπο­νο­μεύ­ει σφο­δρά την μέχρι σή­με­ρα δη­μο­φι­λία ή έστω απο­δο­χή της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής. Ωστό­σο, ποια είναι η εναλ­λα­κτι­κή;

Υγεία και οι­κο­νο­μία πλήτ­το­νται από την παν­δη­μία του COVID 19 που εμ­φα­νί­ζε­ται ως κα­θο­λι­κή απει­λή για την κοι­νω­νία, διε­θνώς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πανδημία και Αριστερά

Η πανδημία ξέσπασε εισβάλοντας ως ένας νέος, ασυνήθιστος και πρωτοφανής παράγοντας που επηρεάζει καθοριστικά την κοινωνική ζωή και προφανώς την ταξική και πολιτική πάλη. Παρά ταύτα η ζωή και η κοινωνική δραστηριότητα δεν σταματά (παρά την προσωρινή αναστολή πλευρών της) ούτε ασφαλώς αναστέλλεται το σκληρό ταξικό πρόσημο των καπιταλιστικά οργανωμένων κοινωνιών. Οι δυνάμεις του μαζικού κινήματος, εργατικά σωματεία και συλλογικότητες του κινήματος και της Αριστεράς επιχειρούν άμεσα να προσαρμόσουν τη δράση τους και να στηρίξουν τα πλέον αδύναμα κοινωνικά τμήματα αλλά και να οργανώσουν τα αιτήματα της εργατικής τάξης και ευρύτερα των «από κάτω» στις νέες συνθήκες. Στην αιχμή της κοινωνικής προσοχής όσο και της αγωνιστικής πρωτοπορίας βρίσκονται οι εργαζόμενοι/ες στον κλάδο της Υγείας, στο ΕΣΥ καθώς είναι αυτοί/ες που κλήθηκαν να επωμιστούν το μεγαλύτερο βάρος της σωτηρίας των ανθρώπινων ζωών που απειλούνται από την ασθένεια. Την Τρίτη 7 Απρίλη πραγματοποίησαν πανελλαδική κινητοποίηση, προσαρμοσμένη ως προς τα μέσα στις τρέχουσες συνθήκες, με μεγάλη επιτυχία, θέτοντας όλα τα ζητήματα που αναδείχτηκαν στην πανδημία από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ετών που διαλύουν συστηματικά την Δημόσια και Δωρεάν Υγεία. Πίσω από τους αντικειμενικά προβεβλημένους εργαζόμενους του κλάδου της Υγείας ακολουθούν πλήθος άλλων, από τους εργαζόμενους/ες στα σούπερ μάρκετ και στις εταιρίες κούριερ που πολύ συχνά δουλεύουν σε άθλιες εργασιακές και μισθολογικές συνθήκες έως τους εργάτες/τριες στην βιομηχανική παραγωγή η οποία δεν σταματά καθώς και σε όλες τις άλλες πλευρές της οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας όπου η ζωή και ο βιοπορισμός χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων έχει δυσκολέψει δραματικά. Ήδη τα πρώτα αποτελέσματα αυτών των συνθηκών καταγράφονται στην απότομη αύξηση της ανεργίας αλλά και της εργοδοτικής αυθαιρεσίας (βέβαια την ώρα που η αύξηση της ανεργίας εξαθλιώνει ολοένα και μεγαλύτερα κοινωνικά τμήματα το ίδιο το σύστημα επωφελείται καθώς αυτή η διαδικασία ευνοεί την μείωση των μισθών γενικά).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μνήμη

Στην Ελλάδα ζούμε «ημέρες Δεξιάς» και ήδη ο Μητσοτάκης φροντίζει να θυμίσει τα «οικόσημα» και τους «θυρεούς» της παράταξης, ενισχύοντας πρώτα απ’ όλα το δόγμα «τάξη και ασφάλεια». Επιλογή που περιλαμβάνει ασφαλώς τον ζήλο των «οργάνων», που θυμίζουν συχνά με τη συμπεριφορά τους ένστολα «τάγματα εφόδου».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι δύο ήττες της Αριστεράς και η επανιδρυτική πρόκληση

Α. Οι δύο ήττες

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα των ευ­ρω­ε­κλο­γών ανέ­δει­ξαν θριαμ­βευ­τι­κά νι­κη­τή τη ΝΔ και προ­κά­λε­σαν την άμεση προ­σφυ­γή από τον Τσί­πρα στις εθνι­κές κάλ­πες σ’ ένα μήνα. Η δεύ­τε­ρη Κυ­ρια­κή των δη­μο­τι­κών/ πε­ρι­φε­ρεια­κών εκλο­γών ολο­κλή­ρω­σε την ει­κό­να της συ­ντρι­πτι­κής επι­κρά­τη­σης της Δε­ξιάς που «έβαψε» τον χάρτη μπλε. Πα­ρό­τι οι ψήφοι που κέρ­δι­σε η ΝΔ είναι πολύ λι­γό­τε­ρες απ’ αυτές που έχασε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (με όποια ανα­φο­ρά κι αν επι­λέ­ξου­με από τις ευ­ρω­ε­κλο­γές του­’14 ως τις βου­λευ­τι­κές Γε­νά­ρη­’15 και Σε­πτέμ­βρη ‘15) η συ­νο­λι­κή ει­κό­να δεί­χνει μια εκλο­γι­κή τάση προς τα δεξιά/  ακρο­δε­ξιά. Από τις απώ­λειες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν ωφε­λή­θη­κε η αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση (ΚΚΕ στά­σι­μο, ΛΑΕ κα­τάρ­ρευ­ση και ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ σε χα­μη­λά επί­πε­δα) πλην του νε­ο­πα­γούς (και με­τα­μο­ντέρ­νου) κε­ντρο­α­ρι­στε­ρού ΜΕΡΑ 25 του Γ. Βα­ρου­φά­κη (πα­ρό­τι και πάλι το άθροι­σμα υστε­ρεί των κυ­βερ­νη­τι­κών απω­λειών). Βέ­βαια με δο­σμέ­νη τη μέ­γι­στη συ­σπεί­ρω­ση της Δε­ξιάς/ ακρο­δε­ξιάς είναι εύ­κο­λο να συ­νά­γει κα­νείς ότι η τε­ρά­στια αποχή (42%) απο­τε­λεί­ται κυ­ρί­ως από αρι­στε­ρό­στρο­φο κόσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »