Εισήγηση για 3η ΠΣ Σύριζα

by _/\_

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 22/10/2009 κατά παραγγελία της τότε επιτροπής για την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, για να χρησιμέψει σαν εισήγηση. Εν τέλει η Γραμματεία δεν ομοφώνησε και πήγαμε στην 3η ΠΣ με δύο εισηγήσεις, μία του ΣΥΝ και μία των υπολοίπων. Η δεύτερη προέκυψε απ’ αυτό το κείμενο ως περίληψη και με κάποιες τροποποιήσεις. Δημοσιεύσεις που αφορούν σε αυτή την εισήγηση.

Συνδιάσκεψη Νοέμβρη

1. Είναι σήμερα ίδιες οι συνθήκες με την συγκυρία της Β Πανελλαδικής Σύσκεψης που αποφάσισε την οργανωτική συνδιάσκεψη; Επαρκούν ως βάση εκκίνησης τα πολιτικοοργανωτικά πλαίσια που διαμορφώθηκαν στο παρελθόν για να ξεκινήσουμε αυτή τη συζήτηση και να πάρουμε αποφάσεις; Είναι εν τέλει αναγκαίο να επαναπροσδιοριστεί το πολιτικό πλαίσιο και το περιεχόμενο των συνακόλουθων οργανωτικών ρυθμίσεων;

Η Συνδιάσκεψη αυτή αποφασίστηκε στην Β Π Σ την Άνοιξη και προσδιορίστηκε ως «οργανωτική», που θα συζητήσει τα ζητήματα της δομής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, την «κοινωνική γείωση», τα ζητήματα δημοκρατίας, την ισότιμη συμμετοχή ανεντάχτων και συνιστωσών κ.λ.π. Εν πολλοίς η θεματολογία προσδιορίζεται σε σχέση με την κομβική έννοια του «μέλους ΣΥΡΙΖΑ». Η σχετική συζήτηση γίνεται στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία 2 χρόνια έντονα και ως περιεχόμενο ενυπάρχει από το 2004 και έκτοτε. Παρόλαυτά ο τρόπος προσέγγισης του ζητήματος και οι μέχρι σήμερα επεξεργασίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας σχετίζονται αφενός με την αποδοχή του βασικού πολιτικού πλαισίου συμφωνίας του ΣΥΡΙΖΑ (πολιτική ενότητα βασισμένη στην αντιπαράθεση με το νεοφιλελευθερισμό, τον κυβερνητισμό και την κεντροαριστερά) και αφετέρου με την πραγματική εξέλιξη της σχέσης του ΣΥΡΙΖΑ με τον ανένταχτο κόσμο και τα μαζικά κοινωνικά ακροατήριά του τα τελευταία δύο – τρία χρόνια. Ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την Β Π.Σ. πέρασε ένα διάστημα με πυκνές εξελίξεις και βυθίστηκε στην πιο μεγάλη του κρίση από το φθινόπωρο του 2004. Εν μέσω αυτής υποχρεώθηκε να δώσει την προεκλογική μάχη η οποία κατέληξε με επιτυχία και το γνωστό αποτέλεσμα. Τα ερεθίσματα, οι απόψεις, τα ανοιχτά θέματα, οι εμπειρίες και τα συμπεράσματα απ’ αυτή την περιπέτεια ενυπάρχουν ως ανάγκες έκφρασης μαζί με τα ζητήματα που ανοίγουν από το ίδιο το νέο μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό.

Σήμερα είναι απαραίτητο να οργανώσουμε την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σαν διαδικασία με πολιτικό και οργανωτικό περιεχόμενο.

2. Ποιο είναι το περιεχόμενο της πολιτικής συζήτησης που πρέπει να γίνει σ’ αυτή την συγκυρία; Χρειάζεται σήμερα, εντός του νέου πολιτικού τοπίου που διαμόρφωσαν οι πρόσφατες εκλογές, να (επανα)διατυπώσουμε ή να συγκεκριμενοποιήσουμε τους όρους της πολιτικής συμφωνίας- βάσης της πολιτικής ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ;

Σήμερα χρειάζεται να (επανα)διατυπωθεί ή να συγκεκριμενοποιηθεί η πολιτική γραμμή και συμφωνία που θεμελιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ – πολιτικό φορέα, στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην Ελλάδα μετά τις τελευταίες εκλογές. Εάν για όλο το προηγούμενο διάστημα της ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ η πολιτική ενότητα θεμελιωνόταν πάνω στην αντίθεση με τον κυβερνητισμό και την κεντροαριστερά πώς εκφράζεται αυτό στις σημερινές συνθήκες με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση;

Υπάρχουν δύο βασικοί δρόμοι – μέθοδοι για να προσεγγίσουμε αυτό το πολιτικό ζήτημα. Ο ένας είναι αυτός της γενίκευσης προς τον στρατηγικό στόχο, δηλαδή τον αντικαπιταλιστικό αγώνα για τον Σοσιαλισμό. Η συζήτηση αυτή είναι πάντα χρήσιμη και επί της ουσίας κρύβει τα πιο σημαντικά στρατηγικά διακυβεύματα για την Αριστερά. Αυτά που αφορούν την εξουσία, το κράτος, την φύση της ανατροπής ή υπέρβασης του καπιταλισμού και εν τέλει την περιγραφή του ίδιου του σοσιαλιστικού οράματος. Ως εκ τούτου κάθε τέτοια προσέγγιση βρίσκεται πάντα στο υπόβαθρο των πολιτικών και οργανωτικών διλημμάτων και είναι χρήσιμη και αναγκαία. Παρόλαυτά είναι μια συζήτηση που για την διεξαγωγή της απαιτούνται διαφορετικοί όροι και προϋποθέσεις από τους πιεστικούς όρους που βάζει η τρέχουσα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα.

Ο άλλος δρόμος είναι αυτός – όχι του γενικού, αλλά του εντελώς συγκεκριμένου πεδίου. Όχι δηλαδή τι σημαίνει και πιο είναι το ουσιαστικό και θεωρητικά τεκμηριωμένο περιεχόμενο της αντίθεσης στον «κυβερνητισμό και την κεντροαριστερά» με αναφορές στο Α ή Β δρόμο προς τον Σοσιαλισμό αλλά τι σημαίνει συγκεκριμένα η πολιτική γραμμή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ σε συνθήκες κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Ποια πρέπει να είναι η ξεκάθαρη γραμμή της πολιτικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης με όρους κριτηρίων αλλά και συγκεκριμένων προτάσεων – αιχμών – προτεραιοτήτων – πρωτοβουλιών.

3. Ποια σημεία περιγράφουν αυτή την αντιπολιτευτική τακτική και επικαιροποιούν ταυτόχρονα την αντίθεση στην κεντροαριστερά και τον κυβερνητισμό;

Α) Η γενική αρχή ότι το πολιτικό στίγμα, η πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο σαφής και ξεκάθαρη στην κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση το πρωτεύον στοιχείο είναι αυτό της διακριτότητας, αυτό δηλαδή που περιγράφει με σαφήνεια τις διαχωριστικές γραμμές από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και πρώτα απ’ όλα από το ΠΑΣΟΚ (αλλά και το ΚΚΕ). Η διακριτότητα αποδίδει σε κείνα ακριβώς τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της μαζικής, ενωτικής αλλά και συγκρουσιακής και ανατρεπτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς που της δίνουν το δικαίωμα να διεκδικεί πρωταγωνιστική θέση στο πολιτικό σκηνικό ως εκφραστής των συμφερόντων της «ξεχασμένης κοινωνίας», των εργαζόμενων έναντι των εργοδοτών, της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων έναντι του μεγάλου κεφαλαίου, των φτωχών έναντι των πλουσίων, των γυναικών, της νεολαίας, των μεταναστών, όλων αυτών που δεν έχουν φωνή… Η διακριτότητα έναντι της σοσιαλδημοκρατίας είναι ιδρυτικό χαρακτηριστικό για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για όλα τα ανάλογα ευρωπαϊκά εγχειρήματα και βασίζεται στην απόρριψη των εκβιαστικών νεοφιλελεύθερων μονόδρομων της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, της πολιτικής της ΕΕ, των ιμπεριαλιστικών επιλογών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία όχι μόνο έχει αποδεχτεί αλλά υπηρετεί συστηματικά. Η διαχωριστική από την σύγχρονη φιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία (σοσιαλφιλελευθερισμός) βρίσκεται στα θεμέλια του ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει διαρκώς να επιβεβαιώνεται. Κάτι τέτοιο ταυτόχρονα συνεπάγεται και διαχωριστική από στρατηγικές κυβερνητισμού και κεντροαριστεράς υπό τον παρόντα συσχετισμό δυνάμεων.

Η πολιτική-προγραμματική απάντηση στην κυβερνητική πολιτική και συνάμα πρόταση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς θα πρέπει να είναι:

α) συγκεκριμένη, β) σταθερή, γ) ίδια στο κεντρικό πολιτικό και στην παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους, δ) να δύναται να προκαλεί αγώνες και να στοχεύει σε νίκες, στ) να συνδέει τους άμεσους στόχους με τον στρατηγικό στόχο του Σοσιαλισμού.

Η διακριτότητα απέναντι στο ΚΚΕ σχετίζεται με την έννοια της ενότητας στο κίνημα και στην Αριστερά. Ενότητα χωρίς ηγεμονισμούς στο κίνημα για την ενίσχυση των αντιστάσεων και την συγκέντρωση δύναμης προκειμένου να διεκδικηθούν οι πολυπόθητες και αναγκαίες νίκες. Ενότητα στην Αριστερά στην εποχή που χρειάζεται να οικοδομηθεί ξανά η μαζική αναφορά κοινωνικών κομματιών στο όραμα της ανατροπής του καπιταλισμού και τον Σοσιαλισμό. Η τακτική απέναντι στο ΚΚΕ πρέπει να λαμβάνει υπόψιν την «στρατηγική» τοποθέτηση του ΚΚΕ για έναν «αναχωρητισμό» της τελικής σύγκρουσης και όχι την προτεραιότητα και την προσδοκία της νίκης στις μάχες του σήμερα. Η ανάγκη για αποτελεσματικούς και νικηφόρους αγώνες είναι τεράστια έτσι και αλλιώς, αλλά και η μεγαλύτερη πίεση για τον κόσμο του ΚΚΕ

Η διαρκής αναφορά και έμπρακτη απόδειξη της ενότητας επίσης βρίσκεται στα θεμέλια του ΣΥΡΙΖΑ.

Β) Η εκτίμηση για τα χαρακτηριστικά της κυβερνητικής πολιτικής και την επιρροή της στις συνειδήσεις των κοινωνικών ακροατηρίων στα οποία και εμείς απευθυνόμαστε (εργαζόμενοι/ες, νεολαία, κατώτερα λαϊκά στρώματα, δημοκρατικές ευαισθησίες, μετανάστες, φτωχοί/ες κ.λ.π.) Το ΠΑΣΟΚ εντάσσεται στα πλαίσια της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και ως εκ τούτου δεν αποτελεί για μας ερώτημα η βαθιά διαχειριστική και επί της ουσίας νεοφιλελεύθερη στρατηγική του. Παρόλαυτά στην βάση της συγκεκριμένης ελληνικής πραγματικότητας, αλλά και εξαιτίας των όποιων διαχειριστικών περιθωρίων άνοιξε η παγκόσμια οικονομική κρίση (έγινε δυνατό να ανοίξουν –ρωγμές στην «πούρα» ν/φ διαχείριση, που βεβαίως σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να έχουν και χειρότερα αποτελέσματα για την εργατική τάξη – αλλά σε κάθε περίπτωση ρηγμάτωσαν το κραταιό δόγμα), επιχειρεί καθώς φάνηκε και από τις προγραμματικές δηλώσεις να παρουσιάσει μια πολιτική που θα αποπνέει το αίσθημα της διόρθωσης της κοινωνικής αδικίας (ρυθμίσεις για το ασφαλιστικό των γυναικών, αυστηρή τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, μέτρα ενσωμάτωσης των μεταναστών, προσλήψεις στην Υγεία, φορολογικές αλλαγές με έμφαση στην φορολόγηση της εκκλησίας, ρυθμίσεις στην λειτουργία του κρατικού μηχανισμού που να υποδηλώνουν μια πιο παρεμβατική κρατική πολιτική κ.λ.π.) Οι προσπάθειές του σκοπεύουν όχι μόνο στην καλλιέργεια ενός κλίματος και μιας ψευδαίσθησης κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και σε μέτρα πραγματικής αναπλαισίωσης της συγκεκριμένης νεοφιλελεύθερης εκδοχής των προηγούμενων κυβερνήσεων, στο μέτρο που είναι αυτό δυνατό χωρίς ουσιαστικές και μεγάλης κλίμακας ρήξεις με μείζονα κομμάτια της αστικής τάξης στην Ελλάδα και την Ε.Ε. Χωρίς ουσιαστική αλλαγή στρατηγικής.

Αυτό σημαίνει μέτρα κυρίως θεσμικά και «κανονιστικά» εντός του δοσμένου οικονομικού πλαισίου και μεγάλη δυσκολία ακριβώς στα ζητήματα που βρίσκονται στην «καρδιά» της κρίσης, δηλαδή στην «οικονομία», στον ουσιαστικό συσχετισμό εργασίας – κεφαλαίου.

Στο επίπεδο των συνειδήσεων μεγάλων κοινωνικών κομματιών είναι πιθανό (αν και όχι βέβαιο) να εξασφαλίσει ένα αξιόλογο χρονικό διάστημα ανοχής και «κοινωνικής ειρήνης», όσο οι προσδοκίες θα καλλιεργούνται και θα παραμένουν «ανοιχτές».

Γ) Η διεκδίκηση αυτού του κόσμου προς την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί την αποφυγή της μονολιθικής, σεχταριστικής και μηδενιστικής αντιμετώπισης που παράγει η «εύκολη» και με στρατηγικές αναφορές ταύτιση σε όλα τα επίπεδα του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ. Εξάλλου αυτή ακριβώς η πολιτική ασκείται από το ΚΚΕ και έχει ήδη αρχίσει να δείχνει σημάδια κάμψης.

Εάν το ΠΑΣΟΚ (και μάλιστα με τους όρους των 10 μονάδων διαφορά από την διαλυμένη ΝΔ) δημιουργεί όρους ελπίδας σε σημαντικά κοινωνικά κομμάτια (πάνω από 50% με τις πρόσφατες μετρήσεις) η απάντηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι και μάλιστα διακηρυκτικά, ότι κακώς ελπίζουν. Αντίθετα η απάντηση πρέπει να είναι πως οι ελπίδες για να πραγματοποιηθούν πρέπει να μετατραπούν σε αιτήματα και διεκδικήσεις. Απέναντι στις προσπάθειες να κατοχυρωθεί επί της ουσίας η προεκλογική ατζέντα Καραμανλή με εντεινόμενες πιέσεις από ΕΕ, ΕΒΕΑ και Προβόπουλο, εμείς πρέπει να εκμεταλλευτούμε το σήμα που δόθηκε προεκλογικά από το ΠΑΣΟΚ ότι υπάρχουν δυνατότητες και είναι ζήτημα πολιτικών επιλογών, να ανοίξουμε τα θέματα μέσα στους χώρους. Με πίεση και αιτήματα βασιζόμενα στις ανάγκες και την οργάνωση των διεκδικήσεων (κατά τα πρότυπα του λιμανιού), αλλά με δική μας πρωτοβουλία (χωρίς γρήγορο μάζεμα) και ατζέντα, η οποία σε κεντρικό επίπεδο θα καλύπτεται πολιτικά από στοχευμένη καμπάνια. Θα πρέπει να υπάρξει κίνηση και προετοιμασία αγώνων από τα κάτω. Στην πίεση που ασκούν τα αστικά κέντρα στην κυβέρνηση θα πρέπει να οργανωθεί και να εκφρασθεί αγωνιστικά και πολιτικά η πίεση των από κάτω. Χρειαζόμαστε μια πολιτική που θα καταφέρνει να αποκαλύψει την ανεπάρκεια του ΠΑΣΟΚ να εκπληρώσει αυτές τις ελπίδες και προσδοκίες παρά θα ξεκαθαρίζει εξ αρχής τα πράγματα με μια συνολική καταγγελία.

Όμως προσοχή! Εάν το γενικό πολιτικό στίγμα κατανοηθεί ως συμπληρωματικό προς την κυβερνητική πολιτική – στίγμα θεματοφύλακα που φροντίζει ότι το ΠΑΣΟΚ θα εκπληρώσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες, τότε χάνεται το κρίσιμο και πρωτεύον στοιχείο της διακριτότητας (οπωσδήποτε εκτός κάθε πλαισίου και δυνατότητας σοσιαλφιλελεύθερης διαχείρισης) και η συρρίκνωση μπορεί να θεωρείται βέβαιη.

Με δυό λόγια εάν πούμε ότι όλα όσα εξαγγέλλει και υλοποιεί το ΠΑΣΟΚ είναι ίδια και απαράλλαχτα από την πολιτική της ΝΔ θα είναι μια λανθασμένη επιλογή! Το ίδιο λάθος θα είναι εάν πούμε (όπως ακριβώς η Ντόρα Μπακογιάννη) ότι στα σωστά θα συναινέσουμε και στα λάθος θα συγκρουστούμε.

Πρέπει η γραμμή μας να αναγνωρίζει τις θετικές ρυθμίσεις και αλλαγές, θεσμικές ή και οικονομικές (εάν και όταν στ’ αλήθεια συμβαίνει κάτι τέτοιο) εξηγώντας ότι είναι περιφερειακές αιχμές με θετικό αποτέλεσμα σε κάποια κοινωνικά κομμάτια πλην όμως μέρος ενός λάθος σχεδίου! Ενός σοσιαλφιλελεύθερου σχεδίου διαχείρισης και ρύθμισης το οποίο αποσκοπεί στο να εκτονώσει την εκρηκτική κοινωνική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα, να ρυθμίσει τις σχέσεις κράτους, κοινωνίας και επιχειρήσεων, ώστε να ανακάμψει πολιτικά, οικονομικά (κέρδη) αλλά και ιδεολογικά η αστική τάξη προκειμένου να αρχίσει ένας νέος κύκλος χωρίς επικίνδυνες περιπέτειες. Ενός σχεδίου το οποίο συνολικά και γενικά αναπαράγει τα αδιέξοδα, τους όρους της κρίσης και εν τέλει την μεγάλη κοινωνική αδικία!

Η γραμμή μας πρέπει να ανταποκριθεί με σύγχρονους και επίκαιρους όρους στην ανάγκη πολιτικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης που βασίζεται στην πλήρη αμφισβήτηση της διαχειριστικής – κυβερνητικής στρατηγικής και φιλοδοξεί να ξανασυσπειρώσει μείζονα κοινωνικά κομμάτια στην ενεργή και συλλογική συμμετοχή στους αγώνες και την πολιτική και δια αυτού ξανά στην σφαίρα των ιδεών και των οραμάτων του Σοσιαλισμού.

Δ) Μια τέτοια προσπάθεια έχει όρους και προϋποθέσεις:

Δ1) Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό πλαίσιο λίγων και ξεκάθαρων αιχμών και αντίστοιχων αιτημάτων και προγραμματικών σημείων που να περιγράφει το πολιτικό μας σχέδιο και την αντιπολιτευτική μας τακτική. Χρειάζεται να εκμεταλευτούμε τις κοινωνικές προσδοκίες τις απαιτήσεις ανοίγοντας τα ζητήματα στους κοινωνικούς χώρους με την επιλογή των κατάλληλων αιχμών επιδιώκοντας να διαμορφώσουμε όρους συσπείρωσης αγώνα και αλλαγής των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών. Στο επίκεντρο του πλαισίου αυτού πρέπει να βάλουμε κατά προτεραιότητα τα σημεία και τα αιτήματα εκείνα που αφορούν τον «σκληρό πυρήνα» της οικονομικής πολιτικής – «αναδιάταξη» της σχέσης κεφαλαίου –εργασίας – και την κοινωνική απαίτηση για «Αναδιανομή του πλούτου». Συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές σχετίζονται με την ουσία της περίφημης αναδιανομής τις οποίες το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να κάνει καθώς αγγίζουν την πιο βαθιά ουσία της στρατηγικής σύγκλισης Δεξιάς και Σοσιαλδημοκρατίας σε Ευρωπαϊκό επίπεδο:

α) Σύμφωνο Σταθερότητας: η επιμονή στο αίτημα για την κατάργηση του συμφώνου βρίσκεται στην καρδιά του ζητήματος της αναδιανομής καθώς οι ρυθμίσεις και οι περιορισμοί που επιβάλλει βρίσκονται στην αντιδιαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση. Γύρω από το αίτημα αυτό οικοδομείται η συνολική πολιτική μας πρόταση αμφισβήτησης γενικά των στρατηγικών επιλογών της Ε.Ε. Ενδεικτικά αναφέρονται μερικά σημεία από τους 15 Άμεσους Στόχους Πάλης:

• Κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Κοινή δράση και αγώνας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για τη διαμόρφωση πολιτικών που θα προωθούν το δικαίωμα για πλήρη και σταθερή απασχόληση.

• Κατάργηση των Συνθηκών της Ε.Ε. και ιδιαίτερα των διατάξεων της Συνθήκης του Μάαστριχ και της Λισσαβόνας, που προωθούν συνταγματική θεσμοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού, καταπατώντας κάθε δημοκρατική διαδικασία, ακόμα και σε κράτη μέλη που οι λαοί τους έχουν εκφρασθεί διαφορετικά όπως η Γαλλία, η Ολλανδία και η Ιρλανδία.

• Άμεση απόσυρση της υπογραφής της Ελλάδας από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Θεσμοθέτηση των δημοψηφισμάτων για κάθε τροποποίηση των Συνθηκών της Ε.Ε.

β) Το ζήτημα της άμεσης αύξησης στους μισθούς και τις συντάξεις. Επίσης εδώ προστίθενται τα αιτήματα που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις και την ανεργία.

Ενδεικτικά αναφέρονται μερικά σχετικά σημεία από τους 15 Άμεσους Στόχους Πάλης:

  • Άμεση εξίσωση των κατώτερων αποδοχών με τον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ-15, που έχουν καθιερώσει κατώτερες αποδοχές και με προοπτική τα 1.300 € τον μήνα. Άμεση καταβολή μηνιαίων διορθωτικών αυξήσεων μισθού 300 ευρώ το 2009 και εφεξής, ως ελάχιστο μέτρο άμυνας του εργατικού εισοδήματος απέναντι στην κρίση.

  • Αναπροσαρμογή αποδοχών στα πλαίσια των Επιχειρησιακών και Κλαδικών Συμβάσεων, αλλά και των συντάξεων σε ποσοστά που θα συνυπολογίζουν τουλάχιστον τον πληθωρισμό, τη συμμετοχή στην αύξηση του ΑΕΠ και της παραγωγικότητας.

  • Κατώτερη σύνταξη ίση τουλάχιστον με 20 ημερομίσθια της ΕΓΣΣΕ για την κύρια σύνταξη και 5 για την επικουρική και επάνοδος της κύριας σύνταξης στο 80% των συντάξιμων αποδοχών.

Επίδομα ανεργίας ίσο με το 80% των αποδοχών και επιδότηση για όλο το διάστημα της ανεργίας.

  • Καθορισμός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στο ύψος του 80% των κατώτερων αποδοχών της ΕΓΣΣΕ.

  • Διαμόρφωση εργατικού τιμάριθμου που θα αποτυπώνει τις πραγματικές αυξήσεις στα βασικά είδη κατανάλωσης της εργατικής οικογένειας.

  • Κατάργηση όλων των ελαστικών, μερικών και άτυπων μορφών εργασίας και αντικατάστασή από σχέσεις πλήρους απασχόλησης.

  • Κατάργηση των αντεργατικών νομοθετικών ρυθμίσεων και οδηγιών της Ε.Ε. (οδηγία Μπολγκενστάιν, flexicurity, διευθέτηση συνολικού χρόνου απασχόλησης, ενοικίαση εργαζομένων, προγραμμάτων stage, συμβάσεων έργου κλπ).

  • Απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων, αλλά και μεμονωμένων απολύσεων σε κερδοφόρες επιχειρήσεις. Όποια επιχείρηση επιδιώκει απολύσεις, υποχρεούται σε άνοιγμα των βιβλίων της και διαχειριστικό έλεγχο με τη συμμετοχή των εργαζομένων.

  • Μαζικές προσλήψεις στην υγεία, την εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες. Άμεσο πρόγραμμα δημιουργίας 100.000 νέων θέσεων εργασίας με στόχο να αποτραπεί η άνοδος της ανεργίας από την κρίση και να βελτιωθεί το επίπεδο των υπηρεσιών στα νοσοκομεία, σχολεία, Ταμεία και οργανισμούς κοινωνικής πολιτικής και πρόνοιας.

γ) Το ζήτημα της φορολογίας Ενδεικτικά αναφέρονται μερικά σημεία από τους 15 Άμεσους Στόχους Πάλης:

  • Αναστροφή της σχέσης άμεσων – έμμεσων φόρων και της φορολογίας κεφαλαίου – εργασίας.

  • Αποκατάσταση της προοδευτικότητας και αναλογικότητας των φορολογικών συντελεστών. Επαναφορά του συντελεστή 40% για τα κέρδη ΑΕ και ΕΠΕ άνω των 30.000 €.

  • Εφαρμογή μηδενικού συντελεστή ΦΠΑ σε βασικά είδη απαραίτητα για την επιβίωση, παιδικά είδη και βιβλία.

  • Αποφασιστικό χτύπημα της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής και της εισφοροδιαφυγής με πλήρη αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και υπό τον όρο σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων. Αξιοποίηση σ’ αυτή την κατεύθυνση των εργαζομένων και των αντιπροσωπευτικών τους οργάνων σε κάθε επιχείρηση.

Με κορμό τα ζητήματα που αναφέρονται στην ουσία της υπόθεσης «αναδιανομή του πλούτου» καθώς επίσης και τα ζητήματα της Οικολογίας και της Δημοκρατίας το πλαίσιο συμπληρώνεται με επιπλέον επιλογές στοχευμένες κατά περίπτωση στα συγκεκριμένα κοινωνικά ακροατήρια Π.χ. Βασικές αιχμές για την «αναδιανομή» συν ζητήματα Οικολογίας, Δημοκρατίας, Παιδείας κ.α. Φυσικά χρειάζεται να γίνει μια νέα επεξεργασία που θα λαμβάνει υπόψιν την καινούργια κυβερνητική πολιτική και θα αξιολογήσει εκ νέου τις προτεραιότητες. Από την άποψη της καταγραφής των λαϊκών αναγκών και των αιτημάτων του κινήματος οι «15 άμεσοι στόχοι πάλης» είναι η καλύτερη παρακαταθήκη.

Πάνω σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο αιχμών προτείνεται να οικοδομηθεί πολύμηνη ( π.χ. 6μηνη) καμπάνια κοινωνικής και πολιτικής παρέμβασης (συνδέεται με την οργανωτική ανασυγκρότηση και τα «μέλη», βλ. πιο κάτω).

Δ2) Περιγραφή και στόχευση των προνομιακών κοινωνικών κομματιών στα οποία αναφερόμαστε κατά προτεραιότητα: νεολαία, νέα εργατική τάξη (επισφαλής, ασυνδικάλιστη, άπειρη αγωνιστικά), παραδοσιακά τμήματα της εργατικής τάξης, κάτοικοι των φτωχών και υποβαθμισμένων λαϊκών περιοχών, φτωχοί αγρότες και εργάτες γης, φτωχά μικρομεσαία στρώματα και αυτοαπασχολούμενοι.

Δ3) Πολιτικό υποκείμενο, «κόμμα» που να εκπληρώνει πλήθος άλλων καθηκόντων προς όλον αυτό τον κόσμο, πέρα από την εκλογική καταγραφή και την κεντρική πολιτική εκπροσώπηση. Αυτό το σημείο αφορά την οργανωτική ανασυγκρότηση, δομή, λειτουργία, δημοκρατία, κοινωνική γείωση. Η «κοινωνική γείωση» και επί της ουσίας το οργανωτικό ζήτημα συνολικότερα αφορά το ζήτημα της υποκειμενικής συμμετοχής του πολιτικού οργανισμού (ΣΥΡΙΖΑ) στην «οικοδόμηση των αντιστάσεων». Αυτή η προσέγγιση δεν ανταγωνίζεται σε καμιά περίπτωση την κατακτημένη φιλοσοφία του χώρου μας για τη σχέση πολιτικού υποκειμένου και αυτονομία του κινήματος. Αφορά στην ανάγκη και την υποχρέωση της κάλυψης καθηκόντων οικοδόμησης και ενίσχυσης των συλλογικών διαδικασιών, αντίστασης και πάλης των εργαζόμενων (συνδικάτα) και τη λήψη αντίστοιχων πρωτοβουλιών στα διάφορα πεδία αντίστασης. Στην κατεύθυνση αυτή υπάγονται όλα τα ζητήματα που ανοίγουν για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στα συνδικάτα, στα ασυνδικάλιστα κομμάτια της (επισφαλούς κατά κύριο λόγο) εργατικής τάξης. Επίσης υπάγονται τα ζητήματα που αφορούν την παρέμβαση στις τοπικές κοινωνίες με αιχμή την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στους ΟΤΑ (ζήτημα που ανεβαίνει σαν προτεραιότητα καθώς πλησιάζουν οι αντίστοιχες εκλογές). Τέλος αφορά στην σχεδιασμένη πολιτική κατεύθυνση για την παρέμβαση των τοπικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ στις πόλεις και τις γειτονιές και τις αναγκαίες πρωτοβουλίες που πρέπει να παρθούν ώστε η τοπική επιτροπή να αναγνωρίζεται από την τοπική κοινωνία ως κέντρο συζήτησης και λήψης πρωτοβουλιών, για πλήθος από ζητήματα που ανοίγουν τοπικά και αφορούν από την ανεργία, την νεολαία, τους ελεύθερους χώρους, μέχρι τους μετανάστες και τους πολύ φτωχούς.

4. Ποιες είναι οι βασικές οργανωτικές επιλογές που απορρέουν από ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο και ποιο το περιεχόμενο της έννοιας του «μέλους ΣΥΡΙΖΑ»;

Στο ζήτημα της οργανωτικής ανασυγκρότησης και με έμφαση στην ανάγκη της θέσπισης της ιδιότητας «μέλους ΣΥΡΙΖΑ» είναι αναγκαίο να γίνει μια κατ’ αρχάς βασική επιλογή. Θα αντιμετωπιστεί σαν συνέπεια του (επίκαιρου) πολιτικού σχεδίου και άρα με την ματιά στραμμένη «προς τα έξω», προς την κοινωνία ή θα αντιμετωπιστεί σαν συνέπεια της ανάγκης για «τακτοποίηση» της υφιστάμενης κατάστασης, δηλαδή με την ματιά στραμμένη «προς τα μέσα»; Η κάθε μια επιλογή έχει διαφορετικές προϋποθέσεις και αντίστοιχες συνέπειες.

Η πρώτη, η επιλογή «προς τα έξω», στηρίζεται στην παραδοχή πως ο ΣΥΡΙΖΑ με ξεκαθαρισμένο το αντιπολιτευτικό σχέδιό του μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει την οργανωτική του ανασυγκρότηση και ανάπτυξη, με στόχο να την αποδόσει στο κίνημα και στην πολιτική (ισχυρή κοινωνική και πολιτική αριστερή αντιπολίτευση». Εδώ βρίσκει ουσιαστικό νόημα η έννοια του «μέλους ΣΥΡΙΖΑ», σαν μαζικό κάλεσμα για οργανωμένη συμμετοχή στο πολιτικό σχέδιο που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο προσδιορισμός του «μέλους ΣΥΡΙΖΑ» αποδίδει κυρίως στην ανάγκη της μαζικής στρατολόγησης από το εκλογικό και ευρύτερο κοινωνικό «κοινό» του ΣΥΡΙΖΑ, στην ουσιαστική «κοινωνική γείωση». (Χρειάζεται με στοχευμένη αιχμηρή και με φιλοδοξία

καταγραφής νικών, παρέμβαση – να αναθερμάνουμε το κοινωνικό ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια αυτό το ρεύμα να εισέλθει στον ΣΥΡΙΖΑ και να καταλύσει την ανασυγκρότησή του).

Η δεύτερη, η επιλογή «προς τα μέσα» απαιτεί την καταγραφή των εσωτερικών αντιθέσεων και ουσιαστικά αποδίδει στο αίτημα για ρύθμιση της συμμετοχής στις διάφορες διαδικασίες, όργανα και αποφάσεις του υφιστάμενου πολιτικού δυναμικού, συνιστωσών και ανεντάχτων. Μια τέτοια επιλογή χαρακτηρίζεται από χαμηλή πολιτική φιλοδοξία και φτωχό σχεδιασμό και ουσιαστικά δεν μπορεί να έχει προωθητικό και αναζωογονητικό χαρακτήρα.

5. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ με το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνία;

Αυτή η επιλογή δεν αφορά πρωτίστως σε τεχνικές ρυθμίσεις αλλά αποτελεί πολιτική επιλογή κλίμακας. Το βασικό στοιχείο εδώ είναι το πολιτικό πλαίσιο αιχμών που θα περιγράφει ανάγλυφα την αντιπολιτευτική τακτική. Με βάση αυτό το πλαίσιο προτείνεται πολύμηνη (π.χ. 6μηνη) πολιτική καμπάνια με παράλληλη αιχμή την εγγραφή μελών ΣΥΡΙΖΑ.

Μια τέτοια επιλογή σημαίνει ότι γίνεται με κάθε τρόπο γνωστή και αποκτά και επικοινωνιακή αξία: ο ΣΥΡΙΖΑ «αντεπιτίθεται» δυναμικά, διεκδικεί την «ξεχασμένη κοινωνία» στο πολιτικό του σχέδιο και εγγράφει μαζικά μέλη! Στο τέλος της καμπάνιας αυτής διενεργείται Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ (ολοκληρώνοντας μια «μεταβατική» φάση με μια διαδικασία αναζωογόνησης και ουσιαστικής επανίδρυσης). Η σημαντικότερη προϋπόθεση είναι η πολιτική βούληση για μια τέτοια επιλογή!

6. Ποια είναι τα άμεσα βήματα και οι ρυθμίσεις που προτείνονται για να αποφασιστούν στην Συνδιάσκεψη;

Α) Κατοχύρωση της ιδιότητας του «μέλους ΣΥΡΙΖΑ» με αναφορά και σύνδεση με την τοπική οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ – κυρίαρχο και βασικό κύτταρο της δομής ΣΥΡΙΖΑ. Δικαιώματα εκλέγειν και εκλέγεσθαι αλλά και υποχρέωση την συμμετοχή στις διαδικασίες των τοπικών επιτροπών (με κάποια ρήτρα, π.χ. κατ’ ελάχιστο μια φορά στο 3μηνο). Διαδικασία καταγραφής των μελών σε τοπικό επίπεδο και δημιουργία μητρώου με ευθύνη των τοπικών επιτροπών (ενιαίος κατάλογος μελών συνιστωσών και ανένταχτων). Λειτουργία ανοιχτού συντονιστικού και εκλογή γραμματείας. Η τοπική επιτροπή έχει την ευθύνη και την υποχρέωση να αντιμετωπίζει τα τοπικά ζητήματα άμεσα, ή να εισηγείται την γενικότερη αντιμετώπιση τους στο βαθμό που αποτελούν εκφράσεις γενικότερων ζητημάτων.

Β) Εκλογή από τις τ.ε. συνέδρων που θα συγκροτήσουν σώμα απ’ το οποίο θα εκλεγεί το Πανελλαδικό Σώμα. Ποσόστωση συνιστωσών στο Πανελλαδικό Σώμα (40% διορισμένα μέλη – 20% ΣΥΝ και 20% λοιπές συνιστώσες και εκλογή του 60%). Σύγκλιση του Π.Σ. 3 φορές τον χρόνο ή έκτακτα αν χρειαστεί. Πολιτικές αποφάσεις με πλειοψηφία 3/4.

Γ) Γραμματεία 25 μελών – συντονιστικό όργανο του Πανελλαδικού Σώματος. Ποσόστωση συνιστωσών στην Γραμματεία (50% διορισμένα μέλη – ισότιμα μεταξύ συνιστωσών και 50% εκλεγμένα από το Πανελλαδικό Σώμα). Σύγκλιση της Γραμματείας 1 – 2 φορές τον μήνα. Πολιτικές αποφάσεις με πλειοψηφία 3/4.

Δ) Όργανα καθημερινής πολιτικής δουλειάς:

1. Επιτροπή Πολιτικού σχεδιασμού

2. Γραφείο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ

3. Οργανωτική Επιτροπή

4. Συντακτική επιτροπή (site και περιοδικό)

Τα όργανα αυτά στελεχώνονται με απόφαση της Γραμματείας με πλειοψηφία 3/4

7. Πώς θα συγκροτηθεί το σώμα της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης και τι θ’ αποφασίσει;

Το σώμα της Συνδιάσκεψης θα συγκροτηθεί από αντιπροσώπους που θα ορίσουν οι Γενικές Συνελεύσεις των τοπικών επιτροπών που προτείνεται να γίνουν πανελλαδικά από τις αρχές του Νοέμβρη. Στους αντιπροσώπους θα χορηγηθεί κάρτα συνέδρου αλλά η είσοδος και η συμμετοχή στη διαδικασία θα παραμείνει ανοιχτή. Εκτίμηση για 500 + κάρτες αντιπροσώπων.

Οι αποφάσεις δεν μπορούν να παρθούν σ’ αυτή την φάση με ψηφοφορίες – ως εκ τούτου απαιτείται πλατιά συναίνεση στις βασικές αποφάσεις. Αυτές πρέπει να αφορούν το βασικό πολιτικό κείμενο και την κατοχύρωση της έννοιας του μέλους (με τα βασικά δικαιώματα και υποχρεώσεις). Τα υπόλοιπα προτείνεται να συζητηθούν και να αποφασιστούν σε επόμενη συνεδριακή διαδικασία της οποίας θα προηγηθεί 6μηνη πολιτική καμπάνια με παράλληλη αιχμή την μαζική εγγραφή μελών ΣΥΡΙΖΑ. Στο διάστημα αυτό η διαχείριση θα γίνεται από την Γραμματεία ως έχει.

Advertisements