Τοποθέτηση Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας στην 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

by _/\_

Είμαστε σήμερα εδώ, σε μια κρίσιμη Συνδιάσκεψη. Κρίσιμη όπως μια δύσκολη εγκυμοσύνη που όλοι/ες γνωρίζουμε σε μια τέτοια περίπτωση ποια μπορεί να είναι η καλή κατάληξή της αλλά και ποια η κακή.

Η κρίση προϋπήρχε των εκλογών και απλά το 4,6% δεν ήταν αρκετό για την ανάσχεσή της.

Όλοι και όλες σήμερα μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ και παραδεχόμαστε ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από το άθροισμα των συνιστωσών του, κάτι πολύ ευρύτερο με δυναμική. Πώς λοιπόν προσδιορίζεται αυτό; Ποια είναι η ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ που ένας ολόκληρος κόσμος αναγνωρίζει; Η συζήτηση αυτή αφορά τα χαρακτηριστικά και την φυσιογνωμία που μπορεί και πρέπει να έχει η σύγχρονη Ριζοσπαστική Αριστερά. Στην ουσία μιλάμε για μια διαφορετική σχέση «κοινωνικού – πολιτικού» από την πλευρά της Αριστεράς. Επίσης για μια διαφορετική σχέση πολιτικού ανταγωνισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ.

Οι απαντήσεις βρίσκονται ήδη στο παρελθόν μας, στις καλύτερες στιγμές μας: στον αγώνα για το Άρθρο 16, στην παραγωγή των 15 σημείων και στην στάση μας μέσα στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Τι συμπεράσματα βγάζουμε συντρόφισσες και σύντροφοι απ’ αυτές τις στιγμές και την ως τώρα πορεία μας;

Κάναμε πολιτική! Συνομιλήσαμε και συμπορευτήκαμε με την κοινωνία. Κάναμε πολιτική! Διαπραγματευτήκαμε και κάναμε προτάσεις ταυτόχρονα προς την κοινωνία, προς το ΠΑΣΟΚ, προς το ΚΚΕ:

α) Για την αναθεώρηση του Συντάγματος και πως μπορεί και πρέπει να αποτραπεί.

β) Για το δικαίωμα, την δυνατότητα και την προοπτική του μαζικού κινήματος να ασκεί άμεσα πολιτική το ίδιο. Βάλαμε μέσα στο κοινοβούλιο το μαζικό κίνημα! Αυτό ήταν το μεγαλύτερο «έγκλημα» που δεν μας συγχώρησε ποτέ το σύστημα.

γ) Για την αριστερή απάντηση στην κρίση. Τα 15 σημεία υποδηλώνουν πως απέναντι στην καπιταλιστική κρίση, η οποία είναι κρίση και του κεφαλαίου και της εργασίας, η Ριζοσπαστική Αριστερά απαντά από την πλευρά της εργασίας χωρίς να μπαίνει στο κόπο και τα προβλήματα που δημιουργεί η κρίση στο κεφάλαιο.

Η πολιτική αυτή έφερε αποτέλεσμα. Το ΠΑΣΟΚ, υπό τις πιέσεις του κινήματος ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16 και την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να υποχωρήσει διακόπτοντας έτσι την διαδικασία.

Το ΚΚΕ είτε σύρθηκε πίσω από το κίνημα και την πολιτική μας (στο Α 16) είτε απομονώθηκε και χρεώθηκε ρόλο υπέρ τους συστήματος (Δεκέμβρης).

Κάναμε πολιτική, πρόταση αντιπολίτευσης και προοπτικής, νικήσαμε και αναγνωριστήκαμε γι αυτό. Δημιουργήσαμε κοινωνικό ρεύμα ελπίδας, τον «κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ».

Ποια είναι η συνέχεια αυτής της πολιτικής σήμερα; Τι σημαίνει η πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και την κεντροαριστερά, όπως δηλώνει η ιδρυτική συμφωνία και όλες οι διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνθήκες κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ;

Το ΠΑΣΟΚ, παρά την συντριπτική του νίκη, γρήγορα φάνηκε πως δεν κερδίζει την «περίοδο χάριτος» από την κοινωνία. Άμεσα αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την κοινωνική αντίσταση, την κοινωνική αντιπολίτευση. Πρώτα με την απεργία στο λιμάνι και έπειτα με το κίνημα των συμβασιούχων. Και έρχονται τα πιο δύσκολα: ασφαλιστικό, πάγωμα μισθών και προσλήψεων στο Δημόσιο, Υγεία, Παιδεία, ιδιωτικοποιήσεις κ.λ.π.

Είναι λάθος να διαπραγματευτούμε μ’ αυτή την κυβέρνηση. Χρειάζεται να αποφύγουμε τον ετεροκαθορισμό και να διατυπώσουμε εντελώς ξεκάθαρη και διακριτή ταυτότητα.

Σήμερα, συντρόφισσες και σύντροφοι εμφανίζουμε αμηχανία. Εάν θα ψηφίσουμε κάποιο κυβερνητικό νομοσχέδιο, πως θα αντιμετωπίσουμε τον διάλογο για το ασφαλιστικό, μήπως πρέπει να καταγγείλουμε το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, τι θέση πρέπει να πάρουμε για τους συμβασιούχους… Αμηχανία και αμφισημία που δεν μπορεί να πείσει πως διαθέτουμε αριστερές απαντήσεις στην κρίση, πώς μπορούμε να είμαστε η δεσπόζουσα αριστερή αντιπολίτευση.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Χρειάζεται να στοχεύσουμε στη καρδιά της  νεοφιλελεύθερης στρατηγικής της. Στον πυρήνα της οικονομικής πολιτικής. Εκεί που εμφανίζεται με τον πιο δραματικό τρόπο η αντίθεση εργασίας – κεφαλαίου εντός της κρίσης. Να επικεντρώσουμε την αντιπολιτευτική μας τακτική στα ζητήματα της αναδιανομής του πλούτου. Αυτό σημαίνει α) την αντίθεση στο Σύμφωνο Σταθερότητας, απέναντι στο οποίο και εν γένει στις επιλογές της Ε.Ε. ούτε λέξη κριτικής δεν ακούγεται απ’ την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, β) στα θέματα των μισθών και των συντάξεων και γ) στα θέματα της ανεργίας και των εργασιακών δικαιωμάτων.

Να βάλουμε εμείς της ατζέντα παρά να απαντάμε στην ατζέντα της κυβέρνησης.

Καθώς λοιπόν συντρόφισσες και σύντροφοι, όλοι/ες σήμερα συνομολογούμε την ανάγκη για οργανωτική ανασυγκρότηση και «μέλη ΣΥΡΙΖΑ» να δούμε ποιο οργανωτικό σχέδιο αντιστοιχεί σε ποιο πολιτικό σχέδιο.

Το ζήτημα του «μέλους» αφορά το αίτημα για δημοκρατία. Είναι ένα αίτημα που δεν περιορίζεται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πλατύ κοινωνικό αίτημα, κραυγή αντίθεσης σε μια άδικη, σκληρή και ταξική κοινωνία, μια κραυγή ενάντια στο σύστημα σε Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα κόμματα της αστικής διαχείρισης το αντιλαμβάνονται και προσπαθούν να απαντήσουν. Εκεί βρίσκεται η ερμηνεία των όψιμων «δημοκρατικών ευαισθησιών» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που αποφάσισαν να εκλέγουν τον αρχηγό από την πλατιά κοινωνική βάση.

Μπορεί η απάντηση της Αριστεράς να είναι παρόμοια; Η Αριστερά πρέπει να δώσει το δικό της, ανώτερο περιεχόμενο στο αίτημα για δημοκρατία σε αντιστοιχία με το ταξικό κριτήριο: Δημοκρατία των «από κάτω» σε βάρος των «από πάνω», του πλούτου.

Μέλος σημαίνει:

  • αίτημα για συμμετοχή στο σχέδιο της Αριστεράς,
  • αίτημα για συμμετοχή στην δράση στην κοινωνία, στα κινήματα,
  • αίτημα για συμμετοχή στην άσκηση της πολιτικής, παντού, στην γειτονιά, στο εργασιακό χώρο, στη νεολαία – όχι μόνο στην Βουλή,
  • αίτημα για συμμετοχή στον σχεδιασμό της πολιτικής. Εδώ βρίσκεται η ουσία της εκλογής και του ελέγχου των οργάνων, η ουσία των ψηφοφοριών και των αποφάσεων.

Άρα τα μέλη δεν απλά είναι αριθμοί σε χαρτιά, ονόματα σε μητρώα και συσχετισμοί για κρίσιμες ψηφοφορίες.

Το ποιος/α είναι μέλος προσδιορίζεται και από το αντίθετό του: ποιος/α δεν είναι μέλος.

Μέλος είναι:

  • όποιος/ α θέλει να είναι,
  • όποιος/ α συμφωνεί με το πολιτικό σχέδιο και την φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ,
  • όποιος/ α θέλει να υπηρετήσει και να συνδιαμορφώσει το σχέδιο και την φυσιογνωμία ΣΥΡΙΖΑ,
  • όποιος/ α θέλει να συμμετέχει στην δράση και την συλλογική ζωή του ΣΥΡΙΖΑ και των τοπικών, κλαδικών, θεματικών κ.α επιτροπών και οργανώσεών του.

Μέλος δεν είναι:

  • όποιος/ α δεν θέλει να είναι (και πολύ περισσότερο ενίοτε δεν θέλει ούτε καν να ψηφίσει το ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ),
  • όποιος/ α είναι απεργοσπάστης και ηγεσία της απεργοσπασίας,
  • επιλέγει την συνεργασία με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κόντρα στην γραμμή του κινήματος και του ΣΥΡΙΖΑ,
  • όποιος/ α γίνεται κυβερνητικό στέλεχος, π.χ. γραμματέας σε υπουργείο,
  • όποιος/ α θέλει να υπηρετήσει ένα τελείως διαφορετικό και ανταγωνιστικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικό σχέδιο: κόντρα στο σχέδιο για την ενότητα της Αριστεράς για την πολιτική έκφραση, την οργανωτική στήριξη και την νίκη των κινημάτων, τίθεται η επιδίωξη για άμεση συμμετοχή στην εξουσία, από την πιο μικρή, απ’ το προεδρείο του συνδικαλιστικού φορέα και τον δήμο έως την κυβέρνηση (κι ας λέμε στην Αριστερά πώς άλλο πράγμα η κυβέρνηση και άλλο η εξουσία).

Το «μέλος» μας πάει στην διαδικασία της ψηφοφορίας και στις έννοιες της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας. Κάποτε χρησιμοποιούσαμε συχνά την λέξη πλειοψηφία: «αριστερή πλειοψηφία ΣΥΝ», «αριστερή πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ». Σήμερα αντί γι αυτό μιλάμε για το κείμενο, πρόταση του ΣΥΝ έναντι του κειμένου και των προτάσεων των συνιστωσών, των ανένταχτων κ.λ.π. Παράδοξη μετάθεση της «διαχωριστικής»!

Η γραμμή της πλειοψηφίας πρέπει να εξασφαλίζεται! Εδώ δεν αναφερόμαστε ούτε στο 1903, ούτε στον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό». Μιλάμε για την κοινή λογική έναντι του σκληρού συγκεντρωτισμού της άμεσης σχέσης με το σύστημα και τα ΜΜΕ!

Μιλάμε συνεχώς για τα «ώριμα βήματα». Ποια ώριμα βήματα; Σε σχέση με την δική μας εσωτερική κατάσταση και ωριμότητα ή σε σχέση με τα ώριμα αιτήματα της κοινωνίας; Η απάντηση που θα δώσουμε σύντροφοι και συντρόφισσες είναι κρίσιμης σημασίας: θα διαχειριστούμε τις εσωτερικές μας αντιθέσεις και το υφιστάμενο πολιτικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ ή θα διεκδικήσουμε το κοινωνικό μας ακροατήριο σε στράτευση στο πολιτικό και οργανωτικό μας σχέδιο;

Πρέπει να πάμε με την κοινωνία, με τα ώριμα αιτήματά της. Κάτι τέτοιο σημαίνει αλλαγή ή αποσαφήνιση ή και τα δύο, του πολιτικού μας σχεδίου σήμερα, απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Να γίνουμε ξανά οι πρωταγωνιστές. Ας βγούμε έξω με πολιτική καμπάνια μαζικής εγγραφής μελών στον ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας καμπάνιας θα αποτελέσει το μέτρο και την δυνατότητα για την διαρκή δημοκρατική εμβάθυνση της λειτουργίας μας. Μετά από 6μηνη καμπάνια να πάμε σε συνέδριο με εκλεγμένους αντιπροσώπους και δυνατότητα αποφάσεων.

Συντρόφισσες και σύντροφοι το ουσιαστικό ζήτημα που συζητάμε σήμερα είναι το ζήτημα της ηγεσίας. Καθήκον μας η προσφορά ηγεσίας, στην Αριστερά και στο κίνημα. Ηγεσία όχι με την έννοια του «αρχηγού» αλλά με την έννοια της ηγετικής άποψης, του πολιτικού σχεδίου, των ενεργών μελών μέσα στους κοινωνικούς χώρους.

Χρειάζεται και πάλι, όπως κάναμε σε συγκεκριμένες στιγμές στο παρελθόν, να διεκδικήσουμε την ηγεμονία των απόψεων, των ιδεών και των πολιτικών πρακτικών της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στο κίνημα και την κοινωνία.

Τέλος ένα υστερόγραφο για την «Ανασύνθεση». Η ιδεολογική συζήτηση δεν προηγείται της παραπάνω διαδικασίας αλλά συμβαδίζει. Η «Ανασύνθεση»  μπορεί να υπάρξει ως προϊόν επιτυχημένης κοινωνικής και πολιτικής παρέμβασης και όχι ως αποτέλεσμα ιδεολογικής συζήτησης σε κάποια επιτροπή. Την διαδικασία αυτή ή θα την καταλύει ο δρων κόσμος, οι αγώνες της τάξης μας και ο αναγνωρισμένος ρόλος μας εντός τους ή δεν θα υπάρξει!

Advertisements