Στάση πληρωμών προς τους δανειστές και εκλογές

by _/\_

Παρέμβαση στην εκδήλωση «Σύγκρουση τώρα με τους δανειστές», που οργάνωσε η ιστοσελίδα Rproject την Τρίτη 19 Μάη

  1. Η 4μηνη εμπει­ρία από την δια­πραγ­μά­τευ­ση ξε­κα­θα­ρί­ζει (προς την κυ­βέρ­νη­ση, το κόμμα και την κοι­νω­νία) ότι δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει «κοινά επω­φε­λής» συμ­φω­νία.

    Η κυ­βερ­νη­τι­κή στρα­τη­γι­κή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν και πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει η ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων. Αυτό ση­μαί­νει την ανα­τρο­πή των κα­τα­κτή­σε­ων του εγ­χώ­ριου με­γά­λου κε­φα­λαί­ου σε βάρος του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας. Κα­τα­κτή­σεις που επε­τεύ­χθη­σαν στην 5ετία της σφο­δρής υπο­τί­μη­σης της ερ­γα­σί­ας μέσω των μνη­μο­νί­ων.

    Απαι­τεί, ως άμεση προ­ϋ­πό­θε­ση, την απαλ­λα­γή από την πλη­ρω­μή το­κο­χρε­ω­λυ­σί­ων και συ­να­κό­λου­θα την δια­γρα­φή χρέ­ους ταυ­τό­χρο­να με την έναρ­ξη μιας πο­λι­τι­κής «μνη­μο­νί­ου για το κε­φά­λαιο, για τους πλού­σιους».

    Η υπο­χώ­ρη­ση από αυτή την γραμ­μή προς την γραμ­μή να μην παρ­θούν πε­ραι­τέ­ρω μέτρα τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας δεν απο­τε­λεί αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη και αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή καθώς απο­δέ­χε­ται και επι­κυ­ρώ­νει τον τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό, δια­τη­ρώ­ντας μέτρα όπως οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και ο ΕΝΦΙΑ, ανα­βάλ­λο­ντας θε­τι­κές εξαγ­γε­λί­ες όπως το αφο­ρο­λό­γη­το των 12.000, τον μισθό των 751 κ.α. Μά­λι­στα όπως φαί­νε­ται από τις διαρ­ρο­ές για την συμ­φω­νία πιέ­ζε­ται να πάρει και νέα μέτρα λι­τό­τη­τας.

    Τα ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέ­ντρα δεν θα χρη­μα­το­δο­τή­σουν την ανα­τρο­πή της στρα­τη­γι­κής τους από μια αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση στην Ελ­λά­δα.

  2. Μπο­ρεί να υπάρ­ξει οποιοσ­δή­πο­τε συμ­βι­βα­σμός; Μένει ν’ απο­δει­χτεί σύ­ντο­μα. Αφορά στις επι­λο­γές των ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέ­ντρων και της ντό­πιας οι­κο­νο­μι­κής ελίτ και των πο­λι­τι­κών της εκ­προ­σω­πή­σε­ων. Αν θα επι­κρα­τή­σει μια στάση αδιάλ­λα­κτη με προ­φα­νή συ­νέ­πεια/στό­χευ­ση την πρό­κλη­ση πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων ή αν θα επι­χει­ρη­θεί μια συμ­φω­νία, λε­ό­ντεια βε­βαί­ως υπέρ των δα­νει­στών και στην δε­δο­μέ­νη και επι­κυ­ρω­μέ­νη εκ νέου ν/φ κα­τεύ­θυν­ση. Στη συ­νέ­χι­ση της λι­τό­τη­τας με «ρήτρα ανά­πτυ­ξης».

    Αυτή η εν­δε­χό­με­νη εξέ­λι­ξη εξαρ­τά­ται ασφα­λώς και από την στάση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης και τις επι­λο­γές που τε­λι­κά θα κάνει καθώς και από την στάση του κόμ­μα­τος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Μέχρι σή­με­ρα είναι φα­νε­ρό ότι υπάρ­χουν δια­φο­ρε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις που κυ­μαί­νο­νται από την έντο­νη επι­θυ­μία για συμ­φω­νία μέχρι την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για σύ­γκρου­ση και εν­δε­χό­με­νη ρήξη.

  3. Το ζή­τη­μα της «ανά­πτυ­ξης». Κε­ντρι­κό ση­μείο της κυ­ρί­αρ­χης ιδε­ο­λο­γί­ας (και σή­με­ρα της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης αντι­με­τώ­πι­σης της κρί­σης) είναι πως η εν­δε­χό­με­νη αύ­ξη­ση των μι­σθών, των συ­ντά­ξε­ων, των πα­ρο­χών του κοι­νω­νι­κού κρά­τους εξαρ­τά­ται πρώτ’ απ’ όλα από τους ρυθ­μούς της ανά­πτυ­ξης. Προη­γεί­ται «να με­γα­λώ­σει η πίτα» πριν από οποια­δή­πο­τε συ­ζή­τη­ση για τη μοι­ρα­σιά της.

    Αν δε­χτού­με αυτή τη θέση πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­ψου­με κάθε προσ­δο­κία φι­λο­λαϊ­κής, φι­λερ­γα­τι­κής και αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής και να προ­σχω­ρή­σου­με στον συ­στη­μι­κό «ρε­α­λι­σμό» ή/και πο­λι­τι­κά στον σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό.

    Το κε­ντρι­κό πρό­βλη­μα της κρί­σης βρί­σκε­ται ακρι­βώς στον «τρόπο» της «ανά­πτυ­ξης» και αφορά στην ουσία του κα­πι­τα­λι­σμού ως σχέση. Η ανα­ζή­τη­ση οι­κο­νο­μι­κών στρα­τη­γι­κών δια­φο­ρε­τι­κών από την κυ­ρί­αρ­χη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή ταυ­τό­χρο­να με τον πλήρη σε­βα­σμό στους νό­μους της αγο­ράς απο­τε­λεί ου­το­πία.

    Η αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή στην κρίση ξε­κι­νά αντί­στρο­φα, στην βάση επι­λο­γών που αμ­φι­σβη­τούν και δη­μιουρ­γούν ρήγ­μα­τα στην κα­πι­τα­λι­στι­κή ορ­θο­δο­ξία (σή­με­ρα νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη). Θέ­τουν την ανα­δια­νο­μή πλού­του και ισχύ­ος υπέρ της ερ­γα­σί­ας και σε βάρος του κε­φα­λαί­ου ως πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα και προ­ϋ­πό­θε­ση για την όποια ανά­πτυ­ξη. Αυτό είναι το ου­σια­στι­κό νόημα της εθνι­κο­ποί­η­σης όχι μόνο των τρα­πε­ζών αλλά και ση­μα­ντι­κών το­μέ­ων της οι­κο­νο­μί­ας και της πα­ρα­γω­γής. Αυτό είναι το νόημα της εμ­βά­θυν­σης και διεύ­ρυν­σης της δη­μο­κρα­τί­ας με μέτρα και θε­σμούς ερ­γα­τι­κού και κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου. Είναι πλήγ­μα στην έν­νοια της ιδιο­κτη­σί­ας των μέσων πα­ρα­γω­γής.

  4. Η σύ­γκρου­ση με τους δα­νει­στές καθώς και με το ντό­πιο με­γά­λο κε­φά­λαιο απο­τε­λούν «πλευ­ρές του ίδιου νο­μί­σμα­τος». Η επι­λο­γή εσω­τε­ρι­κού «τα­ξι­κού μο­ρα­τό­ριουμ» προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σου­με πρώτα τους δα­νει­στές απο­τε­λεί κο­ρυ­φαίο λάθος για την αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση. Η σύ­μπρα­ξη με τους ΑΝΕΛ, η επι­λο­γή Παυ­λό­που­λου και οι προ­σπά­θειες συ­νεν­νό­η­σης και συ­νερ­γα­σί­ας με την ντό­πια οι­κο­νο­μι­κή ολι­γαρ­χία και τμή­μα­τα της πο­λι­τι­κής της εκ­προ­σώ­πη­σης υπο­νο­μεύ­ουν κα­θο­ρι­στι­κά κάθε προ­σπά­θεια αρι­στε­ρής και αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής. Μά­λι­στα η προ­τε­ραιό­τη­τα βρί­σκε­ται στο «εσω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο», στην ανα­τρο­πή του εσω­τε­ρι­κού συ­σχε­τι­σμού, ακόμη κι αν υπάρ­χουν αστι­κά τμή­μα­τα στην χώρα που εν­δε­χο­μέ­νως θα επι­θυ­μού­σαν για τους δι­κούς τους λό­γους, την έξοδο από την ΟΝΕ. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο τότε, καθώς από την αστι­κή πλευ­ρά, η έξο­δος από την ΟΝΕ θα σή­μαι­νε ακόμη σκλη­ρό­τε­ρη τα­ξι­κή λι­τό­τη­τα χάρη στην αυ­ξη­μέ­νη ανά­γκη αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας. Η αρι­στε­ρή στρα­τη­γι­κή για την σύ­γκρου­ση με τους δα­νει­στές, ακόμη και την εν­δε­χό­με­νη ρήξη με την ΟΝΕ, δεν έχει σε τί­πο­τα να κάνει με τα συμ­φέ­ρο­ντα και τις επι­διώ­ξεις του με­γά­λου εγ­χώ­ριου κε­φα­λαί­ου.

    Η Αρι­στε­ρά κα­λεί­ται να υπε­ρα­σπι­στεί τα συμ­φέ­ρο­ντα του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας επι­τυγ­χά­νο­ντας πρώτ’ απ’ όλα την ανε­ξαρ­τη­σία της όχι μόνο από τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς εκ­βια­σμούς αλλά κυ­ρί­ως από την εγ­χώ­ρια οι­κο­νο­μι­κή ελίτ. Κα­λεί­ται να μην ξα­να­κά­νει για πολ­λο­στή φορά στην Ιστο­ρία το ίδιο τρα­γι­κό λάθος.

  5. Υπάρ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την σύ­γκρου­ση με τους δα­νει­στές και την εν­δε­χό­με­νη ρήξη; Οι όροι για την οι­κο­δό­μη­ση αυτών των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων είναι πα­ρό­ντες μέσα στην πε­ρί­ο­δο και καθώς η κρίση διαρ­κώς εξε­λίσ­σε­ται. Αφο­ρούν στις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες, στις απαι­τή­σεις του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και των κι­νη­μά­των και στην πο­λι­τι­κή βού­λη­ση της Αρι­στε­ράς και την ικα­νό­τη­τά της να ηγη­θεί των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων και αι­τη­μά­των. Αυτοί οι όροι επέ­τρε­ψαν να φτά­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην κυ­βέρ­νη­ση και οι Podemos ένα βήμα πριν, στην Ισπα­νία.

    Εντού­τοις η πε­ρί­ο­δος έχει βάθος και πολλά επει­σό­δια. Δεν απο­τε­λεί «μο­νό­πρα­κτο» χωρίς αύριο.

    Το δήθεν δί­λημ­μα «σω­τη­ρία της Αρι­στε­ράς ή σω­τη­ρία του λαού» είναι προ­φα­νώς, εντε­λώς λάθος. Σή­με­ρα εμ­φα­νί­ζε­ται η δυ­να­τό­τη­τα της ανα­συ­γκρό­τη­σης της Αρι­στε­ράς, με σαφή αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή, σο­σια­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή και κυ­ρί­ως δυ­να­τό­τη­τες μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής πα­ρέμ­βα­σης μετά από πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες. Μά­λι­στα εδώ προ­κύ­πτουν τα διε­θνή και διε­θνι­στι­κά κα­θή­κο­ντα και υπο­χρε­ώ­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ καθώς η μάχη που σή­με­ρα δί­νε­ται στην Ελ­λά­δα έχει την ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία να δη­μιουρ­γή­σει ντό­μι­νο πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών εξε­λί­ξε­ων του­λά­χι­στον πα­νευ­ρω­παϊ­κά. Στους λαούς, στα κι­νή­μα­τα και στην Αρι­στε­ρά και όχι ασφα­λώς στον Ρένζ­τι, τον Ολάντ και τον Σούλτς.

    Το 4μηνο της δια­πραγ­μά­τευ­σης οδη­γεί σε συ­μπε­ρά­σμα­τα και την κοι­νω­νία. Το πο­σο­στό των αν­θρώ­πων που βλέ­πουν θε­τι­κά την προ­ο­πτι­κή της σύ­γκρου­σης και της εν­δε­χό­με­νης ρήξης, μά­λι­στα χωρίς να απο­τε­λεί την αιχμή της κυ­βερ­νη­τι­κής γραμ­μής και του κόμ­μα­τος, είναι ιδιαί­τε­ρα με­γά­λο και μπο­ρεί μέσα από τις επι­λο­γές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της κυ­βέρ­νη­σης, με την προ­βο­λή του εναλ­λα­κτι­κού τα­ξι­κού και ανα­δια­νε­μη­τι­κού σχε­δί­ου της Αρι­στε­ράς, να γίνει πλειο­ψη­φι­κό.

    Πρώτο βήμα αυτού του σχε­δί­ου είναι η αθέ­τη­ση πλη­ρω­μής της επό­με­νης δόσης προς τους δα­νει­στές. Ταυ­τό­χρο­να προ­κή­ρυ­ξη εκλο­γών με ανα­νε­ω­μέ­νη γραμ­μή σύ­γκρου­σης ως απόρ­ροια των συ­μπε­ρα­σμά­των από την δια­πραγ­μά­τευ­ση. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ παρά τις δυ­σκο­λί­ες και τις δια­ψεύ­σεις πα­ρα­μέ­νει μα­κράν πρώτο κόμμα και μπο­ρεί να ανα­νε­ώ­σει την σχέση του με την κοι­νω­νία μέσα από νέα λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία ξε­δι­πλώ­νο­ντας το εναλ­λα­κτι­κό ρι­ζο­σπα­στι­κό του πρό­γραμ­μα (το πραγ­μα­τι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – βα­σι­σμέ­νο στην θέση «άμεση κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και της λι­τό­τη­τας – καμιά θυσία για το ευρώ»). Αντί­θε­τα το δη­μο­ψή­φι­σμα απο­τε­λεί μέ­θο­δο κα­τάλ­λη­λη για την απο­δο­χή της συμ­φω­νί­ας.

    Χρειά­ζε­ται άμεσα να πάμε σε κομ­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, σε σύ­νο­δο της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής, όπου όλες οι τά­σεις και τα στε­λέ­χη του κόμ­μα­τος θα χρεια­στεί να αντι­στοι­χή­σουν τις δη­λώ­σεις και τις δη­μό­σιες εκ­φω­νή­σεις τους με την συ­γκρό­τη­ση του αντί­στοι­χου συ­σχε­τι­σμού. Προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σου­με απο­φα­σι­στι­κά στην επό­με­νη «πράξη του έργου», κα­θο­ρί­ζο­ντας τις εξε­λί­ξεις προς τ’ αρι­στε­ρά και εμπνέ­ο­ντας την άνοδο της τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης σε Ελ­λά­δα και Ευ­ρώ­πη.

Advertisements