Η Αριστερά ενάντια στη συμφωνία

by _/\_

Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές μοιάζει ότι έχει φτάσει (γι’ ακόμη μια φορά) σε αδιέξοδο. Παρότι η κυβέρνηση έχει αποσπαστεί σχεδόν ολοκληρωτικά από τις προγραμματικές της θέσεις (κείμενο 47 σελίδων), τα ιμπεριαλιστικά κέντρα – δανειστές κλιμακώνουν τους ωμούς εκβιασμούς.

Το εάν η κα­τα­λη­κτι­κή ημε­ρο­μη­νία είναι η 18η ή η 30η Ιούνη ή κά­ποια άλλη, αφορά στην δια­κρι­τι­κή ευ­χέ­ρεια των δα­νει­στών. Η επι­λο­γή του ορι­στι­κού ναυα­γί­ου της δια­πραγ­μά­τευ­σης από την πλευ­ρά τους δεν μοιά­ζει ωστό­σο πολύ πι­θα­νή καθώς κάτι τέ­τοιο οδη­γεί σε πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις με υψηλό ρίσκο για τα συμ­φέ­ρο­ντα και τις επι­διώ­ξεις τους. Όλες οι με­τρή­σεις και οι εκτι­μή­σεις δεί­χνουν ότι σε εν­δε­χό­με­νες εκλο­γές ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα έλθει πρώ­τος και πι­θα­νό­τα­τα αυ­το­δύ­να­μος. Η επι­λο­γή των εκλο­γών απο­τε­λεί διέ­ξο­δο για τον ίδιο τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ , μόνο όμως ως απόρ­ροια της εγκα­τά­λει­ψης της τρέ­χου­σας γραμ­μής και της από­φα­σης για σύ­γκρου­ση με τους ιμπε­ρια­λι­στές από την ρι­ζο­σπα­στι­κή θέση του συ­νε­δρια­κού του προ­γράμ­μα­τος (καμία θυσία για το ευρώ). Οποια­δή­πο­τε άλλη εκ­δο­χή πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων αφορά στη κα­τεύ­θυν­ση της «εθνι­κής συ­νεν­νό­η­σης» που απο­τε­λεί, τούτη την ώρα, τον δια­καή πόθο των αστι­κών κέ­ντρων «εσω­τε­ρι­κού» – «εξω­τε­ρι­κού».

Τρία βα­σι­κά επι­χει­ρή­μα­τα δια­κρί­νο­νται πίσω από τις κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές. Αφο­ρούν α) στην εκτί­μη­ση πως το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο ζή­τη­μα είναι η από­σπα­ση από τους δα­νει­στές δέ­σμευ­σης για την ρύθ­μι­ση – ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους, χάρη της οποί­ας μπο­ρούν να γί­νουν ανε­κτές ευ­ρεί­ες υπο­χω­ρή­σεις, β) στην εκτί­μη­ση πως η ρήξη δεν μπο­ρεί να προ­κρι­θεί ως επι­λο­γή γιατί ο λαός δεν δια­τί­θε­ται γι’ αυτήν και γ) στην άποψη πως οι εκλο­γές (και το δη­μο­ψή­φι­σμα) δεν απο­τε­λούν επι­λο­γή καθώς θα σή­μαι­νε εγκα­τά­λει­ψη της κυ­βερ­νη­τι­κής ευ­θύ­νης και των δύ­σκο­λων απο­φά­σε­ων.

Τα τρία αυτά επι­χει­ρή­μα­τα, πέρα από τις προ­θέ­σεις, οδη­γούν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στην χει­ρό­τε­ρη πα­γί­δα. Στον εγκλω­βι­σμό της Αρι­στε­ράς στις αστι­κές αφη­γή­σεις και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να την υπα­γω­γή των τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας στα συμ­φέ­ρο­ντα και τις επι­διώ­ξεις της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης.

Εάν η ρύθ­μι­ση – ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους επι­τευ­χθεί στην βάση της απο­δο­χής του τα­ξι­κού συ­σχε­τι­σμού που δια­μόρ­φω­σαν τα μνη­μό­νια και ακόμη χει­ρό­τε­ρα με την λήψη πρό­σθε­των μέ­τρων τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας, τότε απο­θε­ώ­νε­ται η αντί­λη­ψη της ανά­καμ­ψης και της ανά­πτυ­ξης ως απόρ­ροια της υπο­τί­μη­σης της ερ­γα­σί­ας. Δη­λα­δή της κυ­ρί­αρ­χης νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής. Αυτή η στρα­τη­γι­κή – η ρύθ­μι­ση του χρέ­ους στην βάση των απο­τε­λε­σμά­των της βα­θιάς τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας – ήταν και είναι η στρα­τη­γι­κή της ολι­γαρ­χί­ας του πλού­του και των μνη­μο­νια­κών κομ­μά­των και κυ­βερ­νή­σε­ων. Η συ­νε­δρια­κή θέση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για την διεκ­δί­κη­ση της δρα­στι­κής δια­γρα­φής χρέ­ους, ως αντί­λη­ψη και στρα­τη­γι­κή, βρί­σκε­ται στον αντί­πο­δα και μπο­ρεί σή­με­ρα να ενι­σχυ­θεί από την ερ­γα­σία που έχει κάνει η Επι­τρο­πή Αλή­θειας Δη­μό­σιου Χρέ­ους.

Η αντί­λη­ψη του «λαού» ως το σύ­νο­λο του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος ή γε­νι­κό­τε­ρα του «έθνους», που κα­ταρ­γεί τις τα­ξι­κές δια­κρί­σεις καθώς και τις δια­κρί­σεις με βάση την τα­ξι­κή/ πο­λι­τι­κή συ­νεί­δη­ση, εξυ­πη­ρε­τεί και ενι­σχύ­ει την υπα­γω­γή του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας στην κυ­ριαρ­χία του εγ­χώ­ριου κε­φα­λαί­ου και της δια­πλο­κής του με τα ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέ­ντρα. Αγνο­εί την ση­μα­σία που έχει το υψη­λό­τα­το πο­σο­στό (άνω του 50%, πάνω από ένα εκα­τομ­μύ­ριο) που κα­τα­γρά­φε­ται να επι­θυ­μεί την ανυ­πο­χώ­ρη­τη στάση μέχρι την ρήξη με τους δα­νει­στές, με­τα­ξύ των ψη­φο­φό­ρων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η Αρι­στε­ρά έχει σχέ­διο και στρα­τη­γι­κή για «όλο το έθνος» με την κρί­σι­μη δια­φο­ρά από την κα­τε­στη­μέ­νη, κυ­ρί­αρ­χη αστι­κή αντί­λη­ψη ότι απαι­τεί και προ­ϋ­πο­θέ­τει την ηγε­μο­νία του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και των ιδεών της Αρι­στε­ράς. Οι τρέ­χου­σες συν­θή­κες απο­τε­λούν πρό­κλη­ση για την ικα­νό­τη­τα της Αρι­στε­ράς και ιδιαί­τε­ρα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να πα­ρέ­χει πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση και ηγε­μο­νι­κό σχέ­διο– ερ­γα­λείο μάχης για όλον αυτόν τον κόσμο που επι­θυ­μεί την ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής λι­τό­τη­τας και της υπο­τέ­λειας στα αστι­κά κέ­ντρα, ντό­πια και διε­θνή, και δια­τί­θε­ται απο­φα­σι­στι­κά, ως κοι­νω­νι­κή πρω­το­πο­ρία, σε μια τέ­τοια προ­ο­πτι­κή.

Οι εξε­λί­ξεις προ­κα­λούν πό­λω­ση και προ­ο­πτι­κή διαί­ρε­σης στο κοι­νω­νι­κό ακρο­α­τή­ριο καθώς ση­μα­ντι­κό κοι­νω­νι­κό τμήμα (ανώ­τε­ρα με­σαία στρώ­μα­τα ή/και δε­ξιών πο­λι­τι­κών αντι­λή­ψε­ων) φαί­νε­ται δια­τε­θει­μέ­νο να ανε­χτεί την πα­γί­ω­ση των μνη­μο­νια­κών μέ­τρων των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων, ακόμη ίσως και κά­ποια εμ­βά­θυν­σή τους, μπρο­στά στην «χει­ρο­πια­στή» προ­ο­πτι­κή της διευ­θέ­τη­σης του χρέ­ους και της «ανα­πτυ­ξια­κής» προ­ο­πτι­κής. Τεί­νει δη­λα­δή να συρ­θεί πίσω από τις σκο­πι­μό­τη­τες και τα συμ­φέ­ρο­ντα της εγ­χώ­ριας οι­κο­νο­μι­κής ελίτ (που ταυ­τί­ζο­νται με τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή των ιμπε­ρια­λι­στών – δα­νει­στών). Εντού­τοις ένα ακόμη πιο ση­μα­ντι­κό τμήμα της κοι­νω­νί­ας (κό­σμος της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας, κα­τώ­τε­ρα λαϊκά στρώ­μα­τα, άνερ­γοι και απο­κλει­σμέ­νοι ή/και ο «κό­σμος της Αρι­στε­ράς» με την πιο ευ­ρεία έν­νοια) δεν δια­βλέ­πει καμιά ου­σια­στι­κή και άμεσα ορατή ελ­πί­δα για τα δικά του συμ­φέ­ρο­ντα και ανά­γκες σ’ αυτή την προ­ο­πτι­κή. Απαι­τεί την άμεση ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας και την σύ­γκρου­ση με τα αστι­κά κέ­ντρα χωρίς να τρο­μο­κρα­τεί­ται από την εν­δε­χό­με­νη ρήξη.

Ανά­κτη­ση της ηγε­μο­νί­ας

Η κυο­φο­ρού­με­νη κοι­νω­νι­κή πό­λω­ση απο­τε­λεί φάση εμ­βά­θυν­σης της συ­νεί­δη­σης του πιο ση­μα­ντι­κού κοι­νω­νι­κού τμή­μα­τος για την στρα­τη­γι­κή της (αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής/ κομ­μου­νι­στι­κής/ σο­σια­λι­στι­κής) Αρι­στε­ράς και ταυ­τό­χρο­να δυ­να­τό­τη­τα ανά­κτη­σης της ηγε­μο­νί­ας πάνω στα τα­λα­ντευό­με­να με­σο­στρώ­μα­τα και στο σύ­νο­λο της κοι­νω­νί­ας μετά από του­λά­χι­στον τρία χρό­νια. Οι «από κάτω» έχουν την ευ­και­ρία να διεκ­δι­κή­σουν ξανά τον ρόλο τους ως κοι­νω­νι­κή ατμο­μη­χα­νή μετά τα πρώτα μνη­μο­νια­κά χρό­νια των με­γά­λων ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων. Αυτή η δυ­να­τό­τη­τα ωστό­σο δεν θα μπο­ρέ­σει να εκ­φρα­στεί χωρίς την απο­φα­σι­στι­κή πα­ρο­χή πο­λι­τι­κού σχε­δί­ου από την Αρι­στε­ρά και πρώτ’ απ’ όλα απ’ τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες απαι­τεί το ρίσκο της εν­δε­χό­με­νης ασυ­νέ­χειας στην χρήση των κυ­βερ­νη­τι­κών μέσων. Χωρίς την βαθιά σύν­δε­ση της Αρι­στε­ράς με τα κα­τε­ξο­χήν κοι­νω­νι­κά της στη­ρίγ­μα­τα και ακρο­α­τή­ρια και χωρίς την δρώσα απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά τους η κυ­βερ­νη­τι­κή θέση της είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη σε ήττα και μά­λι­στα ιστο­ρι­κής διά­στα­σης. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συ­γκρό­τη­σε κυ­βέρ­νη­ση σε συν­θή­κες κι­νη­μα­τι­κής άμπω­της και εκλο­γι­κής ανά­θε­σης αλλά σή­με­ρα, παρά την λαν­θα­σμέ­νη κυ­βερ­νη­τι­κή τα­κτι­κή της 20ης Φλε­βά­ρη, είναι σε θέση να βα­θύ­νει την δια­δι­κα­σία της ανα­τρο­πής. Εξάλ­λου το «ρίσκο» της αρι­στε­ρής στρο­φής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και των εκλο­γών πε­ρι­λαμ­βά­νει το, διό­λου απί­θα­νο, εν­δε­χό­με­νο μιας άμε­σης και ισχυ­ρό­τε­ρης επα­νό­δου σε κυ­βερ­νη­τι­κή θέση (κυ­ριο­λε­κτι­κά της με­τα­βα­τι­κής «κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς») απαλ­λαγ­μέ­νης από δου­λεί­ες ετε­ρό­κλη­των τα­ξι­κών και πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών.

Το ση­μείο κλει­δί αφορά στην απαλ­λα­γή του (και της Αρι­στε­ράς συ­νο­λι­κό­τε­ρα) από το σύν­δρο­μο της ήττας και την επί­μο­νη επι­στρο­φή στην αυ­το­κτο­νι­κή για την Αρι­στε­ρά και τα κοι­νω­νι­κά τμή­μα­τα που εκ­προ­σω­πεί, επι­λο­γή του «λαϊ­κο­με­τω­πι­σμού», παρά τα πλεί­στα τρα­γι­κά ιστο­ρι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα. Δη­λα­δή στην ανα­ζή­τη­ση στη­ριγ­μά­των και συμ­μα­χιών στο στρα­τό­πε­δο της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης, στη ντό­πια οι­κο­νο­μι­κή ολι­γαρ­χία και τους πο­λι­τι­κούς της εκ­προ­σώ­πους.

Αυτή η προ­σέγ­γι­ση συ­γκρο­τεί γραμ­μή για τον «όλο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ» αλλά δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται απ’ αυτή την στό­χευ­ση. Ο συν­δυα­σμός της έκτα­σης και της δυ­να­μι­κής της «αρι­στε­ρής πτέ­ρυ­γας» (που εμ­φα­νί­ζε­ται στις τε­λευ­ταί­ες συ­νε­δριά­σεις της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής αλλά και στις ανοι­χτές εκ­δη­λώ­σεις του «κόκ­κι­νου δι­κτύ­ου», της «αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά και ευ­ρύ­τε­ρων αρι­στε­ρών εκ­φρά­σε­ων και στε­λε­χών) με την πλα­τιά αντα­πό­κρι­ση ισχυ­ρού κοι­νω­νι­κού τμή­μα­τος και μά­λι­στα των πιο ορ­γα­νω­μέ­νων τμη­μά­των της ερ­γα­τι­κής τάξης και των κι­νη­μά­των (ενά­ντια στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και όχι μόνο), υπο­δει­κνύ­ει την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα που πρέ­πει να επι­δεί­ξει η «αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ» ενά­ντια στην εν­δε­χό­με­νη συμ­φω­νία. Μια συμ­φω­νία που, ανε­ξάρ­τη­τα πλέον από το ακρι­βές πε­ριε­χό­με­νό της, απει­λεί όχι μόνο να ρίξει την κυ­βέρ­νη­ση αλλά να κα­τα­στρέ­ψει την «δια­δι­κα­σία ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ». Μια δια­δι­κα­σία που δεν αφορά μόνο το «κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ» αλλά ευ­ρύ­τε­ρα την Αρι­στε­ρά.

Τα τε­λευ­ταία 15 χρό­νια, μέσα στα οποία ανα­πτύ­χθη­κε η αντι­σε­χτα­ρι­στι­κή δια­δι­κα­σία των «ευ­ρέ­ων κομ­μά­των» της Αρι­στε­ράς, οδή­γη­σε στην Ελ­λά­δα (υπό τις συ­γκρι­μέ­νες συν­θή­κες αλλά και τις υπο­κει­με­νι­κές επι­λο­γές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ) στην συ­νέ­χι­ση και κλι­μά­κω­ση της δια­δι­κα­σί­ας ανα­γέν­νη­σης της μα­ζι­κής Αρι­στε­ράς – που ορί­ζε­ται από την αδιάλ­λα­κτη σύ­γκρου­ση με τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή, την ανα­φο­ρά στον στρα­τη­γι­κό στόχο του Σο­σια­λι­σμού και την αντί­θε­ση με την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά και τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία. Σή­με­ρα έχει φτά­σει στο κα­τώ­φλι ενός νέου, ανώ­τε­ρου ποιο­τι­κά επι­πέ­δου, με ση­μα­σία και συ­νέ­πειες πα­νευ­ρω­παϊ­κές και διε­θνείς. Το «ιστο­ρι­κό πα­ρά­θυ­ρο» της ρήξης του αδύ­να­μου κρί­κου στην Ελ­λά­δα πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτό, μόνο όμως υπό αυ­στη­ρές πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Πριν λοι­πόν φτά­σου­με να σκε­φτό­μα­στε σε­νά­ρια και μάχες οπι­σθο­φυ­λα­κής υπάρ­χει ακόμη χρό­νος για επι­λο­γές κρί­σι­μες που θα αφή­σουν ανοι­χτή και θα ενι­σχύ­σουν την δια­δι­κα­σία εμ­βά­θυν­σης της σχέ­σης της Αρι­στε­ράς με την κοι­νω­νία σε ιστο­ρι­κές συν­θή­κες που προ­οιω­νί­ζουν πολύ ση­μα­ντι­κό­τε­ρες προ­κλή­σεις από την δια­κο­πή των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων και την αθέ­τη­ση των πλη­ρω­μών προς τους δα­νει­στές. Αυτό που χρειά­ζε­ται τού­τες τις ώρες να απο­δει­χτεί η πραγ­μα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα ανά­λη­ψης αυτής της ευ­θύ­νης.

Advertisements