ΣΥΡΙΖΑ, για την ανατροπή, για την «κυβέρνηση της αριστεράς»

Λίγες μόνο μέρες πριν τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να εκδηλώνει μια πρωτόγνωρη δυναμική καθώς οι προτάσεις του για «κυβέρνηση της αριστεράς», που θα μετατρέψει την λαϊκή προσδοκία για την ανατροπή των μνημονίων και των συνακόλουθων μέτρων, αγκαλιάζεται από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας.

Η σημασία των εκλογών

Οι εκλογές της 6 ης Μάη είναι οι πιο κρίσιμες και σημαντικές για τον κόσμο της εργασίας, του κινήματος και της λαϊκής πλειοψηφίας, εδώ και πολλές δεκαετίες. Ταυτόχρονα είναι και μοναδικές καθώς δεν τις επέλεξε το σύστημα, δεν τελείωσε η τετραετία, δεν ήταν επιλογή της κυβέρνησης να κάνει πρόωρες εκλογές. Αντίθετα. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και σύσσωμο το «μαύρο μπλοκ» δεν έχουν κανένα λόγο να πάνε στην κάλπη καθώς βρίθουν προβλημάτων και αντιθέσεων και ταυτόχρονα κατρακυλάνε σε ιστορικά χαμηλά στη εκτίμηση του εκλογικού σώματος. Έκαναν ότι μπορούσαν για να τις αποφύγουν, με την βοήθεια και τις δηλώσεις – απειλές των αφεντικών τους σε Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ.

Όμως η κάλπη στήθηκε. Αυτή την φορά κατ’ απαίτηση του λαού και σαν συνέχεια των μαζικών και δυναμικών κινητοποιήσεων, πρωτοπόρων διεθνώς, όλης αυτής της διετίας. Απαίτηση να φύγει η κυβέρνηση του μαύρου μπλοκ (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) του διορισμένου τραπεζίτη πρωθυπουργού που αντικατέστησε στην μορφή μα όχι στο περιεχόμενο την κυβέρνηση της λαϊκής εξαπάτησης του Γ. Παπανδρέου. Απαίτηση να φύγει, μαζί με την τρόικα, τα μνημόνια και τα σκληρά αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα.

Η σημασία των εκλογών

Η σημασία των επερχόμενων εκλογών βρίσκεται στο κατά πόσο από την κάλπη θα προκύψει κυβέρνηση από τα κόμματα του μαύρου μπλοκ, πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, σταθεροποιώντας το «μνημονιακό» σύστημα ή αντίθετα εάν θα μπούμε σε μια περίοδο αστάθειας του συστήματος που θα αφήνει ανοιχτή την προοπτική για τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, για την αμφισβήτηση και ανατροπή όλου του «μνημονιακού» πλαισίου και των μέτρων που πάρθηκαν και συνεχίζουν να παίρνονται.

Από αυτή την διαπίστωση προκύπτουν τα καθήκοντα της αριστεράς και αποκτά νόημα το σύνθημα για «κυβέρνηση της αριστεράς».

Το περιεχόμενο του συνθήματος αφορά αφενός στην σαφή στόχευσή του για την συμπαράταξη της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), την συμπαράταξη των λαϊκών προσδοκιών που εκπροσωπούνται απ’ τα αριστερά ψηφοδέλτια, και αφετέρου στις προγραμματικές αιχμές που συμπυκνώνονται στην ανατροπή της δανειακής σύμβασης και όλων των μνημονίων και των συνακόλουθων μέτρων και στην υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας .

Αλλαγή «φάσης» στο πολιτικό πλαίσιο της κρίσης και οι συνέπειές της στην αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ

Τοποθέτηση της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας στην ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ – 18/2).

Στην τρέχουσα συγκυρία εμφανίζονται στοιχεία που δικαιολογούν την εκτίμηση για «αλλαγή φάσης» στην κρίση.

1. Οι τελευταίες αποφάσεις των κεντρικών οργάνων της ΕΕ χαρακτηρίζονται από την γερμανογαλλικής ηγεμονίας εμμονή στις πιο αυστηρές νεοφιλελεύθερες συνταγές ως απάντηση στην κρίση χρέους των χωρών της ΕΕ με επίκεντρο την διαχείριση του ελληνικού χρέους. Ωστόσο είναι ήδη πανθομολογημένο ότι οι επιλογές αυτές δεν αποτελούν καμιά διέξοδο για το σύστημα παρά μόνο εντείνουν τα συστημικά αδιέξοδα εξ ου και οι πολλαπλές και αντικρουόμενες τοποθετήσεις από κεντρικά τεχνοκρατικά και πολιτικά στελέχη.

Σ’ αυτό το πλαίσιο  παρατηρούμε μια στροφή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και κεντροαριστεράς. Τα κεντρικά της στελέχη καταγγέλουν την ασκούμενη πολιτική των Μερκοζί στην Ελλάδα ως καταστροφική, προαναγγέλουν επίσκεψη σ/δ τρόικας στην Ελλάδα, επαναφέρουν τις προτάσεις περί ευρωομόλογου και αλλαγή των όρων δανεισμού από την ΕΚΤ, στηρίζουν και συμμετέχουν στις εκδηλώσεις αλληλεγγύης «είμαστε όλοι Έλληνες».

Κυβέρνηση της αριστεράς και ΚΚΕ

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η δημόσια συζήτηση για τη δυνατότητα ύπαρξης εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης απ’ την αριστερά. Το ΚΚΕ αρνείται οποιαδήποτε τέτοια προοπτική και επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ που ανοίγει το ζήτημα «νέου συνασπισμού εξουσίας». Στην πραγματικότητα όμως το ζήτημα το ανοίγει η ίδια η καπιταλιστική κρίση και τα αδιέξοδά της, η συνακόλουθη κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα  σε συνδυασμό με την  επίμονη κοινωνική διάθεση για αντίσταση και εναλλακτική λύση. Οι δημοσκοπικές ενδείξεις καταγράφουν το κοινωνικό φαινόμενο.  Το ερώτημα της κυβέρνησης της αριστεράς αναφύεται αβίαστα.

Στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» της 15ης Γενάρη δημοσιεύτηκε ένα εκτενές άρθρο του  Μάκη Μαΐλη με τον αποκαλυπτικό τίτλο: « (Κεντρο)αριστερή κυβέρνηση: «Λύση» ολέθρου». Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν δηλώσεις συναφούς περιεχομένου.
Θα περίμενε κανείς μια σοβαρή και λιγότερο συνδικαλιστική επιχειρηματολογία από ένα κεντρικό στέλεχος του ΚΚΕ, ωστόσο ακόμη και αυτή η παρατήρηση δείχνει τη δυσκολία να απαντηθεί αρνητικά το αίτημα για «κυβέρνηση της αριστεράς» στη σημερινή συγκυρία.

Η κυβερνητική πρόταση της αριστεράς

Στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και στο φόντο της βασικής διαδικασίας που αφορά τον σκληρό ταξικό πόλεμο που διεξάγεται παγκόσμια, οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανακατατάξεις εντείνονται διαρκώς από το νομισματικό πεδίο, στον ανταγωνισμό του  παγκόσμιου χρήματος, έως το γεωστρατηγικό πεδίο  στην μέση και άπω ανατολή και αλλού. Η Κίνα, η Ιαπωνία και άλλες  χώρες της περιοχής αποφάσισαν να καταργήσουν το δολάριο σαν νόμισμα για τις μεταξύ τους συναλλαγές και να το αντικαταστήσουν με το γουάν. Η ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν κλιμακώνεται. Ταυτόχρονα γύρω από την υπόθεση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη ακούγονται από επίσημα χείλη τραπεζιτών και πολιτικών στελεχών αλλά και από έγκυρα αστικά έντυπα οι πιο αντιφατικές εκτιμήσεις. Απ’ την μια πλευρά του Ατλαντικού οι αμερικάνικες εκτιμήσεις συγκλίνουν πως πλησιάζει το τέλος του ευρώ και της ευρωζώνης. Απ’ την ευρωπαϊκή πλευρά οι εκτιμήσεις συγκλίνουν πως παρά τις δυσκολίες το ευρώ θα επιζήσει, ακόμη και πως θα υπερισχύσει εν τέλει του ίδιου του δολαρίου. Σχετικά με την Ελλάδα επίσης ακούγονται όλες οι αντιφατικές εκτιμήσεις και απόψεις. Από την βεβαιότητα ότι  δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά έξοδος κράτους – μέλους από την ευρωζώνη γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για το ευρώ μέχρι την εντελώς αντίθετη θέση που προτρέπει στην έξοδο της χώρας και την επιστροφή της στην δραχμή. Ακόμη και σενάριο πτώχευσης εντός της ευρωζώνης. Μέσα στην ίδια την Ελλάδα αν και η αστική γραμμή για την παραμονή πάση θυσία  στην ευρωζώνη παραμένει κυρίαρχη, ήδη έχουν δυναμώσει οι φωνές που είτε ζητούν την επιστροφή στην δραχμή είτε θεωρώντας την βέβαιη, προετοιμάζουν το έδαφος.

Τα πολιτικά  ζητήματα  μπαίνουν με όρους κατεπείγοντος και απ’ αυτή την σκοπιά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι:

Η Αριστερά σε σταυροδρόμι – ο αδύναμος κρίκος (Τοποθέτηση της ΑΠΟ στην σύσκεψη της ΠΣΕ – ΣΥΡΙΖΑ)

Οι τελευταίες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό αποτελούν εξελίξεις αρνητικές για το κίνημα, τον κόσμο της εργασίας, τον λαό γενικότερα και την αριστερά. Η πολιτική αντιπαράθεση πέρασε από την προτεραιότητα των δρόμων, των χώρων δουλειάς, των καταλήψεων και των απεργιών αποκλειστικά μέσα στην Βουλή. Το σύνθημα «να πέσει η κυβέρνηση υπό την λαϊκή απαίτηση» μετατράπηκε στο «να πέσει η κυβέρνηση υπό την απαίτηση των αγορών, του διευθυντηρίου της ΕΕ, της ΝΔ και των συνοδοιπόρων». Αιτήματα για ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος, δημοκρατία ακόμη και λαϊκή κυβέρνηση της αριστεράς έχουν αντικατασταθεί από την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και συνεργασίας των δυνάμεων του συστήματος.

Ευρύ μέτωπο με επίκεντρο την ριζοσπαστική αριστερά (παρέμβαση στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ )

«Μιλώντας από την πλευρά της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας και του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και έχοντας ακούσει την τοποθέτηση του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρα, θα ήθελα να συμβάλω στην συζήτηση με μερικές παρατηρήσεις.

Στις σημερινές συνθήκες η επίκληση της ενότητας αποτελεί πλέον κοινοτυπία. Και ποιός δεν μιλά γι αυτήν! Παρόλαυτά οφείλουμε να είμαστε συγκεκριμένοι. Ποια ενότητα; του κινήματος; του λαού; της αριστεράς; των «αντιμνημονιακών»; όλων όσων είναι αντίθετοι με την κυβέρνηση Παπανδρέου;

Τοποθέτηση Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας στην 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Είμαστε σήμερα εδώ, σε μια κρίσιμη Συνδιάσκεψη. Κρίσιμη όπως μια δύσκολη εγκυμοσύνη που όλοι/ες γνωρίζουμε σε μια τέτοια περίπτωση ποια μπορεί να είναι η καλή κατάληξή της αλλά και ποια η κακή.

Η κρίση προϋπήρχε των εκλογών και απλά το 4,6% δεν ήταν αρκετό για την ανάσχεσή της.

Όλοι και όλες σήμερα μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ και παραδεχόμαστε ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από το άθροισμα των συνιστωσών του, κάτι πολύ ευρύτερο με δυναμική. Πώς λοιπόν προσδιορίζεται αυτό; Ποια είναι η ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ που ένας ολόκληρος κόσμος αναγνωρίζει; Η συζήτηση αυτή αφορά τα χαρακτηριστικά και την φυσιογνωμία που μπορεί και πρέπει να έχει η σύγχρονη Ριζοσπαστική Αριστερά. Στην ουσία μιλάμε για μια διαφορετική σχέση «κοινωνικού – πολιτικού» από την πλευρά της Αριστεράς. Επίσης για μια διαφορετική σχέση πολιτικού ανταγωνισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ.

ΣΥΡΙΖΑ των μελών σημαίνει πολιτική και οργανωτική συσπείρωση του «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ»

Λίγες μέρες έμειναν ως την περίφημη 3^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και η συζήτηση έχει ανοίξει εφ’ όλης της ύλης. Ζητήματα στρατηγικής και νέους όρους στην συγκρότηση των «πλατιών» κομμάτων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς έθεσε ο πρόεδρος του ΣΥΝ προτείνοντας επανίδρυση και ενιαίο κόμμα σε στρατηγική πλέον συμφωνία με επίκεντρο τον «δημοκρατικό δρόμο προς τον Σοσιαλισμό» και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Ζητήματα δημοκρατίας και οργανωτικά μοντέλα, πολλά και διάφορα, προτείνονται από συνιστώσες και ανένταχτους σ’ αυτές, συντρόφους και συντρόφισσες του ΣΥΡΙΖΑ. Διατυπώσεις όπως «προγραμματική αντιπολίτευση», «προγραμματική αριστερή αντιπολίτευση», «αριστερή κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση» συγκρούονται στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης εντός ΣΥΡΙΖΑ.

Εισήγηση για 3η ΠΣ Σύριζα

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 22/10/2009 κατά παραγγελία της τότε επιτροπής για την 3^η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, για να χρησιμέψει σαν εισήγηση. Εν τέλει η Γραμματεία δεν ομοφώνησε και πήγαμε στην 3^η ΠΣ με δύο εισηγήσεις, μία του ΣΥΝ και μία των υπολοίπων. Η δεύτερη προέκυψε απ’ αυτό το κείμενο ως περίληψη και με κάποιες τροποποιήσεις. Δημοσιεύσεις που αφορούν σε αυτή την εισήγηση.

Συνδιάσκεψη Νοέμβρη

1. Είναι σήμερα ίδιες οι συνθήκες με την συγκυρία της Β Πανελλαδικής Σύσκεψης που αποφάσισε την οργανωτική συνδιάσκεψη; Επαρκούν ως βάση εκκίνησης τα πολιτικοοργανωτικά πλαίσια που διαμορφώθηκαν στο παρελθόν για να ξεκινήσουμε αυτή τη συζήτηση και να πάρουμε αποφάσεις; Είναι εν τέλει αναγκαίο να επαναπροσδιοριστεί το πολιτικό πλαίσιο και το περιεχόμενο των συνακόλουθων οργανωτικών ρυθμίσεων;

Η Συνδιάσκεψη αυτή αποφασίστηκε στην Β Π Σ την Άνοιξη και προσδιορίστηκε ως «οργανωτική», που θα συζητήσει τα ζητήματα της δομής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, την «κοινωνική γείωση», τα ζητήματα δημοκρατίας, την ισότιμη συμμετοχή ανεντάχτων και συνιστωσών κ.λ.π. Εν πολλοίς η θεματολογία προσδιορίζεται σε σχέση με την κομβική έννοια του «μέλους ΣΥΡΙΖΑ». Η σχετική συζήτηση γίνεται στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία 2 χρόνια έντονα και ως περιεχόμενο ενυπάρχει από το 2004 και έκτοτε. Παρόλαυτά ο τρόπος προσέγγισης του ζητήματος και οι μέχρι σήμερα επεξεργασίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας σχετίζονται αφενός με την αποδοχή του βασικού πολιτικού πλαισίου συμφωνίας του ΣΥΡΙΖΑ (πολιτική ενότητα βασισμένη στην αντιπαράθεση με το νεοφιλελευθερισμό, τον κυβερνητισμό και την κεντροαριστερά) και αφετέρου με την πραγματική εξέλιξη της σχέσης του ΣΥΡΙΖΑ με τον ανένταχτο κόσμο και τα μαζικά κοινωνικά ακροατήριά του τα τελευταία δύο – τρία χρόνια. Ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την Β Π.Σ. πέρασε ένα διάστημα με πυκνές εξελίξεις και βυθίστηκε στην πιο μεγάλη του κρίση από το φθινόπωρο του 2004. Εν μέσω αυτής υποχρεώθηκε να δώσει την προεκλογική μάχη η οποία κατέληξε με επιτυχία και το γνωστό αποτέλεσμα. Τα ερεθίσματα, οι απόψεις, τα ανοιχτά θέματα, οι εμπειρίες και τα συμπεράσματα απ’ αυτή την περιπέτεια ενυπάρχουν ως ανάγκες έκφρασης μαζί με τα ζητήματα που ανοίγουν από το ίδιο το νέο μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό.