Η σημασία των εκλογών

by _/\_

Η σημασία των επερχόμενων εκλογών βρίσκεται στο κατά πόσο από την κάλπη θα προκύψει κυβέρνηση από τα κόμματα του μαύρου μπλοκ, πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, σταθεροποιώντας το «μνημονιακό» σύστημα ή αντίθετα εάν θα μπούμε σε μια περίοδο αστάθειας του συστήματος που θα αφήνει ανοιχτή την προοπτική για τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, για την αμφισβήτηση και ανατροπή όλου του «μνημονιακού» πλαισίου και των μέτρων που πάρθηκαν και συνεχίζουν να παίρνονται.

Από αυτή την διαπίστωση προκύπτουν τα καθήκοντα της αριστεράς και αποκτά νόημα το σύνθημα για «κυβέρνηση της αριστεράς».

Το περιεχόμενο του συνθήματος αφορά αφενός στην σαφή στόχευσή του για την συμπαράταξη της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), την συμπαράταξη των λαϊκών προσδοκιών που εκπροσωπούνται απ’ τα αριστερά ψηφοδέλτια, και αφετέρου στις προγραμματικές αιχμές που συμπυκνώνονται στην ανατροπή της δανειακής σύμβασης και όλων των μνημονίων και των συνακόλουθων μέτρων και στην υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας .

Ως εκ τούτου καθίσταται απολύτως διακριτός στόχος από κάθε άλλη εκδοχή «αντιμνημονιακής κυβέρνησης».

Ψήφο λοιπόν στα κόμματα της αριστεράς γενικά αλλά κατά προτεραιότητα ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς βάζει τον στόχο της αριστερής κυβέρνησης και ηγείται της εναλλακτικής απάντησης στα συστημικά διλλήματα δημιουργώντας δυναμική και ελπίδα.

Η πρακτική δυνατότητα συγκρότησης μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς» αφορά στην επόμενη μέρα των εκλογών και εξαρτάται όχι από την σημερινή προεκλογική στάση των αριστερών κομμάτων – πρωτίστως του ΚΚΕ, αλλά από τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν με βάση τα εκλογικά ποσοστά, δηλαδή την λαϊκή πίεση για «αριστερή διέξοδο».

Ιστορικές αναλογίες και διδάγματα

Ωστόσο η σημασία αυτής της εκλογικής αναμέτρησης δεν πρέπει να κατανοηθεί ως μια μάχη δίχως αύριο καθώς οι ίδιοι οι όροι της κρίσης σε Ευρώπη και Ελλάδα δεν αφήνουν περιθώριο για την άμεση και οριστική διευθέτηση των αντιθέσεων προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση σε ένα μόνο επεισόδιο, αυτό των επερχόμενων εκλογών.

Απ’ αυτή την άποψη η περίοδος αυτή μοιάζει – τηρουμένων των αναλογιών – με την περίοδο 1958 – 1965. Το ’58 η τότε ενωμένη αριστερά, η ΕΔΑ έφτασε στο ιστορικό 25% και αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση. Η εξέλιξη αυτή αναζωπύρωση την λαϊκή διάθεση για διεκδίκηση και ανατροπή. Το σύστημα «γέννησε» την «κεντροαριστερά» της εποχής, την Ένωση Κέντρου η οποία θα αναλάβει να απορροφήσει την αριστερή διάθεση και να συγκρουστεί με την δεξιά ΕΡΕ. Στις εκλογές του’61 θα επικρατήσει η βία και η νοθεία του Καραμανλή περιορίζοντας σε συνδυασμό με την παρουσία της ΕΚ, την ΕΔΑ. Στις εκλογές του ’63 /‘64 η ΕΔΑ θα παραχωρήσει σχεδόν οικειοθελώς την δυνατότητά της στην ΕΚ. Το σύστημα ωστόσο θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί όλα τα όπλα του: βία, νοθεία, προβοκάτσιες κ.λ.π. Ήδη από το Μάη του ’63 έχει προηγηθεί η δολοφονία του Λαμπράκη από τα όργανα του παρακράτους. Όμως το λαϊκό φρόνημα έχει ακόμη πολλά να δώσει. Θα επακολουθήσουν τα Ιουλιανά του ’65, οι αποστασίες, και μόνο μετά την αδυναμία τιθάσευσης του κινήματος (114, 15%, 715 σωματεία) και την ουσιαστική αντίθεση των αστικών πολιτικών δυνάμεων (ΕΡΕ, ΕΚ) θα ανοίξει ο δρόμος για την εκτροπή της χούντας.

Η Ιστορία διδάσκει. Και παρά τις πολλές και σημαντικές διαφορές από το παρελθόν χρειάζεται να έχουμε προσήλωση και εμπιστοσύνη αφενός στην δύναμη και τον καθοριστικό ρόλο του εργατικού και λαϊκού κινήματος και αφετέρου στην γνώση πως ο εχθρός, οι συστημικές δυνάμεις έχουν πλήθος επιλογών πολύ πέρα από τα έτσι κι αλλιώς ελαστικά όρια της τρέχουσας «αστικής» δημοκρατίας. Πρώτος και σημαντικότερος κίνδυνος η απορρόφηση της αριστερής, ανατρεπτικής και απελευθερωτικής κοινωνικής δυναμικής από το ίδιο το σύστημα μέσω «κεντροαριστεράς».

Ο κίνδυνος της κεντροαριστεράς

Η «κεντροαριστερά» σαν διαδικασία ανασύστασης του σοσιαλδημοκρατικού αστικού πυλώνα, σήμερα πρωτίστως μέσω της ΔΗΜΑΡ, στην ουσία αφορά την δυνατότητα ή αντίθετα την αδυναμία, της ανερχόμενης αριστεράς να επιλέξει σωστά τα όρια της διαχείρισης των αντιφάσεων του συστήματος εντός της κρίσης και συνακόλουθα και τα σημεία από τα οποία δεν μπορεί να υπάρξει «ούτε βήμα πίσω» καθώς αποτελούν τις ακρογωνιαίους λίθους για την ουσιαστική ανατροπή των συστημικών, αντεργατικών και αντιλαϊκών επιλογών. Στις μέρες μας αυτά τα σημεία αφορούν στην δίχως άλλο καταγγελία και ανατροπή της δανειακής σύμβασης, των μνημονίων και όλων των σχετικών μέτρων, την παύση των πληρωμών προς τους δανειστές με παράλληλη αμφισβήτηση και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την εκδίωξη της τρόικας, την ανυποχώρητη σύγκρουση με τις νεοφιλελεύθερες στρατηγικές της ΟΝΕ και της ΕΕ πέρα από τον νομισματικό εκβιασμό, την επιδίωξη συγκρότησης «κυβέρνησης της αριστεράς» σαφώς διακριτής από κάθε άλλη θολή «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση. Ουσιαστικά αφορούν στην θέση ότι αυτή η διαδικασία που σήμερα συμπυκνώνεται στις εκλογές, την σύνθεση του κοινοβουλίου, το κυβερνητικό ερώτημα, αντανακλά και επηρεάζει το βαθύτερο και πιο ουσιαστικό πεδίο αντιπαράθεσης που είναι το πεδίο της ταξικής και πολιτική πάλης των ίδιων των εργαζόμενων, του λαού και της νεολαίας στους χώρους δουλιάς, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, στις γειτονιές…

Ο δρόμος είναι μακρύς και τα επερχόμενα κοινωνικά και πολιτικά επεισόδια πολλά. Η μαζική ψήφος στην αριστερά, στον ΣΥΡΙΖΑ υπό το σύνθημα της «κυβέρνησης της Αριστεράς» είναι το πρώτο μας βήμα προς τη νίκη και την απελευθέρωση.

Advertisements