Η τοποθέτηση της ΑΠΟ στην συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ περί «επανεκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ»

by _/\_

(Άλλες δημοσιεύσεις σχετικά με την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ)

« Το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης, καθώς έχουν προηγηθεί οι περισσότεροι, έχει περιστραφεί γύρω από το οργανωτικό ζήτημα και μάλιστα την συγκρότηση του 11μελούς οργάνου και την λεπτομερή περιγραφή της σύνθεσης και της λειτουργίας του. Έχουν αναφερθεί βέβαια η αναγκαιότητα της στήριξης των κοινωνικών αντιστάσεων και των κινημάτων ανυπακοής καθώς και η ανάγκη αντιμετώπισης του νέου σκληρού πλαισίου που διαμορφώνει το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας» που προωθείται στην ΕΕ καθώς και μια σειρά από μέτωπα που ανοίγουν στην συγκυρία, ως το κοινωνικό και πολιτικό έδαφος που απαιτεί την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν επίσης επισημανθεί από συντρόφους -εκπροσώπους συνιστωσών ιδιαίτερες αιχμές που αξιολογούν ως προτεραιότητες. Όλα αυτά είναι αναμφισβήτητα μέρος της πραγματικότητας.

Γιατί όμως οι κατά βάση οργανωτικές επιλογές που σήμερα μπαίνουν στην συζήτηση με επίκεντρο την λειτουργία ενός μικρού και ευέλικτου οργάνου αποτελούν το βήμα για την αποτελεσματική παρέμβαση της αριστεράς και ειδικότερα την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Για να μιλήσω πιο ξεκάθαρα, γιατί η συγκόλληση ,η συνεργασία, των υφιστάμενων γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ μικρών και σχετικά μεγαλύτερων πολιτικών εκπροσωπήσεων μπορεί να αποτελέσει απάντηση και υπέρβαση στην πανθομολογημένη τρέχουσα κρίση των πολιτικών εκπροσωπήσεων και την γενική αναξιοπιστία του «χώρου» και της αριστεράς γενικότερα;

Νομίζω ότι πέρα ακόμα και από τις καλύτερες προθέσεις η μέθοδος με την οποία επιχειρούμε σήμερα να προσεγγίσουμε τα ζητήματα είναι λανθασμένη.

Ας δούμε το σύνθημα «ενότητα της αριστεράς» (ή έστω για τους διάφορους βαθμούς προσέγγισής του όπως η κοινή δράση, η πολιτική συνεργασία, η εκλογική συνεργασία κ.λ.π.) που είναι πανταχού παρόν όλα τα τελευταία χρόνια στις διεργασίες της αριστεράς και στο όνομα του οποίου συγκροτήθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η επίκληση στην «ενότητα της αριστεράς» δεν αρκεί για να αποτελεί πολιτικό σχέδιο. Κάθε κόμμα, κάθε μικρή ή μεγαλύτερη οργάνωση της αριστεράς υπάρχει ακριβώς γιατί θεωρεί ότι διαθέτει την «σωστή γραμμή» ή έστω τα σωστά κριτήρια. Πως μπορεί να υπάρξει ενότητα πολλών διαφορετικών «σωστών γραμμών»; Η αναζήτηση της «σωστής γραμμής», αυτής δηλαδή που διασφαλίζει την ενότητα, (πρέπει να) βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης.

Ωστόσο ταυτόχρονα το σύνθημα για την «ενότητα της αριστεράς» είναι αίτημα της κοινωνίας, του κινήματος, του κόσμου της αριστεράς. Τι σημαίνει αυτό το αίτημα; Το κατανοούμε; Πώς το μεταφράζουμε; Σημαίνει την άμεση και πιεστική ανάγκη για συγκέντρωση δύναμης ενάντια στην επίθεση που δέχεται η κοινωνική πλειοψηφία, οι εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι, γυναίκες, κατώτερα λαϊκά στρώματα, μικρομεσαίοι, φτωχοί αγρότες, αποκλεισμένα κομμάτια, μετανάστες κ.λ.π.

Αλλά και πιο συγκεκριμένα. Μιλάμε για την ανάγκη στήριξης, έκφρασης και ανάπτυξης των κινημάτων ανυπακοής καθώς και των διάφορων εργατικών αντιστάσεων που εμφανίζονται στο προσκήνιο.

Όλος αυτός ο κόσμος που αποτελεί την ραχοκοκαλιά αυτών των κινημάτων ανυπακοής είναι κόσμος της αριστεράς, ανένταχτος σε οργανώσεις και κόμματα, πολύ συχνά με οργανωμένο παρελθόν αλλά και μέλη οργανώσεων και κομμάτων που «ενοποιούνται» στην δράση και την κίνησή τους. Είναι ο κόσμος που κινήθηκε και κινείται όλα αυτά τα χρόνια κυρίως γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και εδώ προβάλει η αντίφαση. Ενώ οι οργανώσεις του ευρύτερου αυτού χώρου κάνουν συχνά ηρωικές προσπάθειες για να στηρίξουν αυτά τα κινήματα και τις συσπειρώσεις αντίστασης ταυτόχρονα ανταγωνίζονται έντονα μεταξύ τους για την ηγεμονία και την πολιτική κεφαλαιοποίηση. Σήμερα είναι κοινό μυστικό πως καμιά απ’ τις «συνιστώσες» του ευρύτερου αυτού χώρου της ριζοσπαστικής έως αντικαπιταλιστικής αριστεράς δεν επιτυγχάνει την ηγεμονία και δεν στρατολογεί.

Πολλώ δε μάλλον εάν επεκταθούμε στα εργατικά κινήματα, εκεί όπου πυρήνας είναι ο ριζοσπαστικοποιημένος κόσμος που απεγκλωβίζεται από την σοσιαλδημοκρατία.

Καμιά λοιπόν γραμμή δεν φιγουράρει ως η «σωστή» με αξιώσεις.

Γιατί λοιπόν μια κίνηση κατ’ ουσίαν συγκόλλησης με οργανωτικό μέτρο στην κορυφή που ασφαλώς θα κατανοηθεί ως εκλογική συνεργασία θα λύσει αυτά τα προβλήματα;

Εμείς (ΑΠΟ) στο παρελθόν έχουμε προτείνει ως μέθοδο προσέγγισης της πολιτικής πρότασης την μεταβατική αντίληψη με κεντρικό στοιχείο στην παρούσα περίοδο την έννοια της Δημοκρατίας στο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Καθώς όμως σήμερα συζητάμε την οργανωτική πλευρά των πραγμάτων ξαναθυμίζουμε: η δημοκρατία εμφανίζεται ως αίτημα και απαίτηση του κόσμου μέσα στα ίδια τα πολιτικά υποκείμενα και αυτό έχει φανεί (δυστυχώς σαν αδιέξοδο) και στον ΣΥΡΙΖΑ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την μορφή της απαίτηση του «υποκειμένου των μελών».

Μια επιλογή σαν κι αυτή που προτείνεται σήμερα με επίκεντρο ένα ακόμη πιο συγκεντρωτικό μοντέλο 11 μελούς οργάνου θα κατανοηθεί με τον πλέον αρνητικό τρόπο, τουλάχιστον σ’ αυτόν τον κόσμο που ονομάζουμε καταχρηστικά «ανένταχτους» αλλά και σε μέλη οργανώσεων που μοιράζονται την ίδια κατά βάση αγωνία για την αριστερά που χρειαζόμαστε και την κατανοούν (απλοϊκά; στρεβλά; εμπειρικά; μερικά; πρωτοπορειακά;) πρωτίστως δημοκρατική και συμμετοχική.

Μ’ αυτή την προσέγγιση είναι νομίζουμε λάθος η επιλογή που γίνεται και αντιπροτείνουμε την αντίστροφη διαδικασία: μπροστά η υλοποίηση της 4Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης με αποφασιστικές διαδικασίες μελών, με αναζωπύρωση των τοπικών συσπειρώσεων, με άμεση οργάνωση της δράσης και πολιτική συζήτηση και εν τέλει η εκλογή οργάνων.

Φυσικά έχοντας συνείδηση του τι μας αναλογεί (ως ΑΠΟ) ως ειδικό βάρος σ’ αυτή την διαδικασία και σεβόμενοι και τα αντεπιχειρήματα που έχουν όντως ερείσματα στα αδιέξοδα στα οποία, με δική μας ευθύνη, έχουμε περιέλθει δεν επικαλούμαστε κανένα βέτο. Καταγράφουμε την διαφορετική μας άποψη».

Advertisements