Αλλαγή «φάσης» στο πολιτικό πλαίσιο της κρίσης και οι συνέπειές της στην αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ

Τοποθέτηση της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας στην ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ – 18/2).

Στην τρέχουσα συγκυρία εμφανίζονται στοιχεία που δικαιολογούν την εκτίμηση για «αλλαγή φάσης» στην κρίση.

1. Οι τελευταίες αποφάσεις των κεντρικών οργάνων της ΕΕ χαρακτηρίζονται από την γερμανογαλλικής ηγεμονίας εμμονή στις πιο αυστηρές νεοφιλελεύθερες συνταγές ως απάντηση στην κρίση χρέους των χωρών της ΕΕ με επίκεντρο την διαχείριση του ελληνικού χρέους. Ωστόσο είναι ήδη πανθομολογημένο ότι οι επιλογές αυτές δεν αποτελούν καμιά διέξοδο για το σύστημα παρά μόνο εντείνουν τα συστημικά αδιέξοδα εξ ου και οι πολλαπλές και αντικρουόμενες τοποθετήσεις από κεντρικά τεχνοκρατικά και πολιτικά στελέχη.

Σ’ αυτό το πλαίσιο  παρατηρούμε μια στροφή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και κεντροαριστεράς. Τα κεντρικά της στελέχη καταγγέλουν την ασκούμενη πολιτική των Μερκοζί στην Ελλάδα ως καταστροφική, προαναγγέλουν επίσκεψη σ/δ τρόικας στην Ελλάδα, επαναφέρουν τις προτάσεις περί ευρωομόλογου και αλλαγή των όρων δανεισμού από την ΕΚΤ, στηρίζουν και συμμετέχουν στις εκδηλώσεις αλληλεγγύης «είμαστε όλοι Έλληνες».

Κυβέρνηση της αριστεράς και ΚΚΕ

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η δημόσια συζήτηση για τη δυνατότητα ύπαρξης εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης απ’ την αριστερά. Το ΚΚΕ αρνείται οποιαδήποτε τέτοια προοπτική και επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ που ανοίγει το ζήτημα «νέου συνασπισμού εξουσίας». Στην πραγματικότητα όμως το ζήτημα το ανοίγει η ίδια η καπιταλιστική κρίση και τα αδιέξοδά της, η συνακόλουθη κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα  σε συνδυασμό με την  επίμονη κοινωνική διάθεση για αντίσταση και εναλλακτική λύση. Οι δημοσκοπικές ενδείξεις καταγράφουν το κοινωνικό φαινόμενο.  Το ερώτημα της κυβέρνησης της αριστεράς αναφύεται αβίαστα.

Στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» της 15ης Γενάρη δημοσιεύτηκε ένα εκτενές άρθρο του  Μάκη Μαΐλη με τον αποκαλυπτικό τίτλο: « (Κεντρο)αριστερή κυβέρνηση: «Λύση» ολέθρου». Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν δηλώσεις συναφούς περιεχομένου.
Θα περίμενε κανείς μια σοβαρή και λιγότερο συνδικαλιστική επιχειρηματολογία από ένα κεντρικό στέλεχος του ΚΚΕ, ωστόσο ακόμη και αυτή η παρατήρηση δείχνει τη δυσκολία να απαντηθεί αρνητικά το αίτημα για «κυβέρνηση της αριστεράς» στη σημερινή συγκυρία.

Η κυβερνητική πρόταση της αριστεράς

Στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και στο φόντο της βασικής διαδικασίας που αφορά τον σκληρό ταξικό πόλεμο που διεξάγεται παγκόσμια, οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανακατατάξεις εντείνονται διαρκώς από το νομισματικό πεδίο, στον ανταγωνισμό του  παγκόσμιου χρήματος, έως το γεωστρατηγικό πεδίο  στην μέση και άπω ανατολή και αλλού. Η Κίνα, η Ιαπωνία και άλλες  χώρες της περιοχής αποφάσισαν να καταργήσουν το δολάριο σαν νόμισμα για τις μεταξύ τους συναλλαγές και να το αντικαταστήσουν με το γουάν. Η ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν κλιμακώνεται. Ταυτόχρονα γύρω από την υπόθεση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη ακούγονται από επίσημα χείλη τραπεζιτών και πολιτικών στελεχών αλλά και από έγκυρα αστικά έντυπα οι πιο αντιφατικές εκτιμήσεις. Απ’ την μια πλευρά του Ατλαντικού οι αμερικάνικες εκτιμήσεις συγκλίνουν πως πλησιάζει το τέλος του ευρώ και της ευρωζώνης. Απ’ την ευρωπαϊκή πλευρά οι εκτιμήσεις συγκλίνουν πως παρά τις δυσκολίες το ευρώ θα επιζήσει, ακόμη και πως θα υπερισχύσει εν τέλει του ίδιου του δολαρίου. Σχετικά με την Ελλάδα επίσης ακούγονται όλες οι αντιφατικές εκτιμήσεις και απόψεις. Από την βεβαιότητα ότι  δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά έξοδος κράτους – μέλους από την ευρωζώνη γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για το ευρώ μέχρι την εντελώς αντίθετη θέση που προτρέπει στην έξοδο της χώρας και την επιστροφή της στην δραχμή. Ακόμη και σενάριο πτώχευσης εντός της ευρωζώνης. Μέσα στην ίδια την Ελλάδα αν και η αστική γραμμή για την παραμονή πάση θυσία  στην ευρωζώνη παραμένει κυρίαρχη, ήδη έχουν δυναμώσει οι φωνές που είτε ζητούν την επιστροφή στην δραχμή είτε θεωρώντας την βέβαιη, προετοιμάζουν το έδαφος.

Τα πολιτικά  ζητήματα  μπαίνουν με όρους κατεπείγοντος και απ’ αυτή την σκοπιά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι:

Η Αριστερά σε σταυροδρόμι – ο αδύναμος κρίκος (Τοποθέτηση της ΑΠΟ στην σύσκεψη της ΠΣΕ – ΣΥΡΙΖΑ)

Οι τελευταίες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό αποτελούν εξελίξεις αρνητικές για το κίνημα, τον κόσμο της εργασίας, τον λαό γενικότερα και την αριστερά. Η πολιτική αντιπαράθεση πέρασε από την προτεραιότητα των δρόμων, των χώρων δουλειάς, των καταλήψεων και των απεργιών αποκλειστικά μέσα στην Βουλή. Το σύνθημα «να πέσει η κυβέρνηση υπό την λαϊκή απαίτηση» μετατράπηκε στο «να πέσει η κυβέρνηση υπό την απαίτηση των αγορών, του διευθυντηρίου της ΕΕ, της ΝΔ και των συνοδοιπόρων». Αιτήματα για ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος, δημοκρατία ακόμη και λαϊκή κυβέρνηση της αριστεράς έχουν αντικατασταθεί από την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και συνεργασίας των δυνάμεων του συστήματος.

Ευρύ μέτωπο με επίκεντρο την ριζοσπαστική αριστερά (παρέμβαση στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ )

«Μιλώντας από την πλευρά της Αντικαπιταλιστικής Πολιτικής Ομάδας και του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και έχοντας ακούσει την τοποθέτηση του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρα, θα ήθελα να συμβάλω στην συζήτηση με μερικές παρατηρήσεις.

Στις σημερινές συνθήκες η επίκληση της ενότητας αποτελεί πλέον κοινοτυπία. Και ποιός δεν μιλά γι αυτήν! Παρόλαυτά οφείλουμε να είμαστε συγκεκριμένοι. Ποια ενότητα; του κινήματος; του λαού; της αριστεράς; των «αντιμνημονιακών»; όλων όσων είναι αντίθετοι με την κυβέρνηση Παπανδρέου;

ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η παγκόσμια οικονομική κρίση βρίσκεται τώρα στο τέταρτο έτος της. Είναι προφανές πως δεν πρόκειται για μια «κανονική» κυκλική ύφεση αλλά μια συστημική κρίση σε συγκρίσιμη κλίμακα και με το ίδιο δυναμικό διασάλευσης με τη Μεγάλη Ύφεση του 1930. Όπως και η προηγούμενη, η σημερινή κρίση είναι παρατεταμένη και περνά από διάφορα στάδια – πιστωτική κρίση, οικονομική κατάρρευση, παγκόσμια ύφεση, και τώρα μια «ανάκαμψη» που χαρακτηρίζεται από μαζική ανεργία, εντεινόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των ηγετικών καπιταλιστικών δυνάμεων, και κρίση δημόσιου χρέους. Υπάρχει περιθώριο για συζήτηση στην αριστερά για τα ακριβή αίτια της κρίσης – μπορούν να εντοπιστούν στην τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους ή περιορίζονται στα ειδικά προβλήματα που δημιουργούνται από το νεοφιλελευθερισμό; – Αλλά είναι σαφές ότι η υπέρβαση της κρίσης θα είναι δύσκολη.

Κρίση του συστήματος – κρίση της αριστεράς – μαζική, αντικαπιταλιστική αριστερά (Τοποθέτηση ΑΠΟ στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΜΑΑ 2-3 Απρίλη 2011)

Η συζήτηση που άρχισε εντός της ελληνικής αριστεράς πριν από ένα χρόνο – με τον ερχομό του Μνημονίου – συνεχίζεται και εντείνεται καθώς νέα στοιχεία προστίθενται, χωρίς παρόλαυτά να παράγει κάποιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα σε σχέση με το διαταύτα που δεν μπορεί να είναι άλλο από την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής της και την αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών.

Με επίγνωση ότι δεν υπάρχει μία, φαεινή ιδέα που να ξεκλειδώνει όλους τους γρίφους και τις αντιφάσεις που γεννά η κρίση και σημειώνοντας πως οι υπεραπλουστεύσεις δεν βοηθούν, προτείνουμε, σαν συμβολή σ’ αυτή την δύσκολη συζήτηση, συνοπτικά και ίσως κάπως «αφοριστικά», τα παρακάτω σημεία:

Η τοποθέτηση της ΑΠΟ στην συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ περί «επανεκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ»

(Άλλες δημοσιεύσεις σχετικά με την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ)

« Το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης, καθώς έχουν προηγηθεί οι περισσότεροι, έχει περιστραφεί γύρω από το οργανωτικό ζήτημα και μάλιστα την συγκρότηση του 11μελούς οργάνου και την λεπτομερή περιγραφή της σύνθεσης και της λειτουργίας του. Έχουν αναφερθεί βέβαια η αναγκαιότητα της στήριξης των κοινωνικών αντιστάσεων και των κινημάτων ανυπακοής καθώς και η ανάγκη αντιμετώπισης του νέου σκληρού πλαισίου που διαμορφώνει το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας» που προωθείται στην ΕΕ καθώς και μια σειρά από μέτωπα που ανοίγουν στην συγκυρία, ως το κοινωνικό και πολιτικό έδαφος που απαιτεί την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν επίσης επισημανθεί από συντρόφους -εκπροσώπους συνιστωσών ιδιαίτερες αιχμές που αξιολογούν ως προτεραιότητες. Όλα αυτά είναι αναμφισβήτητα μέρος της πραγματικότητας.

Η Αριστερά για το Μέτωπο!

(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος» στις 26/7/2010)

Η συζήτηση για την κοινή δράση και την Ανασύνθεση της Αριστεράς τα τελευταία 15 χρόνια βασίστηκε στις διαπιστώσεις για τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού και τις αντίστοιχες προκλήσεις και δυνατότητες για το κίνημα και την Αριστερά και οδήγησε στην συγκρότηση νέων «πλατιών κομμάτων» όπως η γερμανική Αριστερά, το πορτογαλικό Μπλόκο κ.α. Αντίστοιχα στην Ελλάδα συγκροτήθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Υπάρχει άλλος δρόμος!

Κρίση, απειλή χρεωκοπίας, αυστηρή επιτήρηση, Σύμφωνο Σταθερότητας, Πρόγραμμα Σταθερότητας, πρωτοφανής θύελλα αντιλαϊκών, αντεργατικών μέτρων, αμηχανία, οργή, φόβος…

Η οικονομία εμφανίζεται σε κακή κατάσταση και τα κυβερνητικά μέτρα του Προγράμματος Σταθερότητας που επιδεινώνουν με δραματικό τρόπο την ζωή της πλειοψηφίας της κοινωνίας ως αναπόφευκτα.

Η εξέλιξη που σήμερα βιώνουμε δραματικά στην Ελλάδα είναι απότοκο της νεοφιλελεύθερης αντίληψης και στρατηγικής που υπηρετεί με τις πολιτικές επιλογές αλλά και την δομή της η Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ένα χρόνο πριν παρουσιάστηκε η κρίση με την μορφή των «τοξικών ομολόγων» και ανέδειξε ξεκάθαρα τα αδιέξοδα αυτής της στρατηγικής που βασίζεται στο δόγμα του περιορισμού του ρόλου του κράτους και της απελευθέρωσης των αγορών ώστε να «ρυθμιστούν» μέσα από τον ανταγωνισμό. Καθώς όμως τεράστια κεφάλαια δεν βρίσκουν κερδοφόρα διέξοδο σε παραγωγικές επενδύσεις στρέφονται στον «τζόγο» και την κερδοσκοπία των χρηματιστικών προϊόντων.